Και το παζάρι έχει το «Κολωνάκι» του

Στους πάγκους των παζαριών συχνά απλώνεται μαζί με ευτελή προϊόντα μια νοοτροπία διάχυτη στη χώρα: ότι πάντα μας χρωστούν οι άλλοι. Εκεί εστιάζουν κατά καιρούς τις διαμαρτυρίες τους και οι μικροπωλητές, λέγοντας ότι οι τιμές που χρεώνουν οι δήμοι είναι ιδιαίτερα υψηλές ή ζητώντας να τους επιστρέφονται από την εφορία τα ποσά για την ενοικίαση της θέσης. Οπου αναλαμβάνουν τη διοργάνωση του πανηγυριού αποκλειστικά οι εκκλησίες, τα ενοίκια των πάγκων είναι κατά κανόνα πιο υψηλά. Συνήθως εκεί χωρίζονται οι περιοχές σε ζώνες με διαφορετικές τιμές.

Στην προνομιούχο πρώτη ζώνη (με άμεση πρόσβαση στα σκαλάκια της εκκλησίας) το μέτρο κοστολογείται έως και 150 ευρώ, για να πέσει στα 50 ευρώ στη Δ’ ζώνη, στην ουρά του πανηγυριού, εκεί όπου μπορεί να μη φτάσει ο κουρασμένος και χορτασμένος επισκέπτης.

Πριν από τρεις δεκαετίες οι πλανόδιοι ήταν μια κλειστή ομάδα. Ο Ιωάννης Λιάγκος ακολουθούσε τον πατέρα του στα πανηγύρια από το 1975 και σήμερα συνεχίζει στην ίδια δουλειά. «Παλιά οι άδειες δίνονταν κυρίως σε πολύτεκνους ή σε όσους είχαν γνωριμίες», λέει.

Το Συνδικάτο Μικροπωλητών που έχει υπό την ομπρέλα του όλα τα επιμέρους σωματεία, φτάνει τα 14.000 μέλη. Τελευταία, έχουν μπει στο επάγγελμα πρώην μαγαζάτορες που γονάτισαν οικονομικά από την κρίση ή την κακοδιαχείριση. Οπως την περασμένη εβδομάδα στα Σπάτα όπου σε έναν πάγκο με εσώρουχα βρισκόταν πρώην ιδιοκτήτης δύο καφετεριών στην Ανω Γλυφάδα. Εχει δύο μήνες όπως είπε που κάνει αυτή τη δουλειά. Μόνο που στον πάγκο του δεν είχε ταμειακή. Εξυπηρετούνταν από μία μηχανή που κάλυπτε τρεις πάγκους.