[Ορθόδοξα] Από το Πακιστάν ώς το Αμβούργο

Αυτή τη φορά δεν μπορεί κανείς να επικαλεστεί κορμοράνους που κολυμπάνε μέσα στο πετρέλαιο σαν τρικ εντυπωσιασμού της δυτικής γνώμης. Ούτε το ευφάνταστο σενάριο χολιγουντιανού γραφιά που έχει μαύρα μεσάνυχτα για τη Μέση Ανατολή.

Ο σουρεαλισμός τελειώνει στο άκουσμα της είδησης: ένα εντεκάχρονο κορίτσι από το Πακιστάν, με σύνδρομο Ντάουν, αντιμετωπίζει την ποινή του θανάτου επειδή φέρεται να έχει κάψει σελίδες του Κορανίου.

Αυτή τη φορά ένα γερμανικό κρατίδιο παίρνει μία συγκεκριμένη απόφαση με θετικό πρόσημο, προσδιορίζοντας από την αρχή τις σχέσεις του με τους μουσουλμάνους κατοίκους. Το Αμβούργο είναι η πρώτη ευρωπαϊκή πόλη που συνάπτει συμφωνία με τις ισλαμικές κοινότητές της. Το κράτος αναλαμβάνει από την πλευρά του τη ρύθμιση των θρησκευτικών ελευθεριών. Υποχρέωση των θρησκευομένων είναι η αναγνώριση των βασικών συνταγματικών αξιών. Στο εξής οι ισλαμικές κοινότητες της πόλης εξορίζουν στο πυρ το εξώτερον τη «βία και τις διακρίσεις που οφείλονται στην καταγωγή, στη σεξουαλική επιλογή και στην πίστη».

Σκηνές από το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ενωσης, εντός και εκτός ηπείρου. Αυτό που συμβαίνει στη φυλακή του Πακιστάν είναι εικόνα από το πανεπιστημιακό προαύλιο του Αμβούργου. Πώς θα διαχειριστούν τα κοσμικά κράτη τη θρησκεία εντός του συνταγματικού πλαισίου: να ένα φιλόδοξο και συναρπαστικό στοίχημα για την «ήρεμη δύναμη» της νέας Ευρώπης. Δεν θέλει μεταφυσική, θέλει κόπο.

Για την ιστορία, η σύναψη συμφωνίας στο Αμβούργο – που μένει να επικυρωθεί από το δημοτικό συμβούλιο – χρειάστηκε προεργασία πέντε χρόνων, στην οποία συμμετείχαν οι μεγαλύτερες ισλαμικές οργανώσεις της πόλης. Στην Ελλάδα – και συμπαθάτε μας για την επανάληψη – η ανέγερση τζαμιού φέρνει ακόμη μνήμες από το Αφιόν Καραχισάρ.