ΧΙΛΑΡΙ
Η καλή στρατιώτης του Προέδρου
Η Χίλαρι Κλίντον είναι στη μόδα, κάθε εβδομάδα και περισσότερο όσο πλησιάζει το τέλος της θητείας της ίδιας και της κυβέρνησης. Η υπουργός Εξωτερικών εργάζεται πολύ. Είναι πιστή στον Πρόεδρο αλλά διατηρεί σταθερές τις θέσεις της στην εξωτερική πολιτική. Είναι χαλαρή και σίγουρη τώρα που είπε πως στο τέλος της χρονιάς θέλει να εγκαταλείψει κάθε δημόσιο αξίωμα. Και έχει αποδείξει πως δεν ήταν «μια απεσταλμένη του Μπιλ Κλίντον» στην Ουάσιγκτον του Μπαράκ Ομπάμα. Σε σύγκριση με πριν από τριάμισι χρόνια, όταν ήταν υποψήφια στις προκριματικές των Δημοκρατικών για το προεδρικό χρίσμα και τις έχασε, είναι ένας άλλος άνθρωπος: χαμογελαστή, συμπαθητική, σε ειρήνη με τον Τύπο. Και έχει καταφέρει κάτι που λίγοι πίστευαν πως ήταν δυνατό: δεν είναι πια η φιγούρα που διχάζει, που προκαλεί συναισθήματα αγάπης άνευ όρων ή άγριου μίσους, ακόμη και οι Συντηρητικοί έχουν περιορίσει στο ελάχιστο τις προσωπικές επιθέσεις εναντίον της.
Η Χ. Κλίντον εργάζεται πάρα πολύ. Στα τριάμισι χρόνια που βρίσκεται στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, έχει επισκεφθεί 100 χώρες σε συνολικά 339 ημέρες, έχει διανύσει 816.839 μίλια (περισσότερα από 1,3 εκατ. χιλιόμετρα) και έχει 1.776 ώρες πτήσης. Τη δουλειά που της εμπιστεύθηκε ο Ομπάμα όταν εξελέγη Πρόεδρος, την πήρε στα σοβαρά.
Πρώτα απ’ όλα υπήρξε πιστή. Αν υπήρξαν τριβές ανάμεσα στη Χίλαρι και το αφεντικό, ουδέποτε δημοσιοποιήθηκαν. Η υπουργός Εξωτερικών έχει ωστόσο θέσεις που μερικές φορές διαφέρουν από εκείνες του Προέδρου και δεν τις κρύβει. Στην Ουάσιγκτον επισημαίνουν πως πριν από δύο χρόνια, όταν ο Ομπάμα εκφωνούσε ομιλίες από τις οποίες θα μπορούσαν στο εξωτερικό να φανταστούν πως μπορεί να σκεφτόταν τον απομονωτισμό, η κ. Κλίντον φρόντιζε τις διατυπώσεις, επαναλάμβανε προς διεθνείς εταίρους και αντιπάλους πως η Αμερική θα συνεχίσει τον ηγετικό της ρόλο όπως και πριν.
Η ερώτηση που διατυπώνεται τώρα στους πολιτικούς κύκλους, πλέον και στον Τύπο, είναι τι θα κάνει στο μέλλον, όταν αφήσει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, σε ηλικία 65 ετών. Εχει αναφέρει επανειλημμένα ότι θέλει να εγκαταλείψει την πολιτική. Ομως ώς τώρα έχει αρνηθεί να το οριστικοποιήσει. Και σε πολλούς μοιάζει απίθανο. Η αρχηγός της μειοψηφίας των Δημοκρατικών στη Βουλή των Αντιπροσώπων Νάνσι Πελόζι έχει πει πως, κατά τη γνώμη της, η Χίλαρι πρέπει να θέσει υποψηφιότητα για την Προεδρία το 2016, όταν θα έχουν ολοκληρωθεί οι δύο θητείες του Ομπάμα (εφόσον νικήσει τον ερχόμενο Νοέμβριο). Η ίδια έχει δηλώσει σε συνέντευξή της στην επιθεώρηση «Foreign Affairs» πως το 2016, στα 69 της, θα είναι ακόμη νέα (σ’ αυτήν την ηλικία είχε γίνει πρόεδρος ο Ρόναλντ Ρίγκαν) και πρέπει να σκεφτεί το μέλλον της. Σύμφωνα με ορισμένους, οι Κινέζοι φάνηκαν ευέλικτοι στις συνομιλίες με τις ΗΠΑ για την υπόθεση του κινέζου διαφωνούντος Τσεν Γκουανγκτσένγκ επειδή δεν αποκλείουν πως μια μέρα η κ. Κλίντον μπορεί να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο, αυτή τη φορά ως ένοικος.

