Από τη Σάμο στους αμμόλοφους του Νουαντίμπου

Εδρα του 36χρονου επιχειρηματία με καταγωγή από Σάμο, Κω και Βόρεια Ελλάδα είναι σήμερα το Νουαντίμπου, στη δυτική ακτή του Λευκού Ακρωτηρίου, που η Μαυριτανία μοιράζεται με Δυτική Σαχάρα και Μαρόκο. Είναι ο ένας από τους τρεις όλους κι όλους Ελληνες που ζουν στη δυτικοαφρικανική αυτή χώρα. «Εκτός δουλειάς, η καθημερινότητα και η προσωπική ζωή είναι δύσκολες. Δεν έχει ιδιαίτερα πράγματα να κάνεις εδώ ως Ευρωπαίος, αντιθέτως είσαι καθ’ όλα απομονωμένος. Ζεις στη μέση του πουθενά, όπου κι αν γυρίσεις το κεφάλι σου βλέπεις έρημο και τον Ατλαντικό. Τα πάντα είναι μονίμως σκονισμένα και βρώμικα, το κέντρο της πόλης γεμάτο Mercedes 190, το αγαπημένο αυτοκίνητο των Μαυριτανών, που κινούνται αλλοπρόσαλλα. Βλέπεις γαϊδούρια με καρότσες, κατσίκια ελεύθερα να περιφέρονται και να τρώνε σακούλες από σκουπίδια που είναι πεταμένα παντού. Αντικρίζεις και τους ντόπιους ντυμένους με τις μπουμπού – τις γαλανές ή λευκές παραδοσιακές φορεσιές – να τριγυρίζουν στη μέση του δρόμου, μιας και στην άκρη του υπάρχουν μικροί αμμόλοφοι που καλύπτουν μέρος της ασφάλτου και του υποτυπώδους πεζοδρομίου. Και βέβαια, αν είσαι ξένος, σε κοιτούν σαν εξωγήινο, έστω κι αν είσαι χρόνια εδώ! Για τους περισσότερους, ο αλλοδαπός είναι ο νασαράνι, ο χριστιανός – όρο που χρησιμοποιούν συνεχώς, σχεδόν προσβλητικά» διηγείται ο κ. Γεωργιάδης.

Ο ίδιος έχει βρει τη δική του διέξοδο εκτόνωσης από τα εργασιακά. «Εχω δημιουργήσει τον αναγκαστικό μικρόκοσμό μου, για λόγους επιβίωσης. Επιδίδομαι, λοιπόν, στις αγαπημένες μου βόλτες στην έρημο με τη γουρούνα ή τη μοτοσικλέτα μου, με jet ski ή ιππασία στην παραλία», προσθέτει.