[Ιστορίες Συνωμοσίας] Ποιος φοβάται τις Pussy Riot

Αύριο γύρω στο μεσημεράκι ο πρόεδρος του ρωσικού δικαστηρίου θα αποφασίσει πόσο βαθιά πρέπει να μπουν στα κάτεργα οι Pussy Riot, τα τρία κορίτσια που πρόσβαλαν τον Πούτιν με το χορό και το τραγούδι τους. Δεν ξέρω κι αν άφησαν με τους στίχους τους τίποτα υπονοούμενα για τα αναστηλωμένα ζυγωματικά του Βλαντιμίρ. Ξέρω όμως ότι ακούγεται τουλάχιστον παράταιρο να τιμωρείται η πανκ γλώσσα και συμπεριφορά σε μια χώρα που, όσο να πεις, έχει μεγάλο μερτικό σε αντισυμβατικά καλλιτεχνικά κινήματα.

Πόση αυτοπεποίθηση μπορεί να έχει ένα καθεστώς όταν δηλώνει, με τα σωστά του, ότι αισθάνεται απειλημένο από τρεις χαριτωμένες μουρίτσες σαν κι αυτές και τι στο καλό έπαθαν τα «δυτικά» μίντια και συγχέουν τον μουσικό ακτιβισμό και τη φεμινιστική τους διαμαρτυρία με τις καρακιτσάτες αντικληρικές υπερπαραγωγές που έκανε κάποτε η Μαντόνα, πολύ πριν αποφασίσει να γίνει ελεήμων και πολύτεκνη;

Στη δική μου τη μνήμη η βλάσφημη «προσευχή» των Pussy συγγενεύει περισσότερο με την μποέμ πρόκληση του Σερζ Γκαίνσμπουργκ όταν το σωτήριο έτος 1979 μετέτρεψε κοτζάμ «Μασσαλιώτιδα» σε χιτάκι με εντελώς αντιηρωική ερμηνεία και μουσική υπόκρουση χαρακτηριστικής Caribbean ντάγκλας.

Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι μπουρζουά ενοχλήθηκαν τότε και κάμποσα ανώνυμα μηνύματα γέμισαν με απειλές τον τηλεφωνητή του. Ε και; Η επίσημη Γαλλική Δημοκρατία πάντως ούτε που το διανοήθηκε να επαναφέρει τη θανατική ποινή και να βάλει κάτω από την γκιλοτίνα τα χαρισματικά πεταχτά αυτιά του ή το αιωνίως αναμμένο τσιγάρο του.

Πιο ανεκτική, ό,τι και να λέμε, είναι σε κάτι τέτοια η βρετανική κοινωνία και κουλτούρα. Να πάρτε παράδειγμα τους πρόσφατους ολυμπιακούς αγώνες και την ντεκοντρακτέ συμμετοχή της βασίλισσας στο όλον θέαμα. Παρά ένα τσακ δεν προσγειώθηκε η Ελισάβετ με το αλεξίπτωτο της πάνω στις κιθάρες των Sex Pistols την ώρα που θα τραγουδούσαν το σουξέ τους του 1977 «Ο Θεός σώζοι τη βασίλισσα και το φασιστικό καθεστώς που μας έκανε ηλίθιους. Κανένα μέλλον, κανένα μέλλον για σας και για μένα». Και τούτο όχι από καμία αυστηρή σύσταση του Μπάκιγχαμ αλλά απλούστατα γιατί οι πάπες της βρετανικής πανκ σκηνής, όσα κι αν τους έταξαν οι διοργανωτές, δεν δέχτηκαν να συμμετάσχουν στην τελετή. Οχι από σεβασμό ή από βαρεμάρα αλλά από καθαρή πανκ σνομπαρία, θέλω να ελπίζω.