Ενας γοητευτικός διανοούμενος

Θυμόταν συχνά τον Νίκο Γκάτσο. «Είναι ένας από τους λίγους φίλους που μου λείπουν» μου είχε πει πριν από αρκετά χρόνια στην Πράγα. «Συναντιόμασταν στου “Φλόκα” και μιλούσαμε επί ώρες για τα πάντα». Ο Γκορ Βιντάλ ήταν ένας γοητευτικός διανοούμενος «σαν αλογόμυγα πάνω στις ιερές αγελάδες», συνήθιζε να καυχιέται γελώντας. Τις καυστικές επιθέσεις του – στην αμερικανική κυβέρνηση, στους πολέμους της, στην αμορφωσιά των συμπατριωτών του, στις σεξουαλικές προκαταλήψεις – τις έκανε πάντα με μια γλυκύτητα στο βάθος του βλέμματός του, ένας γκρινιάρης παππούς που περιέγραφε πως «οι εκλογές στις ΗΠΑ είναι σαν κωμωδία του Αριστοφάνη». Τον είχα ρωτήσει επίμονα και στις τρεις συνεντεύξεις μας για τη δημοκρατία στην Αμερική. «Εάν κάποιος χρειάζεται το λιγότερο 50 εκατομμύρια δολάρια για να είναι υποψήφιος πρόεδρος, τότε δεν έχουμε τίποτα άλλο από μια πλουτοκρατία όπου οι μεγάλες επιχειρήσεις αγοράζουν την προεδρία, συνήθως για κάποιον από τους δικηγόρους τους, που θα φροντίσει να κλείσει τα απαραίτητα συμβόλαια προκειμένου να διεξάγεται ένας διαρκής πόλεμος για διαρκή ειρήνη». Επειδή παραπονιόταν για τα προβλήματα υγείας που είχε τον είχα ρωτήσει εάν έκανε κάποια τελευταία σκέψη για το ταξίδι του στη ζωή: «Αναψα όσες φωτιές μπορούσα. Δεν θα μάθω ποτέ εάν κάποια από τις σπίθες μου έγινε πυρκαγιά».