e-mail

Ασε κάτω την τρίαινα, να τσιμπήσουμε είπαμε!

Αγαπητή Φοίβη,

Απεριστρόφως και απεριφράστως δηλώνω από την αρχή ότι αποδέχομαι πλήρως και συμφωνώ απολύτως με την ουσία τού «όλοι μαζί τα φάγαμε». Πάγκαλος γαρ απεφθέγξατο. Του συγκεκριμένου δε τα αποφθέγματα, απερινόητα ίσως για πολλούς, απεικάζουν συνήθως την πραγματικότητα. Με έναν μόνον αστερίσκο. Στη θέση του «όλοι» θα έβαζα «οι περισσότεροι». Γιατί υπήρξαν και αυτοί που δεν είχαν πρόσβαση στην τραπεζαρία, οι δυστυχείς.

Οι περισσότεροι λοιπόν υπήρξαμε συνδαίτορες στην ευωχία. Με τη διαφορά ότι άλλοι μεν ήσαν ολιγοφάγοι και λιτοδίαιτοι, άλλοι δε βουλιμιώδεις και αδηφάγοι. Αλλοι κρατούσαν στα χέρια τους κανονικά πιρούνια, άλλοι καμάκια, ορισμένοι δε ολόκληρες τρίαινες, οι μπαγάσες. Σαν κι αυτόν που παραθερίζει τώρα στον Κορυδαλλό. (Τι Νέμεσις κι αυτή, από «Four Seasons» και Διονυσίου Αρεοπαγίτου στην μπουζού). Προφανώς και αυτονοήτως μιλάμε για ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Στην αρένα του ιδιωτικού τομέα, βέβαια, τίποτε δεν σου χαρίζεται. Αδράνεια, ραθυμία και ραστώνη (είδη που ευδοκιμούν πολύ στον δημόσιο τομέα) δεν συγχωρούνται. Εδώ κατακτήσεις και αποκτήματα είναι αποτέλεσμα διαρκούς αγώνα, μεγάλης προσπάθειας, σκληρής δουλειάς και… φοροδιαφυγής. Η οποία δεν υπάρχει δήθεν στον θαλπνό δημόσιο τομέα, γιατί εκεί οι μισθωτοί, μη δυνάμενοι να αποκρύψουν, δηλώνουν όλα τους τα εισοδήματα. Μέγας μύθος. Δηλώνουν μόνο όσα περιλαμβάνονται στη βεβαίωση αποδοχών.

Τα άλλα, τα παράπλευρα και υποτραπέζια, δεν τα δηλώνουν ποτέ. Αυτά που τους δίνει τη δυνατότητα να αποκτούν η θέση και η ιδιότητά τους στο Δημόσιο.

Ποιος δάσκαλος ή καθηγητής π.χ. δηλώνει τις αμοιβές του για κατ’ οίκον ιδιαίτερα που κάνει ενδεχομένως τα απογεύματα;

Φακελάκια, μίζες, δωροδοκήματα, γρηγορόσημα και άλλα συναφή παραφερνάλια δηλώνονται ποτέ; Αστεία πράματα. Πώς να δηλωθούν άλλωστε; Και απ’ ό,τι φαίνεται, σε σχέση με αυτά,οι κανονικές αποδοχές αποτελούν πολλοστημόριο. Πώς αλλιώς να εξηγηθούν και οι αλλεπάλληλες αποκαλύψεις του ΣΔΟΕ που δείχνουν ότι σημαντικά περιουσιακά στοιχεία και καταθέσεις εκατομμυρίων ανήκουν σε μισθωτούς των 1.200-1.500 ευρώ;

Ας μην προσποιούμεθα λοιπόν όλοι τους αθώους του αίματος. Τουλάχιστον όσοι είχαμε κάποιου είδους συμμετοχή, αυτουργία ή συνέργεια στην τέλεση του εγκλήματος. Προπαντός δε αυτοί, που έχοντας φάει τα περισσότερα, με τη ρομφαία στο χέρι, υποδύονται τους αρχάγγελους.

Ευχαριστώ πολύ, πάντοτε με εκτίμηση, Νίκος Δετοράκης, Θεσσαλονίκη

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς με αυτά τα «μαζί τα φάγαμε», χώρια τα φάγανε, ποιοι τα φάγανε και άλλα χρηματοοικονομικά φαγοπότια, αγαπητέ Νίκο, αλλά ο πολύς Βύρων Πολύδωρας (λάτρης της φιλοσοφίας των σαμουράι και των χαϊκού, μύθος για την «έκτιση ποινής» στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης και για την ατάκα του περί του «Στρατηγού ανέμου» και θρυλικός ποιητής υπέρ του Κοβάσεβιτς του Ολυμπιακού) έχει άλλη γνώμη – ίσως και λύση: «Η διδασκαλία των Θρησκευτικών είναι η μόνη διέξοδος από τη χρηματοπιστωτική παγκοσμιοποίηση και θα οδηγήσει στην εύρυθμη κοινωνική λειτουργία».

Ευαγγέλιο ο λόγος της λαίδης

Αγαπητή Φοίβη,

Διάβασα τους ισχυρισμούς της κυρίας Ραλλίας Χρηστίδου – και πιθανώς και άλλων καλλιτεχνών – ότι θα «… δημιουργούσε μια ΕΠΕ αφού της το επιτρέπει ο νόμος…». Ομως όσοι γνωρίζουν λίγα πράγματα για τη λειτουργία των εταιρειών (ΕΠΕ, ΑΕ κ.λπ.), ξέρουν ότι κάθε εταιρεία στο πρώτο άρθρο του καταστατικού της αναγράφει τον σκοπό της. Και δεν είναι δυνατό να υπάρξει εταιρεία με σκοπό την κάλυψη των προσωπικών δαπανών της κυρίας Ραλλίας ή οποιουδήποτε άλλου καλλιτέχνη. Και τυχόν προσωπικές δαπάνες καταχωρισμένες στα βιβλία της εταιρείας απορρίπτονται από την Εφορία ως μη εξυπηρετούσες τον σκοπό της.

Για ποια νομιμότητα μιλάμε;

Με εκτίμηση, Κώστας Δημητρίου, Αμπελόκηποι, Αθήνα

Μην ψάχνετε λογική ή συνέπεια σε όλα αυτά τα φορολογικο-δημοσιοεικονικο-θολά πράγματα, ειδικά στα του πενταγράμμου, αγαπητέ Κώστα. Ενα έχω να σας πω, εις απάντησιν, και αυτό είναι τα σεπτά λόγια της μεγάλης μας αοιδού και πρώτης διδάξασας, λαίδης Αντζελας, τα οποία η κατά πολύ νεότερή της αλτρουίστρια Ραλλία μπορεί να αποφάσισε να σεβαστεί και να ακολουθήσει: «Στα 58 μου πρέπει πια να βάλω κι εγώ μυαλό, να πω στον εαυτό μου: Ασε να σου δώσουν και οι άλλοι κάτι»!