[Ιστορίες θερινής νυκτός] Ενας στους τρεις κερδίζει

Ας πάρουμε το παράδειγμα ενός μισθωτού πατέρα, με σύζυγο και δύο παιδιά, που τα βάζει κάτω και αποφασίζει, παρά την κρίση, να χαρίσει στην οικογένειά του μια εβδομάδα διακοπών σε νησί.

Εισιτήρια, διαμονή, φαγητό, τα μετράει απ’ εδώ, τα μετράει απ’ εκεί, δεν πέφτει κάτω από τα 900 ευρώ.

Οπου τα 300 είναι για τα εισιτήρια μετάβασης και επιστροφής. Αλλα 300 ευρώ για τη διαμονή, δύο φτηνά δωμάτια σε καθαρή μικρούλα πανσιόν. Συν 300 για το φαγητό, σε κάποια συμπαθητική ταβερνούλα που χρεώνει φτηνά – πολύ φτηνότερα από τις μεγαλουπόλεις – μια σαλάτα, δυο πατάτες και μερικές μαριδούλες, γαριδούλες κ.ο.κ.

Από όλα αυτά, απόδειξη θα πάρει μόνον για τα 300 των εισιτηρίων. Για τα άλλα; Σιγά μην κόψει απόδειξη ο κυρ Μήτσος της πανσιόν ή η κυρά-Τασία της ταβερνούλας, που τα χρεώνουν και τόσο φτηνά.

Αποτέλεσμα; Ενας στους τρεις χάνει. ‘Η μάλλον δεν χάνει – κόβει απλώς τις νόμιμες αποδείξεις. Ο μεγάλος χαμένος τελικά είναι ο πάτερ φαμίλιας. Καθότι εκείνος πληρώνει, εκείνος φορολογείται για τον μειωμένο λόγω ύφεσης μισθό του μέχρι τελευταίου ευρώ και πολλαπλώς (ακόμη και επί του φόρου είχε πληρώσει έκτακτη εισφορά – ή πώς λέγεται αυτό εξωραϊσμένο; Επίδομα Αλληλεγγύης). Τα εισιτήρια έχουν φορολογηθεί κανονικά και με τον νόμο και όλοι οι άλλοι (δύο στους τρεις!) θα συνεχίσουν να διατηρούν τη μικρούλα πανσιόν και την ταβερνούλα κανονικά και με τον νόμο – τον άγραφο – αφορολόγητα.

Σε μια χώρα που δεν έχει καν αποφασίσει, ούτε καν εν μέσω κρίσης και μέτρων, αν θέλει ή όχι τις αποδείξεις κόντρα στην ανεξέλεγκτη, ούτως ή άλλως, φοροδιαφυγή…