[Προβολείς] Στο μυαλό του Γιάννη Μπουτάρη

Νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα αργήσει πολύ να γραφτεί. Εγκλωβισμένη στο «κράτος των Αθηνών» μοιράστηκα κι εγώ την προπαγάνδα περί ερωτικής, αραχτής, κοιλιόδουλης και καραδεξιάς Θεσσαλονίκης, κι ας μου χτυπούσαν το χέρι στο τραπέζι τόσοι και τόσοι βόρειοι μαστοράδες της λογοτεχνίας. Ε, και; Μέσα μου έπιαναν περισσότερο τόπο ο Ανθιμος, ο Παπαγεωργόπουλος, ο Πανίκας, ο Βενιζέλος ο ίδιος. Βιρτουόζος της πιο εξουσιαστικής γλώσσας, είδε τα ποσοστά του να εξανεμίζονται, καίτοι απευθυνόταν σ’ έναν λαό που έχει εθιστεί να υπακούει μόνο σε ηχητικά σήματα.

Για να μπλεχτώ ακόμη πιο πολύ και να σας μπλέξω κι εσάς, χαιρετίζω τη λεκτική και εξωλεκτική δεινότητα του νέου Πρωθυπουργού, η οποία βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας, περνάω από τον τρίφτη τους δεκάρικους αναίδειας και ανοησίας με τους οποίους συχνά-πυκνά ο Αλέξης Τσίπρας ανανεώνει το ενδιαφέρον μας για την περίπτωσή του και προσθέτω στο μείγμα λίγον από τον γλωσσικό καθωσπρεπισμό του Φώτη Κουβέλη σαν φρουκτόζη για τους διαβητικούς.

Αναζητώντας σημάδια του κορμιού να μου λύσουν τον γρίφο του Γιάννη Μπουτάρη, παίζω και ξαναπαίζω από το YouTube τον λόγο του στο Gay Pride της Θεσσαλονίκης. Νομίζω ότι αρχίζω να καταλαβαίνω το ακατανόητο. Πώς ένας άνθρωπος, με αδιαμφισβήτητα ηγετική προσωπικότητα, καταφέρνει να κάνει τη δουλειά του χρησιμοποιώντας μέσα εντελώς αντιδραματικά και, κατά περίπτωση, μη ιδεολογικά. Κρίμα που το ταλέντο δεν είναι κολλητικό.