Το Βερολίνο τιμά έναν ήρωα 50 χρόνια μετά

17 Αυγούστου 1962. Ενας 18χρονος οικοδόμος επιχειρεί να περάσει το Τείχος του Βερολίνου. Οι ανατολικογερμανοί φρουροί τον πυροβολούν κι εκείνος πέφτει τραυματισμένος στη νεκρή ζώνη. Επί 50 λεπτά τον αφήνουν εκεί να ζητάει βοήθεια. Ηταν το πιο ακραίο επεισόδιο ωμού παραδειγματισμού. Πενήντα χρόνια από τότε, το Βερολίνο θυμάται τον Πέτερ Φέχτερ ως ένα σύμβολο κατά του ολοκληρωτισμού. Και ετοιμάζεται να τιμήσει αυτόν τον ξεχασμένο ήρωά του αφιερώνοντας στη μνήμη του έναν δρόμο της πόλης. «Η βάρβαρη δολοφονία του Πέτερ Φέχτερ αποδεικνύει με πόση περιφρόνηση αντιμετώπιζε τον άνθρωπο η δικτατορία της Ανατολικής Γερμανίας», δήλωσε ο Κάι Βέγκνερ, στέλεχος του CDU στο Βερολίνο, του κεντροδεξιού κόμματος του οποίου ηγείται η Καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ. Η βούληση να μην ξεχαστεί ο Πέτερ Φέχτερ είναι διακομματική. «Κάθε χρόνο κρατάμε ενός λεπτού σιγή για εκείνον. Η μοίρα του μας υπενθυμίζει το απάνθρωπο πρόσωπο εκείνου του καθεστώτος», αναφέρει ο Πράσινος Γενς-Χόλγκερ Κίρχνερ.

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕ. Στις 17 Αυγούστου του 1962 είχε περάσει κάτι περισσότερο από ένας χρόνος από την ολοκλήρωση του «τείχους της ντροπής». Η ανέγερση του Τείχους ήταν ο μόνος τρόπος για το κομμουνιστικό καθεστώς να σταματήσει τη μαζική έξοδο των Ανατολικογερμανών προς τη Δύση. Ο Πέτερ ήταν ένας νεαρός οικοδόμος που δεν άντεχε πια τη ζωή στη δικτατορία του προλεταριάτου. Δούλευε επί πολλές ώρες και για λίγα χρήματα, χωρίς να έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει ή να διαμαρτυρηθεί για οτιδήποτε. Επιχείρησε να αποδράσει μαζί με έναν φίλο του, τον Χέλμουτ Κουλμπέικ, περνώντας από το Τείχος σε ένα σημείο που βρισκόταν κοντά στο διάσημο σημείο ελέγχου Τσάρλι. Ηταν πρωί, με το καλοκαιρινό φως να φωτίζει τα πάντα. Οι vopos, όπως λέγονταν εν συντομία οι άνδρες της Αστυνομίας του λαού, τον είδαν αμέσως. Εβγαλαν τα όπλα τους, όπλισαν, σημάδεψαν και πυροβόλησαν. Ο Χέλμουτ κατάφερε να περάσει από την άλλη πλευρά, ο Πέτερ όχι. Οι σφαίρες των Καλάσνικοφ τον πέτυχαν στην κοιλιακή χώρα κι εκείνος έπεσε σφαδάζοντας στο έδαφος. Τα ουρλιαχτά τού πόνου άφησαν ασυγκίνητους τους φρουρούς. Η εντολή να μείνει στο έδαφος προς παραδειγματισμό των υπολοίπων ερχόταν από πολύ ψηλά, τον Εριχ Χόνεκερ αυτοπροσώπως, τότε ανατέλλον αστέρι του κόμματος που μία δεκαετία αργότερα θα γινόταν ο ισχυρός άνδρας του καθεστώτος. Γερμανοί αστυνομικοί και δημοσιογράφοι και αμερικανοί στρατιώτες παρακολουθούσαν από την άλλη πλευρά χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτε.

ΗΤΑΝ ΑΡΓΑ. Επρεπε να περάσουν πενήντα ολόκληρα λεπτά, άκρως πολύτιμα για τη ζωή του Πέτερ Φέχτερ, για να τον πάρουν από τη νεκρή ζώνη οι φρουροί. Ηταν, όμως, πολύ αργά. Ο 18χρονος εργάτης άφησε την τελευταία του πνοή από ακατάσχετη αιμορραγία. Το τελευταίο θύμα του Τείχους ήταν επίσης 18 χρονών. Λεγόταν Κρις Γκεφρόι κι έπεσε νεκρός από τα πυρά των vopos το 1989. Η Γερμανία τιμάει τα παιδιά της που αγωνίστηκαν για την ελευθερία τους. Οχι, όμως, και οι παλιοί του καθεστώτος. Από τη βολική εξορία της στο Σαντιάγο της Χιλής, η χήρα του Χόνεκερ, Μάργκοτ, χαρακτήρισε σε πρόσφατη συνέντευξή της στη χιλιανή τηλεόραση «ανόητους» εκείνους που διακινδύνευαν τη ζωή τους για να αναπνεύσουν ελεύθεροι στην άλλη πλευρά. Πόσοι ήταν αυτοί οι «ανόητοι»; Δύο δεκαετίες και πλέον από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, κανένας δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό. Ο Καρλ Σρέντερ, καθηγητής Ιστορίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, υπολογίζει τους νεκρούς ανάμεσα στους 500 και τους 700.

Αίσθημα ενοχής
«Είχαμε όλοι μας ένα αίσθημα ενοχής. Σαν να είχαμε προκαλέσει εμείς αυτήν την κατάσταση και σαν να είχαμε αποφασίσει εμείς να μην κάνουμε τίποτε για να τον βοηθήσουμε. Κουβαλάω αυτό το αίσθημα ενοχής μέχρι σήμερα»

Μαργκίτ Χοσεϊνί, γερμανίδα δημοσιογράφος που ήταν παρούσα στη δολοφονία του Πέτερ Φέχτερ

13 Αυγούστου του 1961, 1.11 τα ξημερώματα οι ανατολικογερμανικές δυνάμεις ασφαλείας άρχισαν να περικλείουν το ανατολικό τμήμα του Βερολίνου. Η ανέγερση του Τείχους ήταν απόφαση του Βάλτερ Ούλμπριχτ, γενικού γραμματέα του κομμουνιστικού κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας

24 Αυγούστου του 1961 το πρώτο θύμα του Τείχους του Βερολίνου ήταν ο Γκίντερ Λίτφιν

6 Φεβρουαρίου του 1989 ο Κρις Γκεφρόι έγινε ο τελευταίος άνθρωπος που έπεφτε νεκρός από τα πυρά των φρουρών στην προσπάθειά του να περάσει το Τείχος του Βερολίνου

9 Νοεμβρίου του 1989 έπεσε το Τείχος του Βερολίνου