ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Απάντηση σε δημοσίευμα

Από τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ, Δημήτρη Κ. Τρίμη, λάβαμε την ακόλουθη επιστολή:

«Με έκπληξη διάβασα στην εφημερίδα σας (φύλλο 14/8/12) άρθρο του συναδέλφου Ηλία Κανέλλη που αναφέρεται στην απόφαση του Πρωτοβαθμίου Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ με την οποία επιβάλλεται ποινή διαγραφής 3 μηνών στον συνάδελφο της “Καθημερινής” Πάσχο Μανδραβέλη.

Σύμφωνα με το καταστατικό της ΕΣΗΕΑ η υπόθεση εξετάστηκε από το Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό έπειτα από έγκληση δύο συναδέλφων, των αιρετών εκπροσώπων των δημοσιογράφων της ΕΡΤ. Το Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό, το οποίο αποτελείται από εκλεγμένα μέλη που επιλέγονται με καθολική ψηφοφορία κάθε δύο χρόνια, λειτουργεί αυτόνομα και οι αποφάσεις του κρίνονται από το Δευτεροβάθμιο Πειθαρχικό – επίσης ανεξάρτητο και αιρετό όργανο. Συνεπώς ούτε το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, ούτε εγώ ως πρόεδρος, είχαμε οιαδήποτε συμμετοχή ή αρμοδιότητα στην υπόθεση Μανδραβέλη.

Προτάθηκα ως μάρτυρας και από τους εγκαλούντες και από τον εγκαλούμενο Πάσχο Μανδραβέλη, και κατέθεσα τα εξής:

“Αναμφίβολα ο συν. Μανδραβέλης στο κείμενό του προσβάλλει τους απεργούς δημοσιογράφους της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης – που εκείνη την εποχή αγωνίζονταν να κρατήσουν τη δουλειά και την αμοιβή τους – και στρέφεται και εναντίον της ύπαρξης των Δημόσιων Ραδιοτηλεοπτικών Μέσων.

Με λίγα λόγια τάσσεται με τις ακραία αντικοινωνικές νεοφιλελεύθερες θέσεις και υπέρ των ιδιωτικών και κερδοσκοπικών συμφερόντων. Εχει δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του, έχει δικαίωμα να λοιδορεί την ΕΣΗΕΑ και τους αγωνιζόμενους συναδέλφους του στην ΕΡΤ. Δεν καταλαβαίνω γιατί παραμένει στο Σωματείο. Κι αν αυτός είναι μια φορά οπαδός της γνωστής ρήσης του Βολταίρου, εγώ είμαι δέκα”.

Προκαλεί, λοιπόν, απορία το γεγονός ότι η κατάθεσή μου εκλαμβάνεται ως “λογοκρισία και σταλινική μεθόδευση”.

Ως πρόεδρος του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ δεν ζήτησα κανενός είδους πειθαρχικό μέτρο εναντίον του συν. Π. Μανδραβέλη, απλώς σημείωσα το αυτονόητο, ότι, όταν κάποιος διαφωνεί και επιτίθεται σκόπιμα εναντίον συναδέλφων, οι οποίοι κινητοποιούνται, αλλά και τάσσεται κατά αρχών της ΕΣΗΕΑ, είναι θέμα δικής του συνείδησης το γιατί παραμένει στο σωματείο μας.

Αν κινδυνεύει το δικαίωμα να εκφράζονται σήμερα ελεύθερα οι δημοσιογράφοι, δεν ευθύνεται το σωματείο τους, αλλά οι εκατοντάδες απολύσεις στον χώρο του Τύπου, η συστηματική υποβάθμισή τους από την εργοδοσία και η χειραγώγηση των Μέσων από πολιτικά και οικονομικά κέντρα εξουσίας – εξέλιξη που ασφαλώς απαξιώνει την ενημέρωση και απομακρύνει τους αναγνώστες».

Το πρόβλημα των λυμάτων

Νίκος Κανελλόπουλος

Πριν από λίγες ημέρες επισκέφθηκα την όμορφη Πάργα. Επειδή είμαι φυσιολάτρης και μου αρέσει να περπατάω, κάποιος μου πρότεινε να επισκεφτώ την Ανθούσα, τρία χιλιόμετρα από την Πάργα.

Πράγματι, με κάποιους φίλους μου ξεκίνησα από την όμορφη πλατεία του χωριού να κατέβω προς τη θάλασσα στην παραλία του Βάλτου. Αφού αρχίσαμε να περπατάμε στο χωριό μύριζε πολύ άσχημα και αφόρητα. Τότε ρωτήσαμε κάποιους που έπιναν καφέ στην πλατεία. Μας είπαν ότι όλα τα εστιατόρια της πλατείας, οι καφετέριες και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια δεν έχουν βόθρους και ρίχνουν τις αποχετεύσεις τους στον ξηροπόταμο και τα λύματα καταλήγουν στη θάλασσα, στην παραλία Βάλτος, που είναι το χρυσογιάλι της Πάργας.

