[Προβολείς] Η κυβέρνηση του Μπάτη

Στο φετινό Γιούρο έχω ένστικτο. Εκμεταλλεύομαι την απουσία των καμικάζι από την παραλιακή για να κάνω ήρεμα τις βόλτες μου. Για απόψε δεν έχω αποφασίσει ακόμη. Κάτι με προτρέπει ωστόσο να ξανακατέβω τη Συγγρού και να ξαμοληθώ στην περιοχή των αμάχων, η οποία ορίζεται μεταξύ των γραμμών του τραμ κι εκεί που σκάει το κύμα. Παλιά χάζευα στο υπαίθριο σκάκι τους νάνους-σκακιστές να παίρνουν αγκαλιά τα γιγαντιαία πιόνια, αναποδογυρίζοντας μέσα μου την αίσθηση του μεγέθους. Φανταζόμουν ένα ανάλογων διαστάσεων walking-τάβλι και τη γνωστή δεντροστοιχία με φοίνικες-μπονζάι. Ολα αυτά μέχρι που πετάχτηκε μπροστά μου, κουκουλωμένο με ένα αυτοσχέδιο τσεμπέρι, τρομακτικών διαστάσεων άγαλμα, εφίππου τινός ανδρός. Εγώ σε φέρνω παραλία και συ με πας πλατεία Σκοπίων;

Να μην ξεχάσω να παραστώ στα αποκαλυπτήρια και να ρωτήσω τι γυρεύει ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος με το κοντάρι του πάνω από τα κεφάλια των περιπατητών, των μαμάδων με τα καροτσάκια, των ζευγαριών, των σκέιτερ, της φουφούς με το καλαμπόκι, των ποδηλατών και των σκυλιών που επιμένουν να ερωτοτροπούν με το λουρί στον σβέρκο. Την απάντηση μου την έδωσε μια παρέα ηλικιωμένων στο ύψος του Μπάτη. Είχαν πιάσει στασίδι στο κιόσκι του δήμου και ξεπροβόδιζαν με τις κιθάρες τους τον ήλιο που έπεφτε προς την Καστέλλα. Μια ωραία κοντράλτο φωνή συνόδευε: «Τι θέλω εγώ με τους ερωτευμένους». Ψέματα;