Τα έκανε «Γης Μαδιάμ» με τον Θου-Βου

Το μήλο, λένε, πέφτει κάτω απ’ τη μηλιά. Ο πατέρας του Γιώργου Λαζαρίδη ήταν εκείνος που διένειμε στην Ελλάδα τα πρώτα γερμανικά αριστουργήματα της Ufa: «Γαλάζιος άγγελος», «Το Κουτί της Πανδώρας» του Παμπστ, «Εργαστήρι του Δρος Καλιγκάρι» και πολλές άλλες πέρασαν μπροστά από τα μαγεμένα μάτια του γεννημένου στην Αθήνα το 1927 πιτσιρικά που δούλεψε και στις υποτυπώδεις ακόμα αίθουσες προβολής τους.

Μετά το καταστροφικό πέρας των Ναζί κατακτητών, ξεκίνησε τη συγγραφική του δραστηριότητα το 1948 με τη δημοσίευση χρονογραφημάτων (έγραψε κάπου 3.000!) και κριτικών σε εφημερίδες της Aθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Nέας Yόρκης, αλλά και στον «Aστέρα», το μοναδικό κινηματογραφικό περιοδικό της εποχής.

Λίγο μετά θα ξεκινήσει τη συνεργασία του με τους Nίκο Tσιφόρο και Aλέκο Σακελλάριο ως βοηθός σκηνοθέτη, ενώ παράλληλα θα ξεκινήσει να γράφει τα δικά του σενάρια.

Η ταχύτητα μα και η εμπορική αξιοπιστία της δουλειάς του θα τον κάνουν σύντομα περιζήτητο και κάπου εκεί θα ξεκινήσει συνεργασία με τον Θανάση Βέγγο.

Η συνάντηση των δύο αντρών θα γεννήσει την κορυφαία κωμική στιγμή τους, καθώς ο Γιώργος Λαζαρίδης θα γράψει το σενάριο της κωμωδίας «Θου-Βου, ο φαλακρός πράκτωρ, επιχείρησις Γης Μαδιάμ», το 1969. Την ίδια χρονιά θα συνεργαστούν στις ταινίες «Ενα ασύλληπτο κορόιδο» και «Ποιος Θανάσης;», ενώ θα ακολουθήσουν οι ταινίες «Ενας Βέγγος για όλες τις δουλειές» (1970), «Διακοπές στο Βιετνάμ» (1971), «Ενας ξέγνοιαστος παλαβιάρης» (1971), «Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ» (1973), «Ο παλαβός κόσμος του Θανάση» (1979) και «Ο φαλακρός μαθητής» (1979).

Στο θέατρο αξέχαστη παραμένει η συνάντηση τους για τον «Τρελό του Λούνα Παρκ» στο θέατρο Παρκ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (το ίδιο έργο παρουσιάστηκε σε πολλές παραστάσεις, μεταξύ άλλων και σε περιοδεία του στις ΗΠΑ) ενώ στην τηλεόραση θα συνεργαστούν για τα θρυλικά πλέον «Βεγγαλικά» που παρουσίασε ο Θανάσης Βέγγος το 1988 (την καριέρα του στην τηλεόραση θα την κλείσει με μια άλλη συνεργασία, με τον Νίκο Φώσκολο, για τα γυρίσματα της σειράς «Καλημέρα Ζωή»). Εκτός των ταινιών του με τον Θανάση Βέγγο, ο Λαζαρίδης υπήρξε παραγωγός και σεναριογράφος πλέον των 200 ταινιών, μεταξύ των οποίων «Η Χιονάτη και τα εφτά γεροντοπαλίκαρα», «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος», «Η 7η μέρα της δημιουργίας», «Λαός και Κολωνάκι» και «Κλειστά παράθυρα». Υπήρξε αντιπρόεδρος της Ενωσης Ελλήνων Σεναριογράφων και επίτιμος πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών.

Από τα 60 περίπου θεατρικά του έργα ξεχωρίζουν οι τίτλοι: «Οδός Ευκαιρίας», «Δώδεκα μήνες καλοκαίρι», «Φου – ο αετός και τα σπουργίτια», «Η μεγάλη μηχανή», «Το κλουβί με τις τρελές» (διασκευή σε μιούζικαλ), «Σταυροφορίες», «Το βλήμα», «Μπουμ και Ταρατατζούμ», «Δέκα εντολές συν μία», «Ου μπλέξεις», και «Το φιόρο του λεβάντε», μια ελεύθερη διασκευή του ομώνυμου έργου του Γρ. Ξενόπουλου σε μιούζικαλ. Από τις άπειρες επιθεωρήσεις του, αναφέρουμε τους τίτλους «Να τι θέλει ο λαός», «… και Πράσινα Αλογα», «Το παραμύθι πάει σύννεφο», «Την λένε ακόμα Δημοκρατία», «Ρέτρο» κ.ά. Για τις σημερινές επιθεωρήσεις συνήθιζε να λέει το αμίμητο: «Και ο Αριστοφάνης ήταν βωμολόχος κι επιθετικός, αλλά υπάρχει ένα όριο. Τα γεννητικά όργανα δεν είναι μέσο σάτιρας. Υπάρχουν κι άλλα όργανα, πολύ καλύτερα…».