[Προβολείς] Κράτος πρόνοιας

Η κυρία έχει μόλις παρκάρει το αυτοκίνητό της στο γκαράζ του σπιτιού της. Παρά τη στενότητα του χώρου, ο άνδρας που τη συνοδεύει στέκεται στη διακριτική απόσταση που επιβάλλεται από τη σχέση τους. Είναι το είδος της επαγγελματικής σχέσης που υποχρεώνει εκείνον να κοιτάζει εκείνη χωρίς να τη βλέπει, να την παρακολουθεί χωρίς να την παρατηρεί. Να βρίσκεται εκεί αλλά να είναι σχεδόν αόρατος. Ο αστυνομικός έχει αναπτύξει σε τέτοιο βαθμό την τεχνική ώστε αρκεί ένα αναπαίσθητο νεύμα της συζύγου του υπουργού στο κενό, μια υποψία κίνησης στον αέρα, για να ενεργοποιηθούν άμεσα τα αντανακλαστικά του. Παρά τη μυώδη σωματοδομή του και το ύψος του, σκύβει με εντυπωσιακή ευλυγισία, αρπάζει από το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου δυο σακούλες με ψώνια και ακολουθεί τη γυναίκα που προπορεύεται ήδη προς τα ιδιαίτερα διαμερίσματά της.

Η σκηνή αυτή προβλήθηκε από κάποιο δελτίο ειδήσεων το 2008. Οχι για να επισημανθεί το είδος των υπηρεσιών που υποχρεωνόταν να προσφέρει ο φρουρός στην οικογένεια που του είχε ανατεθεί να προστατεύει, αλλά για να «ντυθεί» το ρεπορτάζ σχετικά με την εμπλοκή του υπουργού και της συζύγου του σε ένα σκάνδαλο. Γιατί τότε ήταν ακόμη η εποχή της πλαστής ευμάρειας, δεν είχε καμία σημασία εάν χρησιμοποιούσε κάποιος τις κρατικές υπηρεσίες, δηλαδή δημόσιο χρήμα, για τα ψώνια του ή άλλες δουλειές του σπιτιού. Η κραυγή «πού είναι το κράτος;» δεν έσκιζε μόνο τον αέρα. Ενδημούσε και στους διαδρόμους της εξουσίας. Η αντίληψη ότι το δημόσιο αγαθό δεν υπηρετεί το σύνολο αλλά παραδίδεται κατά περίπτωση στο άτομο έτεμνε οριζόντια όλα τα στρώματα της κοινωνίας. Εμοιαζε με επανάσταση. Επιτέλους μπορούσαμε να αποδείξουμε ότι, στην ανώτατη μορφή του, το κράτος πρόνοιας μπορεί και πρέπει να προσφέρει ακόμη και δωρεάν βοηθητικό προσωπικό.

Γι’ αυτό η παρουσία της κάμερας δεν εμπόδισε την κυρία του υπουργού να δώσει την εντολή άνετα, τον αστυνομικό να την εκτελέσει πρόθυμα και το κοινό να παρακολουθήσει αδιάφορα. Αλλά τώρα που ψαλιδίζεται το επίδομα, διαβάζουμε ξαφνικά σε μια κυριακάτικη εφημερίδα για «τη μεγάλη των μπάτλερ ταξιαρχία» και «τις απίστευτες καταγγελίες για φρουρούς των επωνύμων». Δεν είναι ότι τότε δεν ξέραμε. Είναι ότι δεν θέλαμε να δούμε.