Ο Ανδρέας στο Ωνάσειο, ο Χριστόδουλος και οι κόντρες

Στην Ελλάδα ζήσαμε έντονα το πόσο δύσκολο είναι για τους γιατρούς να διατηρήσουν το ιατρικό απόρρητο όταν ο ασθενής είναι ένα δημόσιο πρόσωπο. Επί 123 συνεχόμενες ημέρες, ο Ανδρέας Παπανδρέου νοσηλευόταν στο Ωνάσειο, και η πληροφόρηση του κοινού έγινε μέσα από 177 ιατρικά ανακοινωθέντα.

Το «πανηγύρι» είχε ξεκινήσει λίγο μετά την εισαγωγή, όταν άρχισαν να «διαρρέουν» οι πρώτες «πληροφορίες» από τους γιατρούς. «Είναι εμφανώς αδυνατισμένος». «Φταίει η ελλιπής περιποίηση». Πρώτη σπόντα κατά του Δημήτρη Κρεμαστινού, που τον παρακολουθούσε στη βίλα της οδού Αγράμπελης. Αυτό όμως που θυμούνται όλοι είναι οι διαφωνίες των συμμετεχόντων στο ιατρικό συμβούλιο. Από κάποια στιγμή και μετά έπαψαν να αποτελούν είδηση – ήταν τόσο συχνές. Καθηγητές σκέτοι vs καθηγητών διευθυντών κλινικών. Νεφρολόγοι κατά πνευμονολόγων και πάει λέγοντας. Μερικές φορές διαφωνούσαν ακόμη και για τις λέξεις. Ακόμη και για το αν έπρεπε να απαλειφθεί από το ανακοινωθέν η φράση «σοβαρή επιδείνωση» ή απλώς το επίθετο «σοβαρή».

Ωστόσο οι ενδοϊατρικές αυτές κόντρες ήταν απλά καβγαδάκια σε κολέγιο θηλέων αν αναλογιστεί κανείς τι έγινε μία δεκαετία αργότερα, όταν στην Εντατική βρισκόταν ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος – πρώτα του Αρεταίειου, έπειτα του Τζάκσον Μεμόριαλ στο Μαϊάμι. Από τα τηλεοπτικά παράθυρα και τις στήλες των εφημερίδων παρήλασαν αναρίθμητοι επιστήμονες.

Πολλοί από αυτούς επέκριναν τον χειρουργό Ανδρέα Τζάκη, που ήταν 9.831 χιλιόμετρα μακριά, για την πρόθεσή του να χειρουργήσει τον ασθενή που είχε μπροστά του – το οποίο δεν κατέστη δυνατόν τελικά. Αλλοι την «έπεφταν» στους ντόπιους συναδέλφους τους γιατί «η ποιότητα της νοσηλείας εδώ δεν ήταν καλή και επιβαρύνθηκε το ανοσοποιητικό του ασθενούς». Η κοινή γνώμη έμαθε κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια του Πρωτοκόλλου του Μιλάνου για τις μεταμοσχεύσεις. Συν του ότι μόσχευμα, δότης, ανοσοκατασταλτικά φάρμακα, μεταστατικές εναποθέσεις όγκου, ταχυβιοψία και λοιποί όροι ενσωματώθηκαν στο καθημερινό μας λεξιλόγιο.