[Προβολείς] Ο θρίαμβος της ανομίας

Ο υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας, ο Σοσιαλιστής Μανουέλ Βαλς, έχει μια πολύ συγκεκριμένη άποψη για την ασφάλεια. Θεωρεί ότι η υπεράσπιση της τάξης είναι μια αριστερή πολιτική, αφού από την αναταραχή και την ανασφάλεια πλήττονται πρώτα απ’ όλα τα φτωχά στρώματα. Δεν συμφωνούν όμως όλοι μαζί του. Και τον κατηγορούν ότι τόσο στις πρόσφατες ταραχές της Αμιένης όσο και απέναντι στους Ρομά, ακολουθεί ακριβώς την ίδια πολιτική με εκείνη της προηγούμενης κυβέρνησης του Νικολά Σαρκοζί.

Οπως επισημαίνει ο Λοράν Μπουβέ στη χθεσινή «Μοντ», η γαλλική Αριστερά ήταν ανέκαθεν διχασμένη σε ό,τι αφορά τη σχέση της με τον νόμο και την τάξη. Από τη μια, υπάρχει μια Αριστερά ελευθεριακή, αντιαυταρχική και συχνά αναρχική, που θεωρεί ότι η προστασία των ατομικών δικαιωμάτων δεν είναι δουλειά του κράτους αλλά των κοινωνικών οργανώσεων και της Δικαιοσύνης. Από την άλλη, υπάρχει μια αριστερή παράδοση που συνδέεται με την εξουσία και τη δημόσια τάξη, και θεωρεί ότι τα δικαιώματα και οι ελευθερίες πρέπει να προστατεύονται από το κράτος – στο βαθμό βέβαια που είναι δημοκρατικό και στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία. Προυντόν εναντίον Κλεμανσό. Τα δύο ρεύματα συνυπάρχουν αναγκαστικά, αλλά η αντιπαράθεση ανάμεσά τους οξύνεται όταν η Αριστερά αναλαμβάνει την εξουσία.

Στην Ελλάδα, τα πράγματα είναι πολύ πιο θολά. Με ευθύνη κυρίως της Αριστεράς υπήρξε για πολλά χρόνια μια ανοχή, αν όχι συμπάθεια, της κοινής γνώμης απέναντι στην τρομοκρατία. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν έχει γίνει ούτε μία διαδήλωση κατά της βίας των κουκουλοφόρων. Και αν οι τρομοκρατικές οργανώσεις μάλλον αποδοκιμάζονται πλέον από το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, δεν συμβαίνει το ίδιο με διάφορες ομάδες, επώνυμες ή ανώνυμες, οργανωμένες ή αυτοσχέδιες, που θεωρούν δικαίωμά τους να παραβιάζουν τη νομιμότητα όποτε (θεωρούν ότι) συγκρούεται με τα συμφέροντά τους. Οποιος θέλει κλείνει τον δρόμο ή καταλαμβάνει ένα κτίριο, με την υποστήριξη ενός ή περισσοτέρων πολιτικών κομμάτων. Εδώ δεν μιλάμε πια για τον Προυντόν, αλλά για τον θρίαμβο της ανομίας. Το φθινόπωρο προαναγγέλλεται καυτό.

Πού εντάσσεται σε όλα αυτά η περίφημη επιχείρηση «Ξένιος Ζευς», την οποία έχουν καταγγείλει και εξακολουθούν να καταγγέλλουν διάφορες διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις; Μια επιχείρηση σκληρή αλλά αναγκαία, υπονομεύεται από την αφόρητη υποκρισία όλων των πλευρών – τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό – και από τη δικαιολογημένη καχυποψία των πολιτών απέναντι στις δυνάμεις της τάξης. Ομως ο διαχωρισμός της νόμιμης από την παράνομη μετανάστευση και η καταπολέμηση της δεύτερης, δεν μπορεί παρά να αποτελούν ευθύνη του οργανωμένου κράτους. Οπως βέβαια και η συντριβή όσων θεωρούν ότι μπορούν να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους.