Είχε βάλει στόχο (και) τον ΣΕΒ

Σεπτέμβριος 1967. Επειτα από αρκετές μυστικές συναντήσεις και κρυφές διαβουλεύσεις, μια ομάδα φοιτητών παίρνει την απόφαση να σχηματίσει τη Δημοκρατική Ενωση. Σκοπός τους, ο έμπρακτος αντιδικτατορικός αγώνας και οι «καίριες πράξεις αντίστασης» κατά της χούντας των συνταγματαρχών.

Τα ιδρυτικά μέλη της αντιστασιακής φοιτητικής οργάνωσης προέρχονταν από την ΑΣΟΕΕ, τη Νομική, το Πολυτεχνείο και την Πάντειο. Ανάμεσα στους Γιώργο Ανωμερίτη, Δημήτρη Παπαϊωάννου, Γιάννη Μυλωνά, Δημοσθένη Δώδο ξεχώριζε και ένας νεαρός με σγουρό μαλλί και στεντόρεια φωνή: ο νέος υπουργός Οικονομικών Βασίλης Ράπανος.

Κατά την πρώτη περίοδο δράσης της ομάδας, οι φοιτητές χωρίστηκαν σε τετράδες και επιδόθηκαν στο μοίρασμα επαναστατικών εντύπων που τυπώνονταν στο εξωτερικό και σε αυτοσχέδιους πολύγραφους που είχαν φτιάξει τα μέλη και είχαν τοποθετήσει στο κτίριο της Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων (ΧΑΝ) Αθηνών.

Οπως σημειώνει ο Γιώργος Ανωμερίτης στα ιστορικά αρχεία που φιλοξενούνται στην ιστοσελίδα του (www.anomeritis.gr), στην πρώτη φάση της Δημοκρατικής Ενωσης την περίοδο 1967-1968 «πέφτουν οι πρώτες βόμβες και γίνονται εκρήξεις με αυτοσχέδιους μηχανισμούς σε συγκεκριμένους στόχους».

Στις αρχές του 1968 η Δημοκρατική Ενωση ανέπτυξε δεσμούς με το νεοϊδρυθέν ΠΑΚ – στο ταξίδι του στη Σουηδία ο Γ. Ανωμερίτης εκπαιδεύτηκε στα σαμποτάζ και στον ένοπλο αγώνα -, με την ομάδα Δημοκρατία που έδρευε στη Βόννη και με άλλες αντιφασιστικές ομάδες στη Φρανκφούρτη. Με υλικό που προερχόταν κυρίως από το ΠΑΚ και από τα «αυτοσχέδια εκτυπωτήρια» της ΧΑΝ Αθηνών, ο Βασίλης Ράπανος και τα υπόλοιπα μέλη της Δημοκρατικής Ενωσης κυκλοφορούσαν όλες τις ομιλίες που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου στο εξωτερικό, τις ανακοινώσεις του ΠΑΚ στον ξένο Τύπο, το φυλλάδιο «Δημοκρατία 68» και την εφημερίδα «