[Αποψη] Το παράθυρο ευκαιρίας και η απόγνωση

Πρώτη φορά ύστερα από 20 συνόδους κορυφής από την αρχή της κρίσης το 2010, οι ηγέτες της ευρωζώνης ξεπέρασαν μερικώς τις προσδοκίες της αγοράς. Υπό την πίεση να αποτρέψουν μια καταστροφική διάλυση του ευρώ, συμφώνησαν να επιτρέψουν στον μόνιμο μηχανισμό διάσωσης να δανείζει απευθείας τις τράπεζες από το 2013 χωρίς να απολαμβάνει καθεστώς προτιμώμενου (seniority) πιστωτή και στον προσωρινό να επεμβαίνει στις αγορές ομολόγων για τη στήριξη των χωρών που πλήττονται, ενώ δεσμεύτηκαν να δημιουργήσουν ενιαία εποπτική Αρχή για τις τράπεζες ως πρώτο βήμα στον δρόμο προς την τραπεζική ένωση.

Αν καιη συνολική δυναμικότητα των μηχανισμών διάσωσης είναι μικρή συγκριτικά με τις ανάγκες χρηματοδότησης, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ωστόσο ως αρχικοί επενδυτές (anchor investors) για να ενθαρρύνουν τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα. Κοινή είναι όμως η διαπίστωση πως ο μηχανισμός διάσωσης θα πρέπει να είναι πολύ μεγάλος για να είναι αποτελεσματικός.

Στην Ελλάδα,πάλι, ξαφνικά περίσσεψε η αισιοδοξία… Θα χαλαρώσει δραστικά το Μνημόνιο, το κομμάτι των 48 δισ. ευρώ του δανείου που αφορά την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών δεν θα επιβαρύνει ποια το δημόσιο χρέος, ο κίνδυνος περιορίστηκε, η χώρα θα παραμείνει στο ευρώ κ.τ.λ. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Στελέχη, π.χ., της ΕΚΤ σημείωσαν χθες πως η Ελλάδα θα πρέπει να επικεντρωθεί στις μεταρρυθμίσεις και να επαναφέρει το πρόγραμμα διάσωσης σε σωστή τροχιά.

Εξάλλουγια τις αγορές η Ελλάδα μετά τη δημιουργία φιλοευρωπαϊκής, όπως αποκαλείται, κυβέρνησης συνασπισμού έχει κερδίσει απλώς χρόνο. Για πόσο όμως; Λονδρέζικος οίκος, π.χ., θεωρεί πως η έξοδος της χώρας από το ευρώ το 2013 θα είναι μια πραγματικότητα, καθώς η νέα κυβέρνηση συνασπισμού θα αποτύχει τελικά να προωθήσει τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται. Τότε η τρόικα θα αντιδράσει και καθώς η ευρωζώνη συνεχίζει να περιορίζει τους κινδύνους διάχυσης της κρίσης, η Ελλάδα ακόμη και για παραδειγματισμό θα μπορούσε να εξωθηθεί στο περίφημο Grexit (στην έξοδό της από την ευρωζώνη). Ο χρόνος λοιπόν τελειώνει και για τον λόγο αυτό, τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση θα πρέπει για μία φορά να λειτουργήσουν με γνώμονα το συμφέρον της χώρας και να πείσουν την κοινωνία ότι οι θυσίες δεν πάνε χαμένες. Αλλιώς η θριαμβολογία μπορεί ακόμη μία φορά να μετατραπεί σε απόγνωση.