[Πρόσωπα] Ενημερότητα

Γιατί να δει κανείς, σήμερα, ελληνικό ποδόσφαιρο; Λόγω του θεάματος; Αστεία πράγματα. Λόγω της προσκόλλησης σε κάποια ομάδα από την παιδική ηλικία, λόγω μύθων, λόγω εντοπιότητας;.. Στην πραγματικότητα, μόνο οι φανατικοί οπαδοί ενδιαφέρονται πραγματικά – κι αυτοί ντοπάρονται συστηματικά από τους θηριώδεις τίτλους των οπαδικών εφημερίδων, που έχουν καταργήσει οριστικά τη διαλεκτική: οι δικοί μας είναι οι καλοί, οι άλλοι κάκιστοι. Ή, όπως το λέει μια παλιά παροιμία, «Ισαρί καλό χωριό, Πιτσαρί πουταναριό».

Οποιος, ωστόσο, δεν είναι οπαδός, δεν παθιάζεται δηλαδή τυφλωμένος από το χρώμα της ομαδάρας, είναι αμφίθυμος, ακόμη κι αν είναι ποδοσφαιρόφιλος κι έχει ομάδα για να συμπαθεί. Η «παράγκα» ήταν, για χρόνια, το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο των ελληνικών πρωταθλημάτων – αυτών που ακολούθησαν την περίοδο Κοσκωτά. Ο Μάκης Ψωμιάδης είναι ένα μόνο από τα πρόσωπα τα οποία πρωταγωνιστούσαν τα χρόνια της «παράγκας» και τώρα κάνει θητεία στις φυλακές. Και άλλοι παράγοντες έχουν δοσοληψίες με τη Δικαιοσύνη, κατηγορούμενοι ότι έστηναν αγώνες.

Οταν όλα αυτά είναι η πραγματικότητα, η φράση του υφυπουργού Γιάννη Ιωαννίδη ότι «ο αθλητισμός είναι το πιο καθαρό κομμάτι της κοινωνίας» ακούγεται τουλάχιστον κωμική. Αλλά είναι κωμική και τραγική ταυτόχρονα. Διότι, με τέτοια αστεία επιχειρήματα, ο κάποτε «ξανθός» του μπάσκετ προσπαθεί να δικαιολογήσει μια πολιτική επιλογή: να μπορέσουν πολλές από τις ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες να συμμετάσχουν στο πρωτάθλημα χωρίς να χρειάζονται φορολογική ενημερότητα.

Σε μια χώρα όπου εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες, μικροί και μεγαλύτεροι επιχειρηματίες βρίσκονται με δεμένα τα χέρια ενώπιον της Εφορίας, αδυνατώντας να αποπληρώσουν οφειλές έστω και αν αυτές αφορούν μικροποσά, είναι προκλητική η επιλογή του κράτους να κλείσει τα μάτια στις οφειλές των ποδοσφαιρικών ανώνυμων εταιρειών, με τους αμφιλεγόμενους παράγοντες, που δεν αποθαρρύνουν – αν δεν συντηρούν – την κουλτούρα του χουλιγκανισμού και τους «στρατιώτες» του.

Διότι δύο τινά συμβαίνουν. Είτε λεφτά υπάρχουν, οπότε ανάλογων διευκολύνσεων δικαιούνται και όσοι επιχειρηματίες τα βγάζουν δύσκολα – στο κάτω κάτω, υπό αντίξοες συνθήκες, συνεχίζουν να παράγουν και να εμπορεύονται προϊόντα, συνεχίζουν δηλαδή να εξασφαλίζουν θέσεις εργασίας σε ορισμένους, εν μέσω συνθηκών που ευνοούν τη γιγάντωση της ανεργίας.

Είτε δεν υπάρχουν λεφτά. Αρα οι φορολογούμενοι (που μάλιστα αυτές τις μέρες τραβάνε τα μαλλιά τους ψάχνοντας τρόπους να είναι εντάξει στις όλο και πιο δυσβάστακτες υποχρεώσεις τους) έχουν την πολυτέλεια να επιδοτούν τα δημόσια θεάματα – θεάματα που ελέγχονται και για το επίπεδό τους και για τη διαπλαστική τους διάσταση.

Οσοι, πάντως, ξέρουν πραγματικά από ποδόσφαιρο βαριούνται να ασχολούνται με τα ελληνικά πρωταθλήματα – προτιμούν να βλέπουν στην τηλεόραση τους αγώνες της Ισπανίας και της Αγγλίας.