«Χόρτασα από έρωτες, έβγαλα χρήματα. Δεν μετάνιωσα ποτέ»

«Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει» έγραφε επί δικτατορίας ο Διονύσης Σαββόπουλος και στα σπίτια της «ανοχής», όπως αυτό της κυρίας Σούλας, «η ελληνική επαρχία αναστενάζει». Ο «οίκος εποχής» και χορηγός του Βουκεφάλα βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Λάρισα, στον δρόμο για το Συκούριο, στον παράδρομο της εθνικής οδού. Είναι ένα συγκρότημα μεζονετών, χτισμένο σε ένα κτήμα με γκαζόν και παρτέρια. Ενας πρωτοποριακός οίκος ανοχής, που κάνει χρυσές δουλειές κι έχει πελάτες από ολόκληρο τον θεσσαλικό κάμπο. Τα εγκαίνια έγιναν το καλοκαίρι του 2010 από την Τζούλια Αλεξανδράτου και στην εκδήλωση βρέθηκαν 3.000 άτομα. Διαθέτει τζακούζι, πριβέ δωμάτια με πολύφωτα από οπτικές ίνες, τηλεοράσεις πλάσμα, καθαρά δερμάτινα σαλόνια και επτά κορίτσια από την αλλοδαπή.

«Βοηθάω την ομάδα από καθαρή αγάπη στα νέα παιδιά, δεν χρειάζομαι διαφήμιση, θέλω μόνο να τους βοηθήσω. Και θα πάω και στον πρώτο αγώνα». Η κυρία Σούλα φορά κάτασπρα ρούχα κι ένα ψάθινο καπέλο και γεμίζει τον χώρο. «Καμιά φορά θα μας γράψει και η ιστορία. Ε, να ‘χουμε αφήσει κάτι πίσω», λέει. Στην ερώτηση σχετικά με το πόσο θα είναι το ύψος της χορηγίας, απαντά: «Οσα χρειαστεί η ομάδα».

Η 67χρονη Χρυσούλα Αλευρίδου, όπως είναι το όνομά της, γεννήθηκε στο Κιλκίς. «Οι γονείς μου ήταν αντάρτες του ΕΛΑΣ. Με γέννησε η μάνα μου και ο πατέρας μου έφυγε και πέθανε στο Παραπέτασμα». Το κορίτσι κατέβηκε στη Θεσσαλονίκη, εργάστηκε ως οικιακή βοηθός σε σπίτια εύπορων οικογενειών και ύστερα κατηφόρισε στη Λάρισα, όπου έγινε Σούλα και «κυρία του Κάμπου». Παντρεύτηκε πολύ νέα, γέννησε τον γιο της στα 15 και χήρεψε νέα. «Μεγάλωσα μαζί με τον γιο μου, που είναι υπεύθυνος στο δεύτερο “σπίτι” που λειτουργούμε στην περιοχή της Τερψιθέας», περιγράφει. Σήμερα έχει δύο εγγόνια και μια γεμάτη ζωή να θυμάται. «Χόρτασα από έρωτες, έβγαλα χρήματα. Δεν μετάνιωσα ποτέ γι’ αυτό που έκανα. Καμιά φορά στο δικό μας επάγγελμα τα πράγματα είναι πολύ απλά και ξεκάθαρα. Κύριε, κάνω αυτό, πληρώνομαι, τέλος. Πέρασα όμορφα. Πίσω μένει μόνο η αγάπη», όπως λέει. Και η αμφίσημη ηθική στα «σπίτια» των γυναικών. Και η επισήμανση του γάλλου συγγραφέα Αλμπέρ Καμί (περισσότερα στο ένθετο Νσυν, σελ. 6), που έπαιξε και τερματοφύλακας στην ομάδα του πανεπιστημίου και έλεγε ότι «όσα έμαθα στη ζωή για την ηθική και το καθήκον τα χρωστάω όλα στο ποδόσφαιρο».