[Αποψη] Η γερμανική εμπειρίακαι οι… ημέτεροι

Η υπηρεσία ιδιωτικοποιήσεων Treuhand («θεματοφύλακας» στα γερμανικά), που ιδρύθηκε το 1990 για να πωλήσει σε ιδιώτες περιουσιακά στοιχεία της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, προτάθηκε στο πρόσφατο παρελθόν ως πρότυπο τευτονικής αποτελεσματικότητας (ή τουλάχιστον με μια παραλλαγή της στα εγχώρια δρώμενα), μία λύση που θα βοηθούσε την Ελλάδα να ξεπεράσει την κρίση χρέους. Η Treuhand διεξήγαγε την τετραετή εκστρατεία αποκρατικοποιήσεών της με έδρα ένα κτίριο της πρώην ναζιστικής αεροπορίας. Η μεγαλύτερη όμως έκπληξη στη γερμανική περίπτωση ήταν το χάσμα μεταξύ των αρχικών εκτιμήσεων για την αξία της ανατολικογερμανικής βιομηχανίας και των απροσδόκητα υψηλών δαπανών που χρειάστηκαν για την εκκαθάριση των «λαϊκών επιχειρήσεων» του κομμουνιστικού καθεστώτος.

Παρά τις μεγάλες ελπίδες που συνόδευσαν την ίδρυσή της, η Treuhand άφησε πίσω της υπέρογκα χρέη, 2,5 εκατ. χαμένες θέσεις εργασίας και ερημωμένες βιομηχανικές ζώνες. Αντί να επιτύχει κέρδη 900 δισ. δολαρίων (1,4 τρισ. μάρκα) όπως αναμενόταν τότε, η Treuhand κατέληξε με χρέη 170 δισ. δολαρίων. Αν και υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ της κατάρρευσης της Ανατολικής Γερμανίας και της κρίσης χρέους της Ελλάδας, οι οικονομολόγοι συμφωνούν ότι η γερμανική εμπειρία αποτελεί προειδοποίηση για την Ελλάδα που έχει καταθέσει πρόγραμμα για την πώληση των περιουσιακών της στοιχείων προκειμένου να πείσει τους πιστωτές της ότι καταβάλλει σοβαρές προσπάθειες για να αναμορφώσει την οικονομία της και να αντλήσει έσοδα που θα τη βοηθήσουν να αποπληρώσει το χρέος της. Οι χώρες πάντως που έχουν στη διάθεσή τους περισσότερο χρόνο για να εξυγιάνουν τις κρατικές τους επιχειρήσεις πριν τις βγάλουν στο σφυρί, βελτιώνοντας τη διαχείριση και την κερδοφορία τους, πετυχαίνουν καλύτερες τιμές, αποτελούν επιλογές που παίρνουν πολύ περισσότερο χρόνο τον οποίο η Ελλάδα δεν διαθέτει.

Ο πόλεμος συμφερόντων στις προς ιδιωτικοποίηση εταιρείες δείχνει σκληρός και μάλλον χαμηλότατου επιπέδου. Η προκήρυξη π.χ. της πώλησης του 28% του ΟΠΑΠ αναδεικνύει επίσης και άλλα και ίσως πιο σοβαρά ανοιχτά μέτωπα. Η κατάρρευση της μετοχής του οργανισμού, που προκαλεί έκδηλα ερωτήματα, υποδηλώνει ότι η χώρα δεν πουλάει τα «ασημικά» της με σκοπό τη βελτίωση των μακροοικονομικών της αλλά, όπως λέγεται ευθέως στην αγορά, στόχος είναι να ευνοηθούν πρωτίστως οι ημέτεροι (εις βάρος και των μικρομετόχων) με σκοπό το ξαναμοίρασμα της πίτας, κάτι που φανερώνει και το γιατί φθάσαμε εδώ σήμερα.