[Προβολείς] H σύμπτωση

Διαβάζω τις μαρτυρίες των κατοίκων του Τρέμσε, στην Κεντρική Συρία, όπου τα κυβερνητικά στρατεύματα επιτέθηκαν την περασμένη Πέμπτη με βαρύ πυροβολικό. «Ανέβηκαν στις στέγες και πυροβολούσαν οτιδήποτε κινούνταν» λέει ένας κάτοικος του σουνιτικού αυτού χωριού. Στο στόχαστρο των στρατιωτών και των παραστρατιωτικών ομάδων (Σαμπίχα) του Ασαντ ήταν οι ακτιβιστές και οι λιποτάκτες του Στρατού αλλά μάλλον δεν ζητούσαν ταυτότητα προτού πυροβολήσουν. Οι νεκροί είναι δεκάδες, ίσως εκατοντάδες. Πολλοί μιλούν για τη μεγαλύτερη ωμότητα από την αρχή της εξέγερσης, άλλοι λένε ότι ήταν μια ακόμη άνιση μάχη ανάμεσα στις άριστα εξοπλισμένες κυβερνητικές δυνάμεις και τους μαχητές της αντίστασης. Κάτω από τα απαθή βλέμματα της διεθνούς κοινότητας.

Αναρωτιέμαι πόσο ενδιαφέρει η Συρία το ελληνικό πολιτικό σύστημα, και ιδιαίτερα την ελληνική Αριστερά. Αναζητώ λοιπόν κάποια αναφορά στον λόγο που εκφώνησε προχθές ο Αλέξης Τσίπρας στις εργασίες της Εκτελεστικής Επιτροπής του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, του οποίου είναι αντιπρόεδρος. Δεν βρίσκω λέξη – κι ας ήταν ο αέρας ευρωπαϊκός. Γιατί άραγε; Πρόκειται για το παλιό δόγμα ότι «δεν ανακατευόμαστε στις εσωτερικές υποθέσεις ξένων χωρών»; Αδιαφορούμε, φοβόμαστε, βαριόμαστε, δυσπιστούμε; Ή εξαντλούμε την επαναστατική μας ρητορική στην επίθεση κατά του Μνημονίου;

Με τούτα και μ’ εκείνα, διαβάζω όλη την ομιλία. Αφού μάθω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταλάβει σίγουρα στις επόμενες εκλογές τη Βαστίλλη, καθώς η προηγούμενη αναμέτρηση έγινε στις 17 Ιουνίου και όχι στις 14 Ιουλίου (;), πέφτω σε μια φράση-κλειδί: «Εως την επόμενη Τρίτη 24 Ιουλίου που επανέρχεται στην Αθήνα η τρόικα των δανειστών – κατά μια ειρωνική σύμπτωση των γεγονότων, τη μέρα της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, που γιορτάζουμε την πτώση της επτάχρονης στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 – το θύμα θα πρέπει ήδη να έχει βρει το σκοινί που θα κρεμαστεί».

Αφήνω στην άκρη τις ασυνταξίες (από πού θα κρεμαστεί το σκοινί;) και επικεντρώνομαι στο πιο ουσιαστικό: ποια είναι η ειρωνική σύμπτωση; Οτι την ημέρα που γιορτάζουμε την πτώση της χούντας έρχεται μια άλλη χούντα; «Η χούντα δεν τελείωσε το 1974» που έλεγαν πέρυσι και οι «Αγανακτισμένοι»; Σίγουρα στο ακροατήριο δεν υπήρχε κάποιος Σύρος για να εξηγήσει τι σημαίνει χούντα. Αλλά ούτε ένας Ισπανός ή ένας Πορτογάλος δεν διαμαρτυρήθηκε;