Από τα αλώνια της ΟΝΝΕΔ στο σαλόνι της Βουλής

Το βράδυ της 1ης Νοεμβρίου 1984 στην Αθήνα έβρεχε. Το Αστυνομικό Τμήμα Εξαρχείων ειδοποιείται ότι στη γωνία Νικηταρά και Εμμανουήλ Μπενάκη έχει συγκεντρωθεί κόσμος και γίνονται φασαρίες. Επί τόπου σπεύδει το υπ’ αριθμόν 2307 περιπολικό και το πλήρωμα διαπιστώνει ότι πρόκειται απλώς για πολιτική συγκέντρωση. Με τρόπο ο ένας αστυνομικός λέει σε κάποιους που έδειχναν να είναι επικεφαλής: «Παρακαλώ μην κλείνετε τον δρόμο». Η απάντηση ήταν: «Δεν γίνεται, έχουμε πρόβλημα ηγεσίας».

Κάπως έτσι εκείνο το βράδυ στα κεντρικά γραφεία της ΟΝΝΕΔ, άρχιζε την πολιτική σταδιοδρομία του ένα στέλεχός της ΝΔ που έγινε αρχηγός της νεολαίας το 1984, αναδείχθηκε σε Νο 2 της ιεραρχίας το 2001, έγινε ο τρίτος κατά σειρά πολιτειακός παράγων το 2010 και σχεδόν 60άρης σήμερα βρίσκεται στο επίκεντρο ενός κυκλώνα που αμφισβητεί την ηθική διάσταση της δημόσιας παρουσίας του. Γύρω του εξελίσσεται μια σύγκρουση στις δυο πλευρές της οποίας παρατάσσονται στελέχη της παλιάς ΟΝΝΕΔ και της ΔΑΠ!

Τον Νοέμβριο του 1984 τα κεντρικά γραφεία της ΟΝΝΕΔ είχαν καταληφθεί γιατί τα μέλη της – ενταγμένα στις παραοργανώσεις Κένταυροι και Ρέιντζερς τα περισσότερα – αρνούνται να δεχτούν την απόφαση του σχετικά νέου αρχηγού της ΝΔ Κ. Μητσοτάκη να αποκεφαλίσει τον Βασίλη Μιχαλολιάκο και τον Μάνο Μανωλάκο που διοικούσαν τότε την οργάνωση με τρίτο παίκτη έναν ψηλό νεαρό από την Καλαμάτα: τον Αντώνη Σαμαρά.

Κυρίως αρνούνταν να δεχθούν στη θέση τους έναν 30άρη από την Κρήτη, «άχρωμο, άοσμο και άγευστο» και «απόντα από τους αγώνες», όπως έλεγαν οι καταληψίες. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, παρότι κατά τη δήλωση Μητσοτάκη όταν τον ανακοίνωσε, θα ήταν «προσωρινός», είχε βιογραφικό που εξαγρίωνε τη σκληρή οργάνωση που δημιουργήθηκε μετά το 1981, με τις ευλογίες του Ευάγγελου Αβέρωφ. Γιος του πρώην βουλευτή της ΕΡΕ στο Ηράκλειο Γιάννη Μεϊμαράκη, ανιψιός του Βασίλη Μεϊμαράκη, βουλευτή Ηρακλείου με το Λαϊκό Κόμμα, κουνιάδος του Γιώργου Πέτσου, πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ, είχε διαγραφεί για ένα διάστημα το 1975 από την ΟΝΝΕΔ, είχε πάρει μέρος στην περίφημη Κίνηση της Βόλβης – που λειτούργησε στο κομματικό περιθώριο μεταξύ 1976-1980 – και ήταν προστατευόμενος του Αγγελου Μοσχονά και του Γιώργου Σούρλα που τον πρότειναν κιόλας.

Οταν την επομένη ο νέος πρόεδρος πήγε να παραλάβει το γραφείο του – συνοδευόμενος από τους Μ. Κοσιώνη, Λ. Ζαγορίτη, Γ. Βουλγαράκη, Κ. Μαρκόπουλο, Α. Λυκουρέντζο κ.ά. – οι καταληψίες άρχισαν να φωνάζουν «Εξω τα τζάκια από την ΟΝΝΕΔ». Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ των εφημερίδων «εδάρησαν ανηλεώς» και ο νέος πρόεδρος αναγκάστηκε να καταφύγει στη Ρηγίλλης – «Τι να γίνει, αυτή είναι η οργή του λαού», σχολίασε ο καθαιρεθείς Βασίλης Μιχαλολιάκος. «Οταν εμείς κάναμε αγώνες αυτοί ήταν στα σαλόνια». Προφανώς από τότε ο νυν πρόεδρος της Βουλής διαμηνύει παντού ότι «δεν είναι σαλονάτος».

Η «ενθρόνισή» θα γίνει τελικά με τη μεσολάβηση του ναυάρχου Βασιλειάδη, γενικού διευθυντή της ΝΔ. Στη νέα Εκτελεστική Επιτροπή μετείχαν οννεδίτες της εποχής, όπως οι Βουλγαράκης, Χαρ. Τομπούλογλου, Α. Λυκουρέντζος, Ελ. Ζαγορίτης, Γ. Αναγνωστάκος κ.ά. Λείπει ένας δυναμικός νεαρός που ήταν υπεύθυνος της μαθητικής οργάνωσης ΜΑΚΙ επί Μιχαλολιάκου: ο Νίκος Χατζηνικολάου!

Η αλήθεια είναι ότι ο Β. Μεϊμαράκης δεν ήταν άκαπνος. Συνδικαλιστής της ΔΑΠ στην Πάντειο και στη Νομική σε μια περίοδο όπου δεν ήταν υγιεινό να είσαι με τη «γαλάζια γενιά» στα πανεπιστήμια, αποφοίτησε, έκανε το στρατιωτικό του και άρχιζε καριέρα δικηγόρου δίπλα στον Νώντα Ζαφειρόπουλο. Τον επιστράτευσε ο Μητσοτάκης και κράτησε ζωντανή την ΟΝΝΕΔ μέχρι το 1987 που την παρέδωσε στον Γ. Βουλγαράκη.