«Είμαστε όλοι αμφισεξουαλικοί»

«Ηξερα καλά το σύνδρομο του Νόρμαν (Μέιλερ). Ζούσε για το παιχνιδάκι των δημοσίων σχέσεων. Ο Καπότε ήταν άλλη υπόθεση. Τον μισούσα, όπως μισείς ένα βρώμικο ζώο που μπήκε στο σπίτι σου. Γιατί; Διότι έλεγε ΨΕΜΑΤΑ!».

Ο Γκορ Βιντάλ δεν μασούσε τα λόγια του, γι’ αυτό και είχε εμπνεύσει τίτλους όπως το «Εκνευρίστε τον αν τολμάτε!». Αλλά είχε πληρώσει και ένα βαρύ τίμημα. Δεν είχε διστάσει να υπαινιχθεί ότι ο Πρόεδρος Ρούζβελτ γνώριζε για την επικείμενη επίθεση των Γιαπωνέζων στο Περλ Χάρμπορ αλλά ήθελε να την αξιοποιήσει για να βάλει τις ΗΠΑ στον πόλεμο. Γνώριζε από κοντά τον Τζον Κένεντι αφού η μητέρα του παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον πατριό της Τζάκι, αλλά τον επέκρινε για την αδιάφορη πολιτική του στο φυλετικό ζήτημα, κατακεραύνωσε τον Ρόμπερτ Κένεντι και στο δοκίμιό του «Η αγία οικογένεια» παρουσίασε τους Κένεντι ψυχρούς και πονηρούς.

Αργότερα, ήρθε σε μετωπική σύγκρουση με τον «ηλίθιο» Τζορτζ Μπους για τον πόλεμο στο Ιράκ, υποστήριξε ανοιχτά τη Χίλαρι Κλίντον, και παρότι δεν λειτουργούσε ως ακτιβιστής, άρχισε να υιοθετεί όλο και πιο αριστερές θέσεις. Δεν ήταν τυχαίο που απέτυχε στις δύο απόπειρές του να εμπλακεί στην πολιτική το 1960 και το 1982, δεν ήταν τυχαίο που οι σχέσεις του με το λογοτεχνικό και πολιτικό κατεστημένο ήταν ψυχρές, ούτε ήταν τυχαίο που το μοναδικό σημαντικό βραβείο με το οποίο τιμήθηκε ήταν το Εθνικό Αμερικανικό Βραβείο (2009).

Παρ’ όλα αυτά υπήρξε μια προσωπικότητα που έλαμψε όσο λίγες στα αμερικανικά γράμματα, και όχι μονάχα στα τοκ σόου ή στις στήλες των κουτσομπολιών. Με τα εμπνευσμένα λογοτεχνικά του έργα συνέβαλε στην απελευθέρωση των αμερικανικών ηθών μιλώντας π.χ. πολύ νωρίς (1948) και πολύ τολμηρά για την ομοφυλοφιλία στο ημιαυτοβιογραφικό «The city and the pillar», εμπνευσμένο από τον μόνο άντρα που παραδέχτηκε ότι ερωτεύτηκε και ο οποίος σκοτώθηκε στην Ιβοζίμα.

Ανελέητα σατίρισε τον αμερικανικό τρόπο ζωής στα «Messiah» (1954), «Washington DC» (1967), «Duluth» (1983), «Σε ζωντανή μετάδοση από τον Γολγοθά – Το ευαγγέλιο σύμφωνα με τον Γκορ Βιντάλ» (1992) κ.ά., αναζήτησε στο απώτερο ή πρόσφατο παρελθόν απαντήσεις για την παθολογία της νεωτερικότητας μέσα από τα: «Ιουλιανός» (1964), «Μάιρα Μπρέκιντριτζ» (1967, με ηρωίδα μια τρανσέξουαλ σταρ του κινηματογράφου), «Δημιουργία» (1980) ξεχώρισε ως θεατρικός συγγραφέας με το «The best man» (1960).

Γιος στελέχους της πολεμικής αεροπορίας και συνεργάτη του Ρούζβελτ (παρ’ όλα αυτά λάβρος αντιμιλιταριστής), ο Βιντάλ αγάπησε πάνω απ’ όλους τον παππού του, που του ενέπνευσε την κριτική στάση απέναντι στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Ηταν ο γερουσιαστής των Δημοκρατικών της Οκλαχόμα Τόμας Γκορ, ο οποίος είχε τυφλωθεί μικρός. Ο νεαρός Γιουτζίν Λιούις Βιντάλ, που διάλεξε το ψευδώνυμο Γκορ, είχε πάει σε ελιτίστικα σχολεία, αλλά δεν έκανε πανεπιστημιακές σπουδές και υπήρξε ουσιαστικά αυτοδίδακτος. Το 1946, στα 21 του κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα, το πολεμικό «Williwaw», γνωρίζοντας επιτυχία. Δύο χρόνια αργότερα προκαλεί πολεμική με το φιλομοφυλόφιλο «The city and the pillar», οπότε στις αρχές του ’50 για βιοποριστικούς λόγους κυκλοφορεί ιστορίες μυστηρίου με το ψευδώνυμο Εντγκαρ Μποξ.

«Είμαστε όλοι αμφισεξουαλικοί» δήλωνε το 1969 στο «Esquire» (ένα φεγγάρι και ο ίδιος είχε μια σχέση με την Τζόαν Γούντγουορντ). Περίφημος για τις αποστροφές του, περήφανος για τις «τουλάχιστον 1.000 σεξουαλικές σχέσεις» του, ψηλός, με μια έκφραση που συνδύαζε την περιφρόνηση και τον ερωτισμό, ο Γκορ Βιντάλ έδινε την εικόνα κυνικού. Στην πραγματικότητα, λένε εκείνοι που τον γνώρισαν, κουβαλούσε μια άσβεστη μελαγχολία. Διότι νοσταλγούσε «εκείνη την παλιά αμερικανική αίσθηση πως οτιδήποτε είναι στραβό στην ανθρώπινη κοινωνία μπορεί να διορθωθεί με την ανθρώπινη δράση».