[Εναλλακτικά] Βολέματα για τρεις

ΑΝ ΠΑΙΖΕΙΣ πόκα με άλλους δεν και βλέπεις ποιος θα είναι ο χαμένος – ε, τότε είσαι εσύ! Η αλήθεια αυτή από την πράσινη τσόχα της χαρτοπαιξίας ενδέχεται να ισχύει και στα δρύινα τραπέζια της συγκυβέρνησης.

Προσέξτε: έχουμε κυβέρνηση ΝΔ με στήριξη ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Οχι μόνο γιατί Πρωθυπουργός είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Αλλά γιατί το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ πέτυχαν να μην τοποθετηθεί κανένα αναγνωρίσιμο στέλεχός τους στη σύνθεσή της. Η Ιπποκράτους έσπευσε να διαρρεύσει ότι ο Βασίλης Ράπανος, παρότι στέλεχος των οικονομικών επιτελείων Σημίτη, δεν είναι δική της πρόταση. Ούτως ή άλλως, ο πρώην πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας δεν είναι αναγνωρίσιμος στην κοινή γνώμη. Ο κορμός της κυβέρνησης παραπέμπει απευθείας στη Συγγρού. Και θυμίζει πολύ περισσότερο το οργανόγραμμα των τομεαρχών της ΝΔ παρά μια κυβέρνηση που να συνθέτει ό,τι καλύτερο έχει αυτή τη στιγμή η χώρα.

ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ, στην πολιτική είναι όλα πολιτικά. Η σύνθεση της κυβέρνησης αντανακλά τις διαφορετικές προγνώσεις των τριών εταίρων για το μέλλον της.

Ο Αντώνης Σαμαράς πιστεύει στον εαυτό του. Το πήρε λοιπόν επάνω του. Το ερώτημα είναι αν πιστεύει τόσο στον εαυτό του ώστε να ρισκάρει να βάλει σε υπουργεία πρώτης γραμμής που θα βρουν με το καλημέρα σας απέναντι την τρόικα – δηλαδή το Υγείας και το Εργασίας – στελέχη όπως οι κ.κ. Λυκουρέντζος και Βρούτσης. Το πάθημα Παπανδρέου – που πόνταρε την πρωθυπουργία του στην Κατσέλη και την Μπιρμπίλη – δεν έγινε μάθημα.

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν πιστεύει σε αυτό το κυβερνητικό εγχείρημα. Δεν ήθελε να είναι ο ίδιος μέσα όπως δεν ήθελε να μετέχει και κανένα αναγνωρίσιμο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Η Ιπποκράτους προσφέρει στήριξη αλλά δεν θέλει μερίδιο κυβερνητικής ευθύνης. Προφανώς, διότι δεν θεωρεί ότι έχει κάτι να κερδίσει από όλη αυτή την ιστορία.

Ο Φώτης Κουβέλης θέλει απλώς να είναι ρυθμιστής α λα καρτ σε κάποια θέματα κυβερνητικής ατζέντας για τα οποία έχει παραδοσιακά ευαισθησία η Αριστερά. Εκοψε τον Βορίδη και αρνήθηκε τοποθέτηση του Χαράλαμπου Αθανασίου στο Δικαιοσύνης. Επέβαλε τους Μανιτάκη και Ρουπακιώτη για να φανεί ότι η ΔΗΜΑΡ έχει βάρος. Αλλά μέχρι εκεί. Ούτε ο Κουβέλης πιστεύει στην ουσιαστική συμμετοχή.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: αν η λαϊκή εντολή της 17ης Ιουνίου είναι για κυβέρνηση συνεργασίας, αυτή δεν έγινε σεβαστή. Ο Σαμαράς δεν επέμεινε στο να μπουν μέσα και οι άλλοι. Βενιζέλος και Κουβέλης δίνουν στήριξη με τον Φώτη να θέλει το τηλεκοντρόλ και τον Βαγγέλη να θέλει να μη φαίνεται πουθενά το ΠΑΣΟΚ. Ο ένας πιστεύει ότι θα τα καταφέρει μόνος του. Οι άλλοι δύο δεν θέλουν να φορτωθούν την αποτυχία. Βολεύονται έτσι όλοι. Δεν είναι όμως σίγουρο αν αυτή η διευθέτηση βολεύει τη χώρα.