[Διαστάσεις] Βρίζοντας τον Ολάντ

Το κεντροαριστερό «Νουβέλ Ομπζερβατέρ» κυκλοφορεί με φωτογραφία του Υπουργικού Συμβουλίου και το ερώτημα: «Τόσο ανίκανοι είναι;». Το δεξιό «Λε Πουάν» απεικονίζει τον Φρανσουά Ολάντ προβληματισμένο και ένα άλλο ερώτημα: «Να ξυπνήσουμε;». Το κεντροδεξιό «Λ’Εξπρές» έχει τον πρόεδρο σε στάση προσευχής και ένα τρίτο ερώτημα: «Και αν ο Σαρκοζί είχε δίκιο;». Το αριστερό «Μαριάν», τέλος, απευθύνει με μεγάλα γράμματα την προειδοποίησή του: «Ολάντ, κουνήσου, κάτι καίγεται!». Και τα τέσσερα περιοδικά ενημερωτικού χαρακτήρα της Γαλλίας κυκλοφόρησαν αυτή την εβδομάδα ασκώντας έντονη κριτική από το εξώφυλλό τους στον πρόεδρο και στην κυβέρνηση. Τόσο άσχημα είναι λοιπόν τα πράγματα στη σοσιαλιστοκρατούμενη Γαλλία;

Είναι αλήθεια ότι οι άνεργοι πέρασαν το φράγμα των τριών εκατομμυρίων. Είναι επίσης αλήθεια ότι η δημοτικότητα του Ολάντ έχει μειωθεί δραστικά (αν και η πλειοψηφία της εργατικής τάξης δηλώνει ότι δεν αισθάνεται δυσαρεστημένη από αυτόν). Ο πραγματικός λόγος όμως για την αρνητική στάση των εβδομαδιαίων εντύπων είναι ότι το «Hollande bashing» πουλάει. «Τα περιοδικά που επικρίνουν τον Ολάντ πηγαίνουν καλύτερα από τα άλλα», λέει ένας δημοσιογράφος του «Νουβέλ Ομπζερβατέρ». «Το φαινόμενο είναι μεταδοτικό».

Στις 17 Μαΐου, μόλις 11 ημέρες μετά την εκλογή του Ολάντ, το «Λε Πουάν» κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Τέρμα η πλάκα» και έναν Ολάντ να φορά το ρολόι του ανάποδα. Το συγκεκριμένο τεύχος πούλησε 115.000 αντίτυπα, 30.000 περισσότερα από το προηγούμενο. Ο διευθυντής τού «Εξπρές» αποκαλύπτει ότι κάθε φορά που το περιοδικό έχει ένα εξώφυλλο εναντίον του Ολάντ η κυκλοφορία εκτοξεύεται από τα 75.000 στα 95.000 αντίτυπα. Πώς λοιπόν να μην ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα; Οπως εξηγεί ο διευθυντής του «Νουβέλ Ομπζερβατέρ» Λοράν Ζοφρέν, «δεν πρόκειται να γίνουμε η “Φιγκαρό” της Αριστεράς». Οσο για το ερώτημα του εξωφύλλου, αν είναι όλη η κυβέρνηση ανίκανη – που προκάλεσε αρκετές συζητήσεις -, η απάντηση δίνεται στις μέσα σελίδες: Οι κυβερνώντες δεν είναι ανίκανοι, αλλά αργοί. Οι μεταρρυθμίσεις δεν προχωρούν αρκετά γρήγορα. Αλλά ένας τέτοιος τίτλος φυσικά δεν θα πουλούσε…

Ο Κλοντ Περντριέλ, ο ιδιοκτήτης του περιοδικού, ξέρει από την προσωπική του εμπειρία ότι είναι πολύ επικίνδυνο για ένα έντυπο να υποστηρίζει την κυβέρνηση. Η εφημερίδα που διηύθυνε άλλοτε, η «Ματέν ντε Παρί», αναγκάστηκε να κλείσει το 1987 επειδή υποστήριζε υπερβολικά το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το ίδιο κόντεψε να πάθει και το «Νουβέλ Ομπζερβατέρ» στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ο κίνδυνος αυτός δεν είναι εξίσου μεγάλος όταν η κυβέρνηση είναι δεξιά. Η «Φιγκαρό», για παράδειγμα, υποστήριζε φανατικά την κυβέρνηση Σαρκοζί, χωρίς αυτό να έχει αντίκτυπο στην κυκλοφορία της. Ισως η εξήγηση να είναι ότι η γαλλική κοινωνία (ή μήπως κάθε κοινωνία;) είναι κατά βάθος συντηρητική. Εντάξει, ψηφίσαμε έναν σοσιαλιστή για να απαλλαγούμε από έναν άνθρωπο που δεν έκανε τίποτα. Μέχρις εδώ, όμως. Θα είμαστε άτεγκτοι.