Σύμφωνο

Στις ομάδες, τα είπαμε χτες, η καθεστηκυία τάξη, με μικρές διαφοροποιήσεις, διατηρείται. Στους παίκτες όμως η αλλαγή φρουράς είναι παραπάνω από αισθητή. Λες και υπογράφηκε μια συμφωνία ισοδυνάμων: να φτάσουμε στο ίδιο αποτέλεσμα με διαφορετικά μέσα.

Το Ευρωπαϊκό αυτό Πρωτάθλημα δεν θα σφραγιστεί με μεγάλες αποκαλύψεις, αλλά με μια γενικότερη μετακίνηση του κέντρου βάρους: από τον Βορρά στον Νότο και από τις καθιερωμένες βεντέτες σε μια γενιά λιγότερο γνωστών και πιασάρικων παικτών. Βέβαια, η δημιουργικότητα των Οζίλ και Πίρλο και ο έστω καθυστερημένος οίστρος του Κριστιάνο Ρονάλντο – που έχασε, κατά την προσφιλή του συνήθεια, τα δύο πρώτα ματς αλλά ρεφάρισε με τα δύο επόμενα – είναι ακόμα πιθανό να κλέψουν μέρος των εντυπώσεων. Κανείς ωστόσο δεν μπορούσε να περιμένει ότι, σε μια Γερμανία τόσων αστέρων, καλύτερος (και ωραιότερος, λέει η γυναίκα μου, τώρα που έχασε τον Βαν Νιστελρόι) παίκτης θα ήταν ένας Ματς Χούμελς. Ούτε ότι στην Πορτογαλία του Ρονάλντο και του Νάνι, την πιο μεγάλη δουλειά θα έκανε ένας ημιπαραγκωνισμένος Κοεντράο κι ένας σχεδόν πρωτάκουστος (αν και με όνομα ανάλογο του Παπαδόπουλου) Ζουάο Περέιρα. Ούτε ότι στην κατά τα άλλα άνυδρη Τσεχία θα έφερναν τόσο νερό στον μύλο της ωραίας μπάλας ένας Γκεμπρέ Σελασιέ (ο μεγάλος δρομέας μπορεί να αισθάνεται μια κρυφή περηφάνια) κι ένας Γίρασεκ. Προσθέστε Μπαλτζαρέτι και Μαρκίζιο από την ευφάνταστη Ιταλία, Κρον – Ντέλι από την κατά άλλα προβλέψιμη Δανία, μια ουγκιά Γουέλμπεκ από την οπισθοδρομικά ανανεωμένη Αγγλία και ολίγον Ελληνα Περέιρα, τον Κυριάκο Παπαδόπουλο, και θα έχετε μια εικόνα της γενεαλογικής ανανέωσης.

Με μέλλον άδηλο, είναι η αλήθεια. Γιατί τέτοιου είδους σύμφωνα φτιάχνονται από τους δυνατούς (του μάρκετινγκ), που δεν παραδίδουν εύκολα τη λεία τους.