e-mail

Αγαπητή Φοίβη,

Γιατί τελικά σε αυτή τη δύσμοιρη χώρα όπου μας έριξε η τύχη, κάποιοι θα συνεχίσουν (όσες κρίσεις και αν έρθουν) να μη σέβονται τον διπλανό τους, ακόμα και αν αυτός είναι πελάτης τους – άρα εμμέσως εργοδότης τους;

Απογευματάκι 10ης Αυγούστου βρισκόμαστε, μαζί με τη σύζυγό μου, στο λιμάνι της Νάξου περιμένοντας την άφιξη του πλοίου «Blue Star Δήλος» που αναμένεται να αναχωρήσει αμέσως με τελικό προορισμό το λιμάνι του Πειραιά.

Παρότι τα εισιτήριά μας αναγράφουν ώρα αναχώρησης 18.05, είναι ήδη 19.05 και ακόμα περιμένουμε, εντός αυτοκινήτου, να έρθει το πλοίο.

Σε λίγα λεπτά, επιτέλους, αυτό μπαίνει στο λιμάνι και η σύζυγός μου σπεύδει να επιβιβαστεί εντός (από φόβο μήπως δεν βρούμε θέσεις), ενώ εγώ εξακολουθώ να περιμένω στη σειρά των οχημάτων προς επιβίβαση.

Μόλις έρχεται η σειρά μου να ξεκινήσω το αυτοκίνητο, με μεγάλη απογοήτευση διαπιστώνω ότι έχει μείνει από μπαταρία… Καλώ αμέσως λιμενικό υπάλληλο που με εξυπηρετεί συνδέοντας το καλώδιο φόρτισης διπλανού οχήματος με την μπαταρία του δικού μου, δίνοντάς του προσωρινά την απαιτούμενη ηλεκτρική ενέργεια για να ξεκινήσει. Ταυτόχρονα ο φιλότιμος λιμενικός προσπαθεί να μιλήσει σε ναύτη του πλοίου ώστε αυτό να μας περιμένει για 2-3 λεπτά… Ο ναύτης (κάθε άλλο παρά πρόθυμος να κάνει κάτι) μας παραπέμπει στον «κύριο ύπαρχο», τον οποίο σπεύδω τρέχοντας να συναντήσω στην είσοδο του χώρου φορτοεκφόρτωσης. Και τότε ο χαρακτηριστικός «ελληνάρας» αξιωματικός του πλοίου απαντά στην ευγενική μου παράκληση για αναμονή 2-3 λεπτών του πλοίου με το αμίμητο: «Αν προλάβεις, θα μπεις!» (Αφού πρώτα καταδέχεται να μου ρίξει ένα στιγμιαίο, αδιάφορο και πλήρως απαξιωτικό βλέμμα).

Στη δε παρατήρησή μου ότι η γυναίκα μου βρίσκεται ήδη εντός του πλοίου και δεν είναι δυνατόν ο ένας μας να φύγει ενώ ο άλλος να μείνει στο νησί, μου απαντά με περισσή αγένεια: «Πες της να κατέβει!».

Ευτυχώς που τελικά δεν χρειάστηκε η βοήθεια του προθυμότατου «κυρίου υπάρχου», ο οποίος προφανώς ούτε από κρίση χαμπαρίζει, ούτε η εικόνα των υπηρεσιών που προσφέρει η χώρα μας στον τουρισμό τον ενδιαφέρει.

Απ’ ό,τι φαίνεται, θα περάσει ακόμα καιρός προτού κάποιοι στην Ελλάδα αντιληφθούν ότι μόνο εάν ο καθένας μας – από το όποιο πόστο του – φροντίσει να προσφέρει το καλύτερο που μπορεί, έχουμε κάποια ελπίδα να βγούμε, κάποτε, από το σκοτεινό τούνελ…

Με εκτίμηση,

Κοσμάς Σταυρίδης, Αγρίνιο

Είναι αυτό που λέει το τραγούδι… «Θα σε δω στο πλοίο, στις 32 του άλλου του μηνός».

«Σαγιονάρα»

Αγαπητή Φοίβη, χάι!

Βύρων-σάμα, σογκούν Βουλής για μία μέρα, διόρισε το σόι του (κόρη-μάρου) στη Βουλή, όπου θα εργάζεται προφανώς σε γραφείο με κλιματιστικό Φουτζίτσου, τηλεόραση Τοσίμπα, κομπιούτερ Σόνι και με μισθό κάμποσα γιεν, εεε ευρώ ήθελα να πω, που θα της επιτρέψει να κυκλοφορεί με αυτοκίνητο Τογιότα, Χόντα, δεν ξέρω, σίγουρα πάντως όχι Ντάτσουν…

Και βέβαια, παρά το γενικό κράξιμο, ούτε λόγος για χαρακίρι, παραίτηση ή έστω μια συγγνώμη προς τις χιλιάδες των άνεργων νέων πτυχιούχων που βολοδέρνουν για μια θεσούλα παρτ τάιμ! Αυτό θα περίμενε κανείς από έναν διαπρύσιο εραστή της Χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου και του κώδικα τιμής των σαμουράι, μπουσίντο!

Αλλά τι λέω τώρα, ο τελευταίος σαμουράι ήταν ο… Τομ Κρουζ και στη γαλάζια μας χώρα του δύσαντος πράσινου ηλίου ισχύει διαχρονικά ο παλιός και δοκιμασμένος κώδικας «βουλγαράκι» περί «νομίμου και ηθικού» ή όπως λέει ο σοφός λαός μας «όποιος έχει το μαχαίρι τρώει και το πεπόνι», εν προκειμένω σούσι (τον νόμο Πεπονή τον φάγανε προ πολλού όλοι).

Κι όσο για τον Αντωνάκη-σάμα, ούτε βλέπει ούτε ακούει! Κάπως έτσι έφθασε η Ελλαδίτσα μας στη δική της Φουκουσίμα.

Ε ρε σαγιονάρα που τους χρειάζεται, και μάλιστα βρεγμένη…

Βαρβάρα Ταβλαρίδου-Μπακάλη

Αυτά που λέτε ούτε σεισμό θα προκαλέσουν, ούτε τσουνάμι…