[To πνεύμα του τόνου] Αλσος – άσυλο

Πριν αρκετά χρόνια, ήδη επίτιμο μέλος του ΔΣ του ΚΕΘΕΑ, είχα δώσει μια διάλεξη στον ερημότοπο που κάποτε δοξάστηκε ως Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη και αργότερα θερινή στέγη της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Απεξαρτημένα παιδιά είχαν καθαρίσει τον χώρο και είχαν μαζέψει δεκαπέντε κάδους σκουπιδιών με σύριγγες και βαμβάκια και πλαστικά ποτήρια και μεταχειρισμένους αναπτήρες, αφού αυτός ο χώρος πάλαι ποτέ πολιτισμού είχε γίνει τραγικό καταφύγιο των δύστυχων παιδιών που είχαν μπει στο σκοτεινό τούνελ των ουσιών.
Είχαμε τότε όλοι οι ομιλητές ευχηθεί να ξαναζωντανέψει ο χώρος και όλο το Αλσος του Πεδίου του Αρεως όπως την παλιά εποχή με τα δύο θέατρα (στο ένα ο Κατράκης, στο άλλο ο Χατζίσκος και κάποτε και η «Λυσιστράτη» του Κουν) και τα αναψυκτήρια. Το ένα με τον Γιώργο Οικονομίδη, το άλλο με τον Ομηρο Αθηναίο, με τον Χάρρυ Κλυνν αλλά και τη Ρένα Ντορ και τον… τραγουδιστή ρομάντζας Μίμη Χρυσομάλλη!
Εσκαγε κάποτε ο ζοφερός αυτός τόπος που είχε γίνει κρησφύγετο ανόμων και υπαίθριο υπνωτήριο αστέγων και πορνών με τις Εκθέσεις Βιβλίου. Αλλά πάλι έπεφτε στον εφιαλτικό ύπνο της παρανομίας.
Τώρα αναπλάθεται από το γραφείο του διεθνούς φήμης και αναμφισβήτητης ιδιοφυΐας αρχιτέκτονα Τομπάζη. Γίνεται ένας ιδιοφυής συνδυασμός φύσης και τέχνης. Και ιδού, ακριβώς δίπλα στο άγαλμα της εισόδου και σε μια πινακίδα που αναγγέλλει την ανάπλαση, κάποιο χέρι με το απαίσιο όπλο της καθημερινής ρύπανσης, το μαύρο σπρέι, απειλεί: «Σαμποτάζ στην ανάπλαση». Με άλλα λόγια: «Κάντε τα δημόσια πάρκα τεκέδες» ή «Αφήστε τον συρμό της τρέλας να μπει στη σήραγγα της σύριγγας».