Δίκτυο

Το στρατόπεδο έγινε θέατρο
«Ελα απόψε στου Μελά. Κρατικό Βορείου Ελλά- / στην ακρίβεια στη μιζέρια / δεν σταυρώνουμε τα χέρια». Οι στίχοι συνθέτουν τη «φαντασμαγορική έναρξη» μιας επιθεώρησης – παλίμψηστου (περιλαμβάνει κομμάτια από την πρώτη παράσταση του είδους στην Ελλάδα το 1894 μέχρι σήμερα) υπό τον τίτλο «Ελα απόψε στου Μελά» που ανεβάζει στη θερινή σκηνή του (από 17 Ιουλίου και κάθε Τρίτη – Παρασκευή) το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στο Στρατόπεδο Παύλου Μελά, στην περιοχή της Σταυρούπολης. Είναι η τρίτη καλοκαιρινή υπερπαραγωγή του ΚΘΒΕ μετά το πάνδημο «Μεγάλο μας τσίρκο», που συνεχίζει την περιοδεία του ανά την Ελλάδα, και τους «Ιππής», που ενθουσίασαν στην πρεμιέρα τους στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης. Και καθώς το ΚΘΒΕ είναι «εκ του καταστατικού» και εκ του τίτλου θέατρο της Βόρειας Ελλάδας, με έδρα τη Θεσσαλονίκη, ε, θα έπρεπε – σύμφωνα με το σκεπτικό της καλλιτεχνικής διεύθυνσης αλλά και του δημάρχου που παραχώρησε το στρατόπεδο – ο χώρος να αναδειχθεί και οι Θεσσαλονικείς να βλέπουν θέατρο το καλοκαίρι. Το πρώην Στρατόπεδο Παύλου Μελά (έκτασης 450 στρεμμάτων) ιδρύθηκε επί οθωμανικής διοίκησης της πόλης, στις αρχές του 20ού αιώνα. Στην Κατοχή μετατράπηκε σε χώρο συγκέντρωσης και μαζικών εκτελέσεων ελλήνων αντιστασιακών. Την «πολυ-επιθεώρηση» σκηνοθέτησε ο Γιάννης Καλατζόπουλος, τη σύνθεση κειμένων και τραγουδιών και την ιστορική έρευνα έκανε ο Ιάσων Τριανταφυλλίδης, ενώ τα 240(!) κοστούμια σχεδίασε ο Γιάννης Μετζικώφ, τη χορογραφία έκανε ο Δημήτρης Παπάζογλου και τη μουσική συνέθεσε ο Κώστας Βόμβολος. Και όλα αυτά με εισιτήριο 10 ευρώ.
Β.Χ.
Πιπέρι και νερό
«Μπουγέλο με λάστιχο και βρισιές σε σπαστά ελληνικά», θα μπορούσε να είναι μια πρόχειρη σούμα από το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών που μπαίνει πλέον στο τελευταίο του δεκαήμερο. Το νερό που τρέχει από λάστιχο και ενίοτε κάνει μούσκεμα τους ηθοποιούς – οι θεατές τη γλίτωσαν – είχε την τιμητική του. Εκανε το ντεμπούτο του στη «Δεσπονίδα Τζούλια» του Δημήτρη Λιγνάδη, επανεμφανίστηκε στην παράσταση «Γιοι και κόρες» του Γιάννη Καλαβριανού και γνώρισε στιγμές δόξας στην «Πρώτη ύλη» του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Οσο για τις βωμολοχίες; Στο «Βρίζοντας το κοινό» της φλαμανδικής κολεκτίβας Ντε Κόε, ίσως και να το περιμέναμε λόγω και του έργου: με σκονάκι ανά χείρας οι ηθοποιοί μάς έψαλαν τα εξ αμάξης. Εξαπίνης όμως μας έπιασαν οι χορευτές του Αλέν Μπιφάρ. Και τι δεν είπε το στόμα τους σε ελληνικά με αστεία προφορά που προκαλούσαν το γέλιο των θεατών. «Παλιά κάπως έτσι έβγαινε το θέμα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. “Γάλα”, φωνάζαμε, διότι σε αρκετές ταινίες της χρονιάς οι πρωταγωνιστές έπιναν γάλα, ή “αίμα”, διότι κόβονταν, σφάζονταν», σχολίαζε παλαιότερη συνάδελφος την παρατήρησή μου. Φέτος λοιπόν νερό και πιπέρι στο στόμα των πρωταγωνιστών. Προς το παρόν. Διότι μέχρι τη λήξη, άγνωστες οι βουλές των θιάσων.
Μ.Α.