[Ιστορίες Συνωμοσίας] Αντρες, πεταμένα λεφτά

Θέλοντας και μη, περάσαμε ένα εικοσιτετράωρο αμηχανίας με ένα σπασουάρ-σφεντόνα να μας πετροβολάει στο δοξαπατρί.

Μακάρι να έχει δίκιο βουνό ο κύριος Μεϊμαράκης και να μη χρειαστεί να ανοίξει το φερμουάρ του. Πόση παραπάνω ξεφτίλα να αντέξουν οι θεσμοί;

Μαράθηκε τ’ αυτάκι μας να ακούει τα καλιαρντά των εμπλεκομένων, πάνιασε και το βλέμμα μας να αντικρίζει στις τηλεοράσεις κάθε τόσο κι άλλα παγανά πρόθυμα να προσκομίσουν στοιχεία. Το πιο αδειάσειστο πάντως απ’ όλα τα στοιχεία που πλαισιώνουν την ίδια υπόθεση είναι το παντελόνι του προέδρου της Βουλής. Τι χούι κι ετούτο στον ακατάληπτο κόσμο των αντρώνε; Μόλις σφίξουν τα πράγματα κρεμάνε στην νουλάπα σακάκι, πουκάμισο, γραβάτα, γιλέκο και αφήνουν τη σκελέα να καθαρίσει τη φάση. Το περιέχον αντί του περιεχομένου, εάν με εννοείτε τι εννοώ.

Σαν να μη μας έφτανε η φτώχεια μας, έχουμε τώρα και τον καβάλο του πάσα ένα να σηκώνει κεφάλι και να μας θέτει ζητήματα. Ετσι συμβαίνει συνήθως σε περιόδους κοινωνικής αποσταθεροποίησης: την ώρα που στην παστάδα του Eurogroup γίνεται το έλα να δεις, αφήνουμε τον γάμο για να πάμε για πουρνάρια. Εχει μεγάλη γλύκα τ’ άτιμο το πουρνάρι. Καίτοι θάμνος και ζουμπάς είναι φουντωτό και γεμάτο πριονωτά φυλλαράκια. Αν σε τσιμπήσουν την έβαψες.

Της μεταπολίτευσης καημένη γενιά, λογαριάζω σαν προσωπική σου αποτυχία όλο αυτό το μονόπρακτο το οποίο επαναφέρει τη σεξουαλική τιμωρία (και μάλιστα μεταξύ ανδρών) ως μοναδικό μέσον για να τελεσιδικήσει μια υπόθεση.

Κι αυτές οι πολυαγαπημένες και υπερεκτιμημένες βουλευτίνες μας τι άλλο κάνουν από το να στοιχίζονται καθημερινά εις φάλαγγα κατ’ άνδρα μέσα στα κόμματά τους; Εκείνες δεν ήταν που θα έδιναν, λέει, άλλον αέρα στην πολιτική ζωή και θα εξημέρωναν τη βαρβαρότητά της; Γιατί παρακολουθούν αδιάφορες την παραπάνω σεξοκωμωδία χωρίς έστω ένα μικρό γιούχα; Πώς το λέγαμε παλιά; «Δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του αντρός μου, θέλω να είμαι ο (άλαλος) εαυτός μου».