Δίπλα στον Καραμανλή, απέναντι στον Σαμαρά

Για ένα διάστημα ήταν για τον Κ. Καραμανλή ό,τι οι δοκιμαστές για τους Ρωμαίους: τίποτε δεν έμπαινε στο τραπέζι του προέδρου, αν δεν το δοκίμαζε πρώτα ο Μεϊμαράκης. Μιλούσε για ανασχηματισμό και ερχόταν. Κάτι έλεγε για νέο εκλογικό νόμο και προέκυπτε. Ψιθύριζε αορίστως για πρόωρες εκλογές και τις είχαμε.

Ως γραμματέας της ΚΕ αποδείχθηκε ο καλύτερος αγκιτάτορας που είχε ποτέ η Δεξιά. Οικείος, πληθωρικός και ετοιμόλογος, έδωσε άλλον αέρα στα οργανωτικά της ΝΔ και αργότερα υπήρξε ο πρώτος της γενιάς του που κλήθηκε να διοικήσει στρατιωτικούς.

Η αποχώρηση του Καραμανλή τον αποδυνάμωσε, καθώς ο ίδιος δεν τάχθηκε απλώς με την Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά και ευθέως εναντίον του Σαμαρά. Από το βήμα της ΚΕ τού καταλόγισε ότι «πρόδωσε το δάκρυ του εθνάρχη» και δεν δίστασε να μιλήσει για το «αμαρτωλό 1993». «Ανέλαβα την ευθύνη της αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας, ήταν άλλωστε παρών ο κύριος Σαμαράς», εξήγησε αργότερα.

Εκείνη την περίοδο είναι πολύ νευρικός και δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τον Δημήτρη Σιούφα «καρτούν», όταν αρνήθηκε να τον συναντήσει. Οι εσωκομματικές εξελίξεις όμως με την επικράτηση Σαμαρά τον άφησαν στο περιθώριο και το καλοκαίρι του 2010 το πέρασε με το φουσκωτό του ανάμεσα στη Σίφνο και το Πόρτο Χέλι. Η νέα ηγεσία τον δέχθηκε ως επικεφαλής του Ιδρύματος Κωνσταντίνος Καραμανλής, αλλά έπνεε μένεα εναντίον του. O Μεϊμαράκης δεν ήταν τύπος που θα πήγαινε να υποβάλει τα σέβη του.

Αυτό όμως δεν τους εμπόδισε να αναπτύξουν μια συμμαχία, στην όποια πολλοί έβαζαν πάντα μπροστά τη λέξη «λυκο-». Ούτε ο Μεϊμαράκης «γούσταρε» στην κορυφή τον Σαμαρά – για λόγους που συνδέονται και με τον Καραμανλή και με τον Μητσοτάκη – ούτε ο Σαμαράς θα προωθούσε ποτέ τον «υβριστή» του, αν είχε κάποιον καλύτερο για τη Βουλή-θηριοτροφείο που χρειάζεται κάποιον μπρουτάλ τύπο για να μαζεύει κάθε φορά τα «πτώματα».