Οι αξέχαστες μορφές του Λονδίνου

Αντίθετα με τον άντρα που ξεχωρίζει για δύο πράγματα, όπως έλεγε μια παλιά διαφήμιση, ο πραγματικός σταρ ξεχωρίζει για ένα: όλοι ασχολούνται μαζί του ό,τι κι αν κάνει – ή δεν κάνει. Με τον Γιουσέιν Μπολτ αυτό συνέβαινε από το 2008-2009, από τότε που ο Τζαμαϊκανός έγινε ο πρώτος σπρίντερ ο οποίος κράτησε ταυτόχρονα ολυμπιακές και παγκόσμιες πρωτιές στα 100 και στα 200 μέτρα – και μάλιστα με παγκόσμια ρεκόρ. Εκτοτε τα πάντα στον στίβο περιστρέφονταν γύρω του: είτε νικούσε είτε έχανε ή ακυρωνόταν. Για τον πολύ κόσμο, ο φουκαράς ο Μπλέικ ήταν απλώς «ο τύπος που κέρδισε πέρυσι τον Μπολτ» και «ο τύπος που κέρδισε δύο φορές φέτος τον Μπολτ». Το όνομά του το εμπεδώσαμε μόνον όταν το πρόφερε ο ίδιος ο Μπολτ αναγνωρίζοντας πως αυτές οι ήττες από τον συμπατριώτη και φίλο του στα τράιαλς της Τζαμάικας ξύπνησαν το κτήνος μέσα του.

Το κτήνος ξύπνησε την πιο κατάλληλη στιγμή. Μετά το παγκόσμιο σοκ που είχε προκαλέσει ο ισόβιος αποκλεισμός του Μπεν Τζόνσον, τη φρικτή φήμη για την αρρώστια του Καρλ Λιούις και την ατίμωση του Γκάτλιν, ο στίβος είχε ανάγκη από ένα θαύμα. Ενα θαύμα της φύσης, για την ακρίβεια, που θα μπορούσε να συναρπάσει με τα κατορθώματά του. Το βρήκε στο πρόσωπο του Μπολτ που, εκτός από υπεραθλητής, είναι και σόουμαν. Ο άνθρωπος από το Τρελόουνι (όνομα και πράμα!) έχει έναν απίστευτο τρόπο να ξεσηκώνει το κοινό. Αν την περασμένη Κυριακή η τηλεθέαση χτύπησε 2,2 δισεκατομμύρια δέκτες μερικά δευτερόλεπτα πριν από την πιστολιά στα 100 μέτρα, αυτό δεν συνέβη μόνον επειδή η συγκεκριμένη κούρσα παραμένει το απόλυτο must των Αγώνων, αλλά και γιατί ο κόσμος διψούσε να δει τον Μπολτ να επιστρέφει στους θριάμβους έπειτα από μία απρόσμενα κακή σεζόν. Ηταν από τις φορές που, περισσότερο και από τον ίδιο τον αθλητή, τη νίκη του την είχε ανάγκη το σπορ.

Αλλά εκτός από υπεράνθρωπους, ο αθλητισμός έχει ανάγκη και από ανθρώπινες ιστορίες – και τέτοιες είχαμε μπόλικες στο Λονδίνο. Πρώτα απ’ όλα του τυφλού τοξοβόλου: του Νοτιοκορεάτη Ιμ Ντονγκ Χιουν που δεν βλέπει αρκετά ώστε να μπορεί να κυκλοφορήσει μόνος του, αλλά πετυχαίνει τον στόχο μέχρι κατάρριψης του παγκοσμίου ρεκόρ! Χωρίς να μπορεί να διακρίνει τους ομόκεντρους κύκλους παρά μόνο – θολά – τα χρώματά τους.

Επειτα, του νοτιοαφρικανού Οσκαρ Πιστόριους που τρέχει 400 μ. με προσθετικά μέλη στα κάτω άκρα! Ο αγώνας του για το μετάλλιο της ζωής απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη αξία χάρη στους ολυμπιονίκες της βλακείας, τα μέλη της ΔΟΕ, που αρχικά τού είχαν στερήσει το δικαίωμα να συναγωνιστεί αρτιμελείς αθλητές – επειδή λέει οι λεπίδες που χρησιμοποιεί για πόδια τού προσέφεραν πλεονέκτημα. Ο Πιστόριους δικαιώθηκε στο ανώτατο αθλητικό δικαστήριο, έτρεξε, τερμάτισε τελευταίος στον ημιτελικό και αποθεώθηκε από 80.000 θεατές. Επίσης από τον νικητή της σειράς, τον Κιράνι Τζέιμς, ο οποίος του ζήτησε την ταμπέλα με το όνομά του για να περηφανεύεται ότι αγωνίστηκε πλάι του.

Αλλά και ο Κιράνι Τζέιμς έγραψε τη δική του ιστορία λίγο αργότερα: στον πιο… αντιιμπεριαλιστικό τελικό του αγωνίσματος, που για πρώτη φορά δεν είχε αμερικανό φιναλίστ, ο πιτσιρικάς (δεν είναι ούτε 20) χάρισε το πρώτο χρυσό στη Γρενάδα η οποία φημίζεται για τα μπαχαρικά της αλλά όχι για τους ολυμπιονίκες της.

Η προσπάθεια του Ξιανγκ Λιου, του πρώτου «χρυσού» Κινέζου στον στίβο (110μ. εμπόδια), να ξεπεράσει τις δύο εγχειρήσεις στον αχίλλειο τένοντα δεν είχε χάπι εντ. Η εικόνα του να αποχωρεί στο ένα πόδι από το ταρτάν, να κοντοστέκεται και να ασπάζεται ένα από τα εμπόδια νιώθοντας ότι με τον νέο τραυματισμό του ήρθε το τέλος, είναι η καρτ-ποστάλ του πόνου που συντροφεύει τον πρωταθλητισμό. Και το αντίο του Μάικλ Φελπς, η αποκάλυψη των θυσιών που κρύβει η λάμψη των μεταλλίων: «Τώρα θέλω να παίζω με το νερό, να πλατσουρίζω με τους φίλους μου, να ταξιδέψω σε όλα τα μέρη που πήγα αλλά δεν γνώρισα».