ΜΙΣΕΛ
Νίκησε τα ρατσιστικά στερεότυπα
Η Μισέλ θυμάται την πρώτη συνέντευξη με τον Μπαράκ μπροστά στις κάμερες, ανεβάζει στο twitter τις φωτογραφίες τής οικογένειας, βγάζει γέλιο όταν εμφανίζεται στο «Letterman Show». Το βιβλίο της για το περιβόλι του Λευκού Οίκου άρεσε ακόμη και στον «Εκόνομιστ» και μια μπλόγκερ του Χάφινγκτον Ποστ διασκέδασε βρίσκοντας οκτώ λόγους για τους οποίους εκείνη θα ήταν καλύτερη υποψήφια για την Προεδρία από τον άνδρα της.
Η Πρώτη Κυρία έχει γίνει μια πολεμική μηχανή στην εκστρατεία για τις εκλογές του Νοεμβρίου. Κι όμως έχουν περάσει μόλις τέσσερα χρόνια από τότε που την έλεγαν «Mrs Grievance - Κυρία Παράπονο» και τη θεωρούσαν εμπόδιο στην ανοδική πορεία του συζύγου. Αλλαξε άραγε εκείνη ή άλλαξε η Αμερική;
Ο χειρότερος εχθρός της Μισέλ ήταν πάντα τα ρατσιστικά στερεότυπα, λέει η Φάραχ Γκρίφιν, διευθύντρια του Ινστιτούτου Αφροαμερικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κολούμπια. «Επρεπε να είναι πολύ προσεκτική και να μην κάνει τίποτε που να τη χαρακτηρίζει ως μια μαύρη Πρώτη Κυρία.
Ομως η Μισέλ δεν αρκέστηκε σ’ έναν διακοσμητικό ρόλο. Στα τέλη Ιουνίου, στο συνέδριο της Αφρικανικής Επισκοπικής Εκκλησίας Μεθοδιστών, αναφέρθηκε στη Ρόζα Παρκς, τη γυναίκα που το 1955 αρνήθηκε να παραχωρήσει σ’ έναν λευκό τη θέση της σ’ ένα λεωφορείο, και σ’ άλλα σημαντικά επεισόδια από τη μάχη για τα δικαιώματα του πολίτη. «Μίλησε περισσότερο ως ηγέτης παρά ως σύζυγος ηγέτη και είπε πράγματα που ο Πρόεδρος όλων των Αμερικανών δεν μπορεί να πει», σχολιάζει η Γκρίφιν.
Μαύρη, απόγονος σκλάβων, μεγαλωμένη στην αφροαμερικανική κοινότητα, έκανε ακόμη και τον Μπαράκ να φαίνεται πιο μαύρος, έναν μιγάδα μεγαλωμένο από τον λευκό παππού και τη λευκή γιαγιά του.
Πριν από τέσσερα χρόνια, όταν η πρώτη εντύπωση εξαρτιόταν πολύ από το φαίνεσθαι, η Μισέλ έμοιαζε οργισμένη, όχι και πολύ πατριώτισσα, φορέας ριζοσπαστικών διεκδικήσεων. Μετά οι Αμερικανοί τη γνώρισαν. «Πρώτα έβλεπαν μόνο μια μαύρη γυναίκα, σήμερα βλέπουν μια μητέρα, μια επαγγελματία, ένα πρόσωπο που ασχολείται με τις οικογένειες των στρατιωτικών και με την υγεία των παιδιών», λέει η Γκρίφιν.
Το 2008, μόνο το 43% των Αμερικανών εξέφραζε γνώμη ευνοϊκή για την Μισέλ. Σήμερα το ποσοστό μοιάζει να έχει σταθεροποιηθεί στο 66%. Αυτή η μεγάλη δημοτικότητα συνιστά άραγε μέτρο της προόδου της χώρας στο ξεπέρασμα του ρατσισμού; «Ασφαλώς η παρουσία της Μισέλ στον Λευκό Οίκο είχε θετικό αποτέλεσμα, είναι ένα υπέροχο παράδειγμα μορφωμένης και ισχυρής γυναίκας, όμως μπορεί να θεωρηθεί και εξαίρεση», υποστηρίζει η Κάμποτα.
Και η επανεκλογή του Ομπάμα προφανώς θα βοηθούσε. «Το γεγονός ότι πολλοί λευκοί ψηφίζουν έναν μαύρο με προσόντα και ευφυΐα είναι καλό σημάδι. Σφάλλει όποιος πιστεύει πως αυτή είναι πλέον μια μεταφυλετική κοινωνία, αλλά σίγουρα η Αμερική είναι λιγότερο ρατσιστική», καταλήγει η Γκρίφιν.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από