[Πρόσωπα] Από τον εφιάλτη στο όνειρο

Εκείνη την ημέρα, πάει λίγο περισσότερο από επτά χρόνια, η Μαρτίν Ράιτ, διευθύντρια μάρκετινγκ, πήγαινε στη δουλειά της με το μετρό και διάβαζε ένα άρθρο για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών και των Παραολυμπιακών Αγώνων του 2012 στο Λονδίνο. Την προηγουμένη, στις 6 Ιουλίου 2005, κατά τη διάρκεια μιας τελετής στη Σιγκαπούρη, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή είχε δώσει τους Αγώνες στο Λονδίνο κάνοντας τους Βρετανούς να πανηγυρίζουν. Ωστόσο εκείνο το πρωί της 7ης Ιουλίου τέσσερις ισλαμιστές καμικάζι ανατινάχτηκαν με τις βόμβες τους σε τρία βαγόνια του λονδρέζικου μετρό και σε ένα διώροφο λεωφορείο, παίρνοντας μαζί τους στον θάνατο άλλους 52 ανθρώπους. Η Μαρτίν έζησε τον εφιάλτη. Θα μπορούσε να είχε σκοτωθεί εκείνη την ημέρα, καθώς ο ένας από τους καμικάζι ανατινάχθηκε μέσα στο βαγόνι της. Γλίτωσε χάνοντας τα πόδια της και αφού έμεινε δέκα ημέρες σε κώμα.

Σήμερα ζει το όνειρο, καθώς ετοιμάζεται να εκπροσωπήσει τη χώρα της στο άθλημα του καθιστού βόλεϊ στους Παραολυμπιακούς Αγώνες που ξεκινούν αύριο. Λέει ότι αισθάνεται τυχερή. «Δεν μπορώ να το πιστέψω, δεν αντέχω άλλο την αναμονή», λέει η 39χρονη γυναίκα, η οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λονδίνο. «Παρακολουθούμε την αντίστροφη μέτρηση, τόσες ημέρες, μήνες, χρόνια – ανυπομονώ! Δεν είχα τύχη που βρέθηκα στο συγκεκριμένο βαγόνι εκείνη την ημέρα, αλλά ήμουν πολύ τυχερή που επέζησα και σκέφτομαι τους 52 ανθρώπους που σκοτώθηκαν. Ημουν τυχερή…».

Η Βρετανία ουδέποτε είχε στείλει ομάδα βόλεϊ στους Παραολυμπιακούς, όμως εφέτος ως διοργανώτρια χώρα εκπροσωπείται και στα είκοσι αγωνίσματα των Αγώνων. Τα μέλη της ομάδας του καθιστού βόλεϊ, η οποία σχηματίστηκε πριν από μόλις δύο-τρία χρόνια, παραδέχονται ότι δεν είναι φαβορί για μετάλλιο (το χρυσό διεκδικούν οι ομάδες της Κίνας και των ΗΠΑ), όμως δηλώνουν ενθουσιασμένα που θα αγωνιστούν στη χώρα τους, μπροστά σε βρετανούς φιλάθλους. «Ζω ένα όνειρο», λέει η Ράιτ, η οποία θα φορέσει την μπλούζα με τον αριθμό 7 στη μνήμη των θυμάτων της επίθεσης της 7/7. «Ο στόχος είναι να πάμε εκεί και να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε στο γήπεδο για να κάνουμε υπερήφανους τη χώρα μας και τις οικογένειές μας». Και δεν είναι μόνον αυτό, προσθέτει η αποφασιστική γυναίκα. «Οταν έχασα τα πόδια μου, θέλησα να βρω κάποιο καινούργιο στόχο. Δοκίμασα πολλά σπορ, αλλά ερωτεύτηκα το καθιστό βόλεϊ. Είναι υπέροχο, είναι ένα μοναδικό σπορ. Το βρήκα απελευθερωτικό να μπορείς να κάθεσαι στο έδαφος και να αθλείσαι χωρίς να έχεις ιδιαίτερο εξοπλισμό, όπως μια αναπηρική καρέκλα». Το πρώτο ματς, την Παρασκευή, θα είναι εναντίον της Ουκρανίας. «Δεν θέλουμε συμπάθεια, θέλουμε υποστήριξη», τονίζει η Μαρτίν.