[Στίγμα] Ανακύκλωση της 5ετίας Καραμανλή

Ετοιμος ήμουν να το οργανώσω το πάρτι που, επιτέλους, φτιάξαμε κυβέρνηση σ’ αυτό τον τόπο, αλλά πάνω στην προετοιμασία άρχισα να το σκέφτομαι καλύτερα το πράγμα. Διότι θα ξεχάσω εγώ πόσες φορές στο παρελθόν πανηγυρίσαμε για κάτι που στη συνέχεια αποδείχθηκε μια νούλα ως θέμα και πήγαν τζάμπα και οι χαρές και τα πανηγύρια; Ονόματα δεν θέλω να αναφέρω ούτε υπολήψεις να θίξω, προς Θεού, αλλά πώς μπορούν να ξεχαστούν οι ελπίδες που γέννησε η ανάληψη της εξουσίας από τον Καραμανλή το 2004 και πόσες ανάλογες ή και περισσότερες προσδοκίες καλλιέργησε η νίκη του Γιώργου το 2009; Και τι αποδείχθηκε στο τέλος; Οτι ο πρώτος το έκανε καλοκαιρινό το μαγαζί και ο δεύτερος ήρθε απλώς και το ισοπέδωσε. Αρα, και απευθύνομαι σε αυτούς που ελπίζουν ότι με τον Σαμαρά «κάτι» θα γίνει, ας κρατάμε μικρό καλάθι, για να μη στενοχωριόμαστε μετά που την πατήσαμε άλλη μια φορά!

Επιστροφή στο ρουσφέτι

Θα μου πεις, ρε φίλε, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ να ήσουν που έσπευσε να βγάλει σκάρτη την κυβέρνηση πριν καν δημιουργηθεί. Που της κόλλησε δέκα ρετσέτες να έχει να πορεύεται και δεν κράτησε ούτε για τα προσχήματα μια επιφύλαξη, ώστε η κριτική του να φαίνεται πιο αντικειμενική. Συμφωνώ. Αλλά εγώ δεν είμαι ΣΥΡΙΖΑ, ούτε πρόκειται φυσικά να γίνω, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι που έσπευσαν να πιάσουν στασίδι στο κόμμα της χαράς μήπως και (ξανα)βουτήξουν το δαχτυλάκι στο βάζο με το μέλι. Εγώ, αν κρατώ επιφυλάξεις, είναι γιατί είδα να ανακυκλώνονται πολλά πρόσωπα από την εποχή της καταστροφικής 5ετίας Καραμανλή που βούλιαξε τον τόπο, θεοποίησε το ρουσφέτι και αναγόρευσε το κολλητιλίκι ως το μόνο αξιόπιστο μέτρο «αξιοκρατίας. Και να μην αναφερθώ στη θεοποίηση της λαμογιάς από κουμπάρους, κολλητούς και φίλους, γιατί θα μου πείτε ότι γίνομαι κακός, και δεν το θέλω.

Να θυμάται τα πέτρινα χρόνια

Ασφαλώς και υπάρχει ο αντίλογος ότι οι άνθρωποι αλλάζουν και μέσα από τις δυσκολίες γίνονται σοφοί, προσεκτικοί, εχέφρονες και τελικά καλύτεροι. Αλλά υπάρχει και η ζοφερή πραγματικότητα, ότι οι περισσότεροι από αυτούς που κλήθηκαν να διαχειριστούν τις τύχες του τόπου είναι εικόνες βγαλμένες από το παρελθόν, κι εμένα αυτό με κάνει επιφυλακτικό και ιδιαίτερα προσεκτικό να συμμεριστώ τη χαρά αρκετών που η χώρα απέκτησε κυβέρνηση, και τέτοια κυβέρνηση. Βεβαίως όπως και στα μαθηματικά ισχύει το «όπερ έδει δείξε», γι’ αυτό σταματώ εδώ και προσθέτω απλώς ότι και ο Σαμαράς θα κριθεί εκ του αποτελέσματος. Να θυμάται μόνο τα 12 πέτρινα χρόνια που πέρασε κοιτάζοντας επί ώρες τους τοίχους του δωματίου του. Μόνο αυτό. Τίποτε άλλο…

Γιατί χάσαμε 40 πολύτιμες μέρες;

Αναφορικά τώρα με την ίδια τη σύνθεση της κυβέρνησης συνεργασίας, ένα έχω να πω: ότι όπως και πολλοί άλλοι κάτοικοι αυτής της χώρας δεν κατάλαβα γιατί αυτό που έγινε την περασμένη Τετάρτη δεν έγινε την επομένη των εκλογών της 6ης Μαΐου. Γιατί έπρεπε να χαθούν 40 πολύτιμες μέρες, να υποστούμε τα πάνδεινα από πιέσεις – μόνο το περίστροφο στον κρόταφο δεν μας έβαλαν – να βρεθούμε για πολλοστή φορά στο χείλος του γκρεμού, και να είμαστε διεθνώς το πρώτο θέμα συζήτησης; Αυτό ειλικρινά δεν το έχω καταλάβει. Και κάποια στιγμή η Ιστορία θα πρέπει να αποδώσει ευθύνες για όλα αυτά, διότι προφανώς πρυτάνευσε το στενό κομματικό συμφέρον αντί του εθνικού. Ακούω, ας πούμε, ως αιτία, ότι ήθελαν να στριμώξουν τον ΣΥΡΙΖΑ που πρόβαλε στις εκλογές του Μαΐου ως η ανερχόμενη δύναμη. Μάλιστα. Αλλά όποιος από τους τρεις σημερινούς κυβερνητικούς εταίρους πίστευε κάτι τέτοιο, δικαιούμαι να πιστεύω ότι είναι μακριά νυχτωμένος. Και δεν έχει (και τότε πολύ περισσότερο) την παραμικρή επαφή με την πραγματικότητα. Ζούσε (και ελπίζω να μη ζει ακόμη) στη χώρα της Αλίκης ή στον κόσμο του Μάρλμπορο…

Πρόγραμμα για γέλια

Για τον ΣΥΡΙΖΑ τα είπαμε, τα λέμε κάθε μέρα, δεν έχω να προσθέσω τίποτε περισσότερο. Ολα του ήρθαν κουτί. Δεν επωμίστηκε την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας, απέφυγε τα χειρότερα, είναι αξιωματική αντιπολίτευση και μπορεί μια χαρά να οργανωθεί για την επόμενη μάχη. Ομογενοποιώντας τις διάσπαρτες απόψεις στο εσωτερικό του, ειδικά στην οικονομία, που προκάλεσαν φόβο στους ανθρώπους, καταρτίζοντας ένα σοβαρό κυβερνητικό πρόγραμμα και όχι πασαλείμματα εδώ κι εκεί (έχω για παράδειγμα το απόσπασμα του προγράμματος που αφορά τη ναυτιλία, και είναι πραγματικά να γελάς με την ανοησία του συντάκτη του, αλλά τέλος πάντων) και κυρίως απομακρύνοντας όσα ακραία στοιχεία σκέφτονται να αναβιώσουν στην Ελλάδα το κίνημα των μπολσεβίκων.

Τα προβλήματα της χώρας είναι τεράστια, ο κίνδυνος της καταστροφής παραμένει ζωντανός, και το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι μια αξιωματική αντιπολίτευση αλλού αντ’ αλλού.