[Ανορθόδοξα] Εθνική Ελλάδος γεια σου

Αν και φίλαθλος ελαφρά τη καρδία, μάλλον ερασιτέχνης δηλαδή, με την αρνητική έννοια του όρου, έχω να παρατηρήσω πως όσοι υποστηρίζουν πως η εθνική μας ομάδα παίζει «χωρίς ύφος» την αδικούν. Και δεν εννοώ βέβαια τις εκφραστικότατες γκριμάτσες του Καραγκούνη, ο οποίος θυμίζει οδηγό που μόλις έχει παραβιάσει κόκκινο σηματοδότη και ζητάει τα δίκια του από τον τροχονόμο που έτυχε να τον σταματήσει. Εννοώ το ποδοσφαιρικό ύφος, το οποίο αναπτύχθηκε με ιδιαίτερη σαφήνεια στο ευρωπρωτάθλημα και στηρίζεται σε δύο βασικές αρχές. Η πρώτη αφορά την έναρξη του αγώνα που, όπως απεδείχθη, ποτέ δεν αρχίζει με το σφύριγμα της πρώτης σέντρας. Ο πραγματικός αγώνας ξεκινάει μετά το τριαντάλεπτο ζέσταμα των παικτών μας. Είναι ζήτημα στρατηγικής παραπλάνησης του αντιπάλου. Τώρα αν αυτός, ενώ παραπλανάται, αποπλανήσει τα δίχτυα σου με κάνα δύο τέρματα, αυτό είναι δικό του θέμα. Το ποδόσφαιρο, όπως όλα τα αθλήματα, στηρίζεται στον ρυθμό ο οποίος καλόν είναι να μην υποκύπτει στις απαιτήσεις των αντιπάλων που σε εκβιάζουν, όπως η Πολωνία και η Τσεχία.

Η δεύτερη βασική αρχή αφορά την έννοια της συνευθύνης. Οι ποδοσφαιριστές μας, σεβόμενοι αλλήλους, φροντίζουν μόλις η μπάλα πέσει στα πόδια τους να τη στείλουν «κάπου αλλού», με οποιονδήποτε τρόπο, ελπίζοντας πως κάποιος συμπαίκτης τους θα αναλάβει την ευθύνη της και, ως εκ τούτου, κανείς δεν θα τολμήσει να τους κατηγορήσει ότι θέλουν να αναλάβουν μόνοι τους όλη την ευθύνη. Εξαίρεση σ’ αυτή τη θεμελιώδη ηθική αρχή αποτελούσε ο Σαμαράς ο οποίος, όταν κέρδιζε την μπάλα έκανε ό,τι μπορούσε για να αναλάβει την ευθύνη της με αποτέλεσμα οι υπόλοιποι να τον αφήνουν μόνο του για να τον τιμωρήσουν. Ισως να μην είναι τυχαίο που αυτός έχει μάθει την τέχνη του εκτός επικρατείας της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας. Αυτά τα ολίγα περί ποδοσφαίρου και εννοείται πως δέχομαι οποιεσδήποτε παρατηρήσεις από επαΐοντες, πρόθυμους να αποκαταστήσουν τα δικά μου κενά.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη «Εθνική Ελλάδος γεια σου», αυτή που προέκυψε ύστερα από δύο εκλογικές αναμετρήσεις και εξουθενωτικές για τη νοημοσύνη μας διαπραγματεύσεις. Το πρώτο ημίχρονο της διακυβέρνησης, η κυβέρνηση συνήθως το εξαντλεί για ενημέρωση των στελεχών της, όπως επίδειξη των δυνατοτήτων της υπερσύγχρονης τηλεφωνικής συσκευής του υπουργικού γραφείου, λεπτομερή παρουσίαση της γραφικής ύλης και άλλα εθνικά ζητήματα. Επεται η απόδοση ευθυνών προς τους συμπαίκτες. Οταν όμως οι εκβιαστές καραδοκούν, όπως σήμερα, προκειμένου η Ελληνική Δημοκρατία να μη χάσει τον ρυθμό της, απλώς σχηματίζεται μία κυβέρνηση η οποία, πριν σχηματισθεί, αποσχηματίζεται. Η παραίτηση του κ. Ράπανου έγινε για λόγους «ανωτέρας βίας» θα μου πείτε. Πόσο «ανωτέρα» όμως πρέπει να αποδειχθεί αυτή η «βία» ώστε να αντιληφθούν οι συνυπεύθυνοι πως η χώρα δεν μπορεί να θυσιάζει ανθρώπους σαν τον κ. Ράπανο προκειμένου οι υπόλοιποι να μπορούν, ανενόχλητοι, να πετούν τις ευθύνες τους δωρίζοντάς μας τις πολιτικές τους γκριμάτσες;