«Βρείτε τα» για να έλθουν επενδύσεις

Ενας έλληνας δικηγόρος για να καταφέρει να επιλύσει δικαστικά μια αστική διαφορά με αντικείμενο αξίας 200.000 ευρώ χρειάζεται κατά μέσο όρο να περάσουν 970 μέρες, με το κόστος να ανέρχεται σε περίπου 14.700 ευρώ. Για την επίλυση της ίδιας υπόθεσης, με την εναλλακτική μέθοδο της δικαστικής διαμεσολάβησης, στη Γερμανία απαιτούνται κατά μέσο όρο μόλις 246 μέρες και το συνολικό κόστος (δικαστικά έξοδα και αμοιβή δικηγόρου) φτάνει στα 9.854 ευρώ.

Το παράδειγμα αυτό, το οποίο στηρίζεται σε στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που διοργανώνει αύριο στο Μέγαρο Μουσικής ημερίδα για τον θεσμό της δικαστικής διαμεσολάβησης, καταδεικνύει την αναγκαιότητα της εφαρμογής του και στην ελληνική Δικαιοσύνη, που έχει μεν θεσμοθετήσει το μέτρο αυτό, αλλά επί του παρόντος μένει μόνο στα χαρτιά.

Η διαμεσολάβηση βρίσκεται στο επίκεντρο του προγράμματος και της Task Force, καθώς οι ρυθμοί απονομής της ελληνικής Δικαιοσύνης δεν αφορούν μόνο την εσωτερική λειτουργία της, αλλά είναι ζήτημα που συνδέεται άμεσα με τις επενδύσεις και την πολυπόθητη ανάπτυξη για τη χώρα μας σε καιρό δημοσιονομικής κρίσης.

Η εφαρμογή του προγράμματος της εξώδικης επίλυσης των διαφορών, με όλα τα συνακόλουθα πλεονεκτήματά της, μπορεί να συμβάλει καθοριστικά ώστε η ελληνική Δικαιοσύνη να γίνει πιο… ελκυστική για τους ξένους επενδυτές. Και αυτό γιατί υπό τις παρούσες συνθήκες, όπως σημειώνουν όσοι γνωρίζουν τους αργόσυρτους ρυθμούς με τους οποίους κινείται η ελληνική Δικαιοσύνη, οι υποψήφιοι επενδυτές σκέφτονται διπλά να έλθουν σε μια χώρα όπου θα περάσουν χρόνια για να βρουν το δίκιο τους ή να ολοκληρώσουν τις όποιες νομικές διαδικασίες απαιτηθούν για την υλοποίηση του εγχειρήματός τους.

Η ανάγκη του θεσμού της διαμεσολάβησης γίνεται ακόμα επιτακτικότερη αν αναλογιστεί κανείς ότι η χώρα μας κατέχει τα πρωτεία μεταξύ των ευρωπαίων εταίρων στις καταδίκες που εισπράττει από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ως προς την καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης. Και οι καταδίκες αυτές δεν έχουν να κάνουν μόνο με το γόητρο της Ελλάδας, αλλά έχουν και οικονομικό αντίκτυπο, καθώς αρκετές φορές το ελληνικό Δημόσιο απαιτείται να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να πληρώσει τη μη έγκαιρη επίλυση δικαστικών διαφορών.

Παρ’ όλ’ αυτά, όπως σημειώνεται εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, «η Ελλάδα, μολονότι έχει θεσμοθετήσει διά νόμου τη διαδικασία της διαμεσολάβησης και έχει ενσωματώσει και τη σχετική Ευρωπαϊκή Οδηγία στο εσωτερικό δίκαιο, είναι από τις χώρες εκείνες της Ευρωπαϊκής Ενωσης όπου γίνεται ελάχιστη έως μηδαμινή χρήση αυτού του τόσο επωφελούς για όλους μέσου».

ΥΨΗΛΟ ΑΕΠ. Τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν σε διεθνές επίπεδο ότι όσο πιο ανεπτυγμένη οικονομικά είναι μια χώρα τόσο υψηλότερος είναι ο δείκτης της διαμεσολάβησης. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, παρατηρείται ότι το 99% των αστικών υποθέσεων επιλύεται πλέον με αυτή τη μέθοδο εναλλακτικής δικαιοσύνης. Αντίστοιχα, με βάση τα στοιχεία, φαίνεται ότι ο θεσμός της διαμεσολάβησης έχει ευρύτερη εφαρμογή σε ευρωπαϊκά κράτη-μέλη που έχουν το υψηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ.

Η διαμεσολάβηση μπορεί να αποτελέσει το βασικό εργαλείο επίλυσης διαφορών για αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Οικογενειακές διαφορές, εμπορικές συναλλαγές, υποθέσεις real estate, αλλά και τραπεζικές διαφορές μπορούν να επιλυθούν χωρίς καν οι διάδικοι να φτάσουν στα δικαστήρια. Σε καμία περίπτωση, βέβαια, ο θεσμός αυτός δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη δικαιοδοσία των δικαστηρίων για ποινικά αδικήματα ή για υποθέσεις που άπτονται ζητημάτων δημόσιας τάξης.

Οι αντίδικοι που θα επιλέξουν να βρουν το δίκιο τους χωρίς να φτάσουν στο ακροατήριο συναντώνται, κατά κανόνα, σε ουδέτερο έδαφος. Ο ρόλος του διαμεσολαβητή είναι να βρεθεί μια αμοιβαία αποδεκτή και ικανοποιητική λύση από τους διαδίκους, η οποία και καταγράφεται από τους παρόντες δικηγόρους. Εφόσον τα μέρη καταλήξουν σε μια συμφωνία, μόλις αυτή υπογραφεί δεσμεύει και τις δύο πλευρές. Σε περίπτωση βέβαια που ο θεσμός της διαμεσολάβησης αποτύχει, τότε οι «αντίπαλοι» έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη για να λύσουν τη διαφορά τους.