Η δυσοσμία, η μπόχα που ερχόταν, πίνοντας τον καφέ μας σε μαγαζί της πλατείας του χωριού, θύμιζε την εποχή της Καλλιόπης στον Στρατό. Μας ερχόταν να κάνουμε εμετό. Αλήθεια, τόσα χρόνια, διερωτήθηκα, δεν ενδιαφέρθηκε κανένας να τους υποχρεώσει να φτιάξουν βόθρους, αντί να βρωμίζουν τα αρδευτικά κανάλια, τα ποτάμια, τη θάλασσα και γενικά το υπέροχο περιβάλλον της περιοχής; Ή δεν καταλαβαίνουν ότι κινδυνεύει η υγεία των παιδιών τους από την ηπατίτιδα και όχι μόνο;

Κατηφορίζοντας προς τους Μύλους για τον Βάλτο, σε μια κατηφόρα στη θέση Λέκκα όπως μας είπαν ότι λέγεται, βγαίνουν συνέχεια λύματα βόθρων, τα οποία διανύουν μια απόσταση 50 μέτρων και καταλήγουν σε ξηροπόταμο και στη συνέχεια στη θάλασσα στην παραλία του Βάλτου, η οποία δέχεται κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες τουρίστες.

Αλήθεια, κανένας χριστιανός δεν βρέθηκε να τα καταγγείλει; Εμείς οι ξένοι θα ενδιαφερθούμε για την υγεία τους; Οι τουρίστες που τα βλέπουν καθημερινά τι θα μεταφέρουν στις πατρίδες τους; Θα μιλάνε για τις ομορφιές της χώρας μας ή για τη βρωμιά της;

Οι αμοιβές στον ΟΣΚ

Ευστάθιος Παπαευσταθίου

ΑΘΗΝΑ

Ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, Λέανδρος Ρακιντζής, δήλωσε πρόσφατα («ΤΑ ΝΕΑ», 2/8/2012) ότι 130 εργαζόμενοι στον ΟΣΚ έλαβαν 30 εκατομμύρια ευρώ πλέον των κανονικών αποδοχών τους και ότι η Βουλή τον Οκτώβριο 2011 παρέγραψε το ποσό αυτό ως καλώς καταβληθέν.

Εμείς οι χειμαζόμενοι πολίτες αυτής της χειμαζόμενης χώρας έχουμε, μου φαίνεται, το δικαίωμα να ζητήσουμε και να μάθουμε πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα. Βάσει ποιου νόμου έγινε αυτή η παραγραφή και τι ακριβώς προβλέπει αυτός ο νόμος.

Τα ονόματα των φοροφυγάδων

Χριστίνα Τζανή

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Διάβασα με μεγάλη δυσφορία την άρνηση του κ. Προβόπουλου να ονομάσει το πολύ υψηλά, όπως ο ίδιος λέει, στέλεχος της ΑΤΕ που έχει βγάλει στο εξωτερικό 10.000.000 (ναι, δέκα εκατομμύρια) ευρώ, διότι, λέει, προσκρούει στα προσωπικά δεδομένα!

Συγγνώμη, πόσο προσωπικό δεδομένο είναι το να έχεις καταθέσει αυτό το ιλιγγιώδες ποσό, που, η λογική λέει, αποκλείεται να το έχεις αποκτήσει με νόμιμο τρόπο, σε τράπεζα του εξωτερικού, όταν εσύ ο ίδιος προΐστασαι σε μία ελληνική τράπεζα και υποτίθεται ότι διαφυλάττεις τα δικά της συμφέροντα;

Εκτός εάν δεν έχει γίνει ακόμη διασταύρωση αν δηλώθηκαν πρώτα αυτά τα χρήματα και μετά κατατέθηκαν στο εξωτερικό. Μια τέτοια όμως διασταύρωση είναι, νομίζω, πολύ εύκολο να γίνει, οπότε, και σε αυτήν την περίπτωση, όπως και σε άλλες παρόμοιες, πολύ θα ήθελα να γνωρίζω, και εγώ, και άλλοι νόμιμα φορολογούμενοι πολίτες αυτής της χώρας, ποιοι είναι αυτοί που – ενώ θα έπρεπε να προστατεύουν τα συμφέροντά μας – μας στέλνουν στην κόλαση!

Μόνο η δημοσίευση των ονομάτων και η δημόσια διαπόμπευσή τους μπορεί να σταματήσει αυτό το καρκίνωμα της φοροδιαφυγής. Εκτός εάν, στο όνομα των «προσωπικών δεδομένων», κάποιοι που νομοθετούν ή που εφαρμόζουν τους νόμους θέλουν να κρύψουν τις δικές τους ατασθαλίες! Είναι μία ευκαιρία γι’ αυτήν την κυβέρνηση να τολμήσει να θίξει κάποια συμφέροντα, να σπάσει τις συντεχνίες και να χτυπήσει το κακό στη ρίζα του!