Η Λίζα και η άλλη

Δεν βλέπω για ποιον λόγο μουτρώσανε εκεί πάνω στο ΠΑΣΟΚ με το σορπράιζ πάρτι για την 3η Σεπτεμβρίου που τους ετοιμάζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ενα παλιό ελληνικό έθιμο θέλει τους γείτονες, χρονιάρες μέρες, να συντρέχουν με γλυκά και κουλουράκια όποιο σπίτι έχει πένθος και δεν επιτρέπεται να τρέχει στον φούρνο με ταψιά και λαμαρίνες. Ο καλός ο γείτονας αναλαμβάνει να γλυκάνει τις πίκρες του γείτονά του μέχρι να ολοκληρωθεί ο πένθιμος ενιαυτός, κι εμείς εδώ μόλις που κάναμε τα σαράντα.

Από αυτής της απόψεως εκτιμώ αφάνταστα την πρωτοβουλία που ανέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ να το παίξει «ΠΑΣΟΚ για μια μέρα». Εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω κανένα απολύτως πρόβλημα στο όλον εγχείρημα. Απεναντίας. Το βρίσκω συγκινητικό και απείρως σεβαστικό. Αν μάλιστα έχουν σκοπό να το γενικεύσουν και να ασχοληθούν επαγγελματικά με τη διοργάνωση events και το κέτερινγκ, τους καλώ να αναλάβουν και την ονομαστική μου εορτή που έρχεται σε λίγες ημέρες. Προσοχή, δεν θέλω δεκάρικους από πρώην πικραμένους, ούτε κοτιγιόν, γιρλάντες, ταχυδακτυλουργούς, κλόουν, χήρες, ορφανά και την επετειακή αφισοκόλληση με την τζίφρα του μακαρίτη. Ενα κουτί φρουί γλασέ θα μου ήταν υπεραρκετό, καθ’ ότι του Σταυρού είναι γιορτή νηστίσιμη, σύμφωνα με τις παραδόσεις.

Αυτό το χούι της πλαστοπροσωπίας, αυτή η τράμπα ταυτοτήτων και προσωπικών δεδομένων είναι μια παλιά, παμπάλαιη διαστροφή και δεν απαντάται μόνον στους επικοινωνιακούς σχεδιασμούς της Κουμουνδούρου. Συνοψίζεται στη νηπιακή φαντασίωση «αν δεν είστε αυτό που είστε, τι θα θέλατε να είστε;» και έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για πολλά αριστουργήματα του πολιτισμού. Εκτός από τη Βουγιουκλάκη στον διπλό ρόλο της «Λίζας και της άλλης», ένα επίπεδο παραπάνω συναντάμε τον Δία που μεταμορφώθηκε σε ταύρο, τη μαστοράντζα που το γύρισε σε γάιδαρο προκειμένου να υπηρετήσει τη μνημειώδη λίμπιντο της σαιξπηρικής βασίλισσας Τιτάνιας, τον Κάφκα που μια μέρα ξύπνησε μαμούνι, τον λύκο που μεταμφιέστηκε σε γιαγιά της Κοκκινοσκουφίτσας, τους συντρόφους του Οδυσσέα που έγιναν γουρούνια και τον πρίγκιπα που κατά βάθος ήταν βάτραχος.

Αλλά ας μην το πάμε τόσο μακριά. Στην πρόσφατη πολιτική ιστορία βρίσκει κανείς πλείστες όσες εκδοχές της ίδιας frustration. Προχείρως σταχυολογώ τον πόλεμο για το ποια θα φιλοτεχνήσει τη μακρύτερη σάρισα: η αληθινή Μακεδονία ή η άλλη; Ξεχωριστή θέση στο μουσείο των παραισθήσεων κρατάνε επίσης οι Παρθενώνες του Λας Βέγκας σε γύψινο καθώς κι ένας πύργος του Αϊφελ από μαντέμι στα Φιλιατρά.

Από τη βαρετή λίστα που διαβάσατε παραπάνω θα σας έγινε ελπίζω πεποίθηση ότι η παρενδυσία είναι βασικός μοχλός της Ιστορίας και επ’ ουδενί επικοινωνιακή εφεύρεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τούτων δοθέντων, και αξιωματικά να το δει κανείς, ο κύριος Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα να πάει στο Καστρί (ή στις νεόδμητες μεζονέτες της οδού Αγράμπελης) και να σηκώσει από εκεί πέρα μέσα ό,τι βρει σε παλιά ζιβάγκο και δαγκωμένες πίπες. Μόνο τα συνθήματα να μη λιμπιστεί γιατί θα βρει μπροστά του τον Πάνο Καμμένο, ο οποίος διά της χρησικτησίας έχει ήδη καπαρώσει το «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες». Πάρε ό,τι θέλεις παλιατζή, αλλά μετά μη μας το παίξεις και ντιζάινερ.