[Προβολείς] Είμαστε όλοι αθώοι

Ο Βιτόριο Τζουκόνι της «Ρεπούμπλικα» εξανέστη. Η Ολυμπιακή Ιερά Εξέταση βρήκε το εξιλαστήριο θύμα που έψαχνε για να σκεπάσει τις βρωμιές του αθλητισμού στο πρόσωπο του βαδιστή που ομολόγησε με λυγμούς ότι έκανε χρήση αναβολικών. Αυτό που είδαμε, έγραψε στην εφημερίδα του, δεν ήταν συνέντευξη Τύπου αλλά κάτι ανάμεσα σε εκτέλεση και θυσία. Βάναυσο, σκληρό, απάνθρωπο. Εναν αθλητή να ομολογεί βουτηγμένος στην απελπισία το «έγκλημα» με τα δάκρυα να τρέχουν ανάμεσα στα δάχτυλα που έκρυβαν το πρόσωπό του. Ενδεχομένως, λίγα πράγματα θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν περισσότερο από αυτή τη σκηνή ένα τέτοιο ξέσπασμα οργίλου σεντιμενταλισμού σαν κι αυτό του ιταλού δημοσιογράφου.

Ο Αλεξ Σβάτσερ δεν παραδέχθηκε μόνο το λάθος του, εξήγησε και τους λόγους για τους οποίους το έκανε. Τη δίψα του για ένα νέο μετάλλιο σε ένα άθλημα που δεν του προσφέρει πια καμιά ευχαρίστηση, την πίεση για μια νέα διάκριση που τον οδήγησε ως τα φαρμακεία της Τουρκίας. Κι έπειτα είναι το βάρος της ενοχής, η διαρκής αίσθηση ότι θα έρθει κάποια στιγμή το τέλος.

Δεν ήταν όμως μόνο ένας εξομολογητικός σπαραγμός που έκανε έναν δημοσιογράφο να σκύψει με πατρική συμπόνοια πάνω από έναν νέο άνθρωπο. Ηταν και μια θαρραλέα πράξη που θα μπορούσε να οδηγήσει σε αναπόφευκτες συγκρίσεις εμάς τους υπολοίπους. Η παραδοχή του λάθους προϋποθέτει μια γενναιότητα που δεν μπορεί να απαιτήσει κανένας από κανέναν.

Αλλά η επιμονή στην αθωότητα, όταν η ενοχή είναι προφανής, μπορεί να κάνει κομμάτια κάθε ίχνος αξιοπρέπειας. Είναι ένας εκφυλιστικός μηχανισμός που σε κάνει να σκηνοθετείς τροχαία ατυχήματα, να δηλώνεις ότι κάτι σου έριξαν στην πορτοκαλάδα, να λες τη μία ότι έχεις το DNA του νικητή και την άλλη να καταπίνεις τη γλώσσα σου. Μπορεί, αν είσαι απόμαχος της πολιτικής, να σε κάνει να υποστηρίζεις ότι κάποια σκοτεινά κέντρα απεργάζονται το πολιτικό σου τέλος. Κι αν είσαι δασάρχης με ένα εκατομμύριο ευρώ καταθέσεις, σε κάνει να ορκίζεσαι ότι βρήκες τα χρήματα κρυμμένα στην κουφάλα ενός δέντρου.

Το δράμα ενός ανθρώπου σε απευθείας μετάδοση είναι ακόμη πιο λυπηρό. Αλλά είναι πάντα προτιμότερο από μια φαρσοκωμωδία σε συνεχή σύνδεση.