[Φαινόμενα] Τα μπλε χαπάκια του πρωταθλητισμού

Αθλητές με οργανισμούς τσακισμένους από τα περιβόητα μπλε χαπάκια, διαλυμένες προσωπικότητες από τη χημεία του πρωταθλητισμού χάριν ενός κολοσσιαίου, επικοινωνιακού εθνικιστικού οικοδομήματος. Η ιδεολογία της ντόπας που συγκλονίζει τον αθλητικό κόσμο, που θέτει το νόημα του Ολυμπισμού σε αμφισβήτηση και που κάθε φορά παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων ξανασυζητιέται ξετυλίχτηκε μέσα από την έρευνα της «Εμπόλεμης Ζώνης» (Mega) για τις μεθόδους με τις οποίες κατασκεύασε η Ανατολική Γερμανία το «αθλητικό θαύμα» της ψυχροπολεμικής εποχής.

Και αυτό που επαναφέρει στην επικαιρότητα τις εποχές του απάνθρωπου πρωταθλητισμού είναι ότι τα αποτελέσματα εκείνου του επικοινωνιακού «μεγαλείου» ασκούν ακόμη γοητεία σε σύγχρονους γερμανούς πολιτικούς, οι οποίοι δεν έχουν πάψει να πιστεύουν προφανώς ότι η κρατική προπαγάνδα έχει μεγαλύτερη αξία από την ανθρώπινη ζωή. Ανατριχιαστική είναι η αντίληψη για τις φαιές ρίζες της στην εποχή του Μένγκελε και της αξιοποίησης των Ολυμπιακών Αγώνων (1934) από τον Χίτλερ για να νομιμοποιηθεί ο ναζισμός.

Η Ιστορία βέβαια έχει αποδείξει ότι το όνειρο του Ντε Κουμπερτέν που τον οδήγησε στην αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων (1889), σκόνταψε στις επιμέρους κρατικές προπαγάνδες. Ουδέποτε ο αθλητισμός αυτονομήθηκε από την πολιτική στον σύγχρονο κόσμο, με αφετηρία ήδη το 1919, όταν στο Παρίσι οι συμμαχικές χώρες αποφάσισαν να απαγορεύσουν τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες των ηττημένων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και στην Αμβέρσα τον επόμενο χρόνο έγινε το πρώτο μποϊκοτάζ στην ιστορία των Αγώνων. Ως όπλο της πολιτικής τους προπαγάνδας αντιμετώπισαν τα Ολυμπιακά μετάλλια και οι δύο πλευρές του ψυχροπολεμικού μετώπου. Φτάνοντας όπως είδαμε στην «Εμπόλεμη ζώνη» σε ανατριχιαστικές μεθόδους και, το κυριότερο, εν αγνοία των ανθρώπων – πειραματόζωα.

Στον φακό αφηγείται την ιστορία των μπλε χαπιών ένας ώριμος άνδρας, ο Αντρέας Κρίγκερ, ο οποίος είχε πάρει το χρυσό μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη σφαιροβολία τότε ως Χάιντι Κρίγκερ, γυναίκα. Το πιο άγριο στην ιστορία του είναι ότι αγνοούσε παντελώς ότι τον ντοπάρουν με τα περιβόητα χαπάκια. Το τοπίο γίνεται ακόμη αγριότερο με τη συνέντευξη που έδωσε ο γιατρός Μάνφρεντ Χέπνερ, υπεύθυνος τότε για όλο αυτό το σύστημα κατασκευής υπεραθλητών. Βέβαια καταδικάστηκε ως εγκληματίας για τις μεθόδους του, τις οποίες υπερασπίζεται ως «ακίνδυνες» αν γίνονταν με ιατρική παρακολούθηση και ως «απαρχαιωμένες» συγκριτικά με τη σημερινή τεχνολογία του ντόπινγκ.

Στην οθόνη αναγράφονταν ανά χρονολογία τα Ολυμπιακά μετάλλια των τριών μεγάλων πόλων του ψυχροπολεμικού σκηνικού έως την κατάρρευση του Τείχους. Ηταν δε φανερή η ραγδαία αύξησή τους, κάτι που ήταν αδύνατον να συμβαίνει με φυσιολογικούς, ανθρώπινους ρυθμούς.

Διόλου άγνωστη η ιστορία του ντόπινγκ, όπως και η πολιτική προπαγάνδα που βασίστηκε σε αυτήν. Ομως αυτό που συνειδητοποιούσε ο θεατής του ντοκιμαντέρ ήταν ότι ακόμη και η δημοκρατία αποτέλεσε άλλοθι για να συντηρηθούν μέσω της επικοινωνιακής οπερέτας του πρωταθλητισμού μηχανισμοί που βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με οποιοδήποτε δημοκρατικό ιδεώδες. Είναι γνωστό ότι οι Αμερικανοί παρακινούσαν τους αθλητές να αποδείξουν ότι οι αξίες της ελεύθερης κοινωνίας μπορούν να διαμορφώσουν ισχυρό αθλητισμό – και κατ’ επέκταση ισχυρό κράτος – ξεπερνώντας την ΕΣΣΔ. Αλλά και οι Ανατολικοί υπόσχονταν ότι θα κατέβαλλαν κάθε προσπάθεια στους αγώνες ώστε τα αποτελέσματα να αποδεικνύουν τη μεγάλη ανάπτυξη των σοσιαλιστικών κρατών.

Σύγκρουση δύο κόσμων, δύο ιδεολογιών μέσω του αθλητισμού, η οποία συνέθλιψε την προσωπικότητα και τα κορμιά των αθλητών και σφράγισε την αντίληψη ολόκληρης της Ολυμπιακής βιομηχανίας, γιατί όπως είπε και ο γιατρός Χέπνερ στον Σωτήρη Δανέζη: «Με θυμηθήκατε λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς. Σε λίγο, όταν γίνουν και αυτοί, πάλι τα ίδια θα συζητάμε».