[Ανορθόδοξα] Τώρα όλα τέλειωσαν

Είναι το σωτήριον έτος 2004. Μόλις έχει ολοκληρωθεί η τελευταία συνέντευξη Τύπου για το κλείσιμο των Αγώνων στην Αθήνα. Οι παριστάμενοι αποχωρούν από την αίθουσα και η γερμανίδα δημοσιογράφος ψάχνει να βρει κάτι για να πετάξει το χαρτάκι τής απόδειξης του καφέ. Δεν υπάρχει όμως ούτε τασάκι ούτε καλάθι. Οπότε ο σερβιτόρος που διαγιγνώσκει το πρόβλημά της την πλησιάζει, της χαμογελάει και την παροτρύνει να το πετάξει στο πάτωμα. «Εντάξει είναι, τώρα όλα τέλειωσαν».

Υστερα από δύο τελετές έναρξης, δύο τετραετίες και μια πτώχευση κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλει για τον προφητικό χαρακτήρα του αποφθέγματος του σερβιτόρου. Τι τέλειωσε την επομένη της λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας τώρα το ξέρουμε πολύ καλά. Τέλειωσε μία περίοδος υπερπροσπάθειας στη διάρκεια της οποίας η Ελλάδα προσπάθησε να αποδείξει στον κόσμο, αλλά και στον εαυτό της, πως είναι ικανή να φέρει εις πέρας μια επιχείρηση που πολλοί πίστευαν ότι την ξεπερνούσε. Εγιναν έργα υποδομής, όπως το Μετρό ή η Αττική Οδός, αλλά ξοδεύτηκε και πολύ χρήμα και σπαταλήθηκαν τεράστια αποθέματα κοινωνικής ενέργειας για άχρηστες κατασκευές που έγιναν μόνο και μόνο για να αποδειχθεί πως η Ελλάδα είναι ικανή να τις φτιάξει. Για το «θεαθήναι», λαμβάνοντας πάντα υπόψη πως ακόμη κι αν στο αίμα μας δεν κυκλοφορεί ο ιός της νίκης, εκείνο που σίγουρα κυκλοφορεί είναι το «θεαθήναι».

Ανήκω στη θλιβερή αυτή μειοψηφία που από την εποχή εκείνη γκρίνιαζε γιατί πίστευε ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα αποδειχθούν πύρρειος νίκη, ακόμη και αν πετύχουν, όπως πέτυχαν. Οχι τόσο για τα τεράστια ποσά που ρούφηξαν, αυτά που ακόμη δεν ξέρουμε κι αυτά που δεν είμαι σε θέση να κρίνω ούτως ή άλλως. Οσο για την κοινωνική ενέργεια που σπαταλήθηκε, κυρίως δε για την ψευδεπίγραφη αυτοπεποίθηση που δημιούργησε στο συλλογικό υποσυνείδητο η επιτυχία της διοργάνωσής τους. Για μερικές ημέρες η Αθήνα, και μαζί της όλη η Ελλάδα, μεταμφιέστηκε σε μια χώρα όπου όλα λειτουργούν στην εντέλεια, όπου όλοι σέβονται τους κανόνες και όλοι δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για την επιτυχία της συλλογικής προσπάθειας. Και όταν όλοι διαπιστώσαμε πως η μεταμφίεση πέτυχε, πως καταφέραμε ό,τι καταφέραμε χωρίς να αλλάξουμε ουσιαστικά, όταν η αυτοπεποίθησή μας επιβεβαιώθηκε, από την επομένη κιόλας επανήλθαμε σε αυτά που ξέραμε. Αφού είμαστε αυτοί που είμαστε και τα καταφέρνουμε έτσι όπως είμαστε για ποιον λόγο να αλλάξουμε;

Κανείς δεν βρέθηκε να πει πως οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι ένα παιχνίδι, μια περιφερόμενη ντίσνεϊλαντ και ότι δεν αρκεί η διεξαγωγή τους για να απαλλάξει μια κοινωνία από τους Φωτόπουλους και τους Λυμπερόπουλους της εσωτερικής της μοναξιάς. Σκέψεις καταθλιπτικές που έκανα καθώς παρακολουθούσα την τελετή έναρξης στο Λονδίνο. Ποπ, με μπόλικες δόσεις αυτοσαρκασμού, κάπως μπλαζέ απέναντι στην ίδια της την εικόνα, λίγο βαρετή αλλά πάντως ανεπιτήδευτη. Κι εμείς έχουμε ακόμη πολλή κρίση να φάμε πριν βρούμε τον ανεπιτήδευτο εαυτό μας.