Οταν η κοινή λογική την κάνει με ελαφρά… χιπ-χοπ
Αθάνατες ελληνικές πινακίδες (μέσα στην τούρλα της κρίσης) με «λεοφωρειακές» γραμμές, όπου οι ώρες (στο αναρτημένο σημείωμα) αναφέρονται ως «Η ώρες». Από τις Σπέτσες και την αναγνώστρια Μαίρη Β.
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Υπάρχουν κάτι «ακούσματα», κάποτε, που είναι δείκτες του επιπέδου. Και του πολιτικού και της «πολιτιστικού» (καλλιτεχνικού, αν θέλετε).
Κάτι λέει, φέρ’ ειπείν, ότι ότι μεγάλες πίστες/«σκυλάδικα» και σκηνές σε φεστιβάλ πολιτικών νεολαιών φτάνουν να γίνονται ένας αχταρμάς (ή, όπως έλεγε το ρητό, αφεντικά και δούλοι… μπάχαλο γινήκαμ’ ούλοι).
Κάτι λέει και ότι ένα υποτίθεται «επαναστατημένο» και με «κοινωνικές ευαισθησίες» χιπ-χοπ συγκρότημα βγαίνει και μιλάει για «φεστιβάλ μαστούρας», ξεχνώντας ίσως το άσμα που έλεγε «Για δες ποιος μιλάει, εσύ, το μόνο μου λάθος, εσύυυυ».
Κάτι λέει ότι κοτζάμ κόμμα δι’ εκπροσώπων του βγαίνει να ψέξει ένα άλλο, υποτίθεται «αντίπαλο» κόμμα, ότι καλεί σε φεστιβάλ της πολιτικής νεολαίας του ένα συγκρότημα χιπ-χοπ για «αμερικανάκια», με πολιτικό λόγο που περιορίζεται σε στίχους του στυλ «μαζί μου ασχολείσαι / πόσο μ…ς είσαι» (ωραίο πολιτικό επιχείρημα!).
Κάτι λέει όταν κοτζάμ κόμματα και πολιτικές νεολαίες πιάνονται… στα χέρια και πολεμούν με ανακοινώσεις, όσο πιο ντεμέκ χιπ-χοπ γίνεται, για ένα γκρουπ «σταρ» (ίσως και κριθάρ’) που ευδοκιμεί εσχάτως σε μεγάλες πίστες ή, κοινώς, «σκυλάδικα».
Κάτι λέει όταν αυτό το εν λόγω γκρουπ γίνεται πολιτικό… μήλον της Εριδος και αιχμή πολιτικού δόρατος, ένθεν και ένθεν – και μάλιστα το ίδιο έχει και δημόσια «πολιτική» άποψη επί παντός επιστητού, ακόμη και για τα φεστιβάλ των πολιτικών νεολαιών, ακόμη και για την Αριστερά.
Κάτι λέει ότι ενώ οι εγχώριοι καλλιτέχνες παραμένουν σιωπηλοί, κατά τα άλλα, για ό,τι δεινό συμβαίνει γύρω, κάμποσοι από δαύτους ξεσπαθώνουν μόνο και μόνο για να διατηρηθεί συγκεκριμένο άτομο σε δημόσιο θώκο.
Κάτι λέει και ότι όλοι – απ’ όλες τις πλευρές – τα ανέχονται όλα αυτά. Βοήθειά μας…
Google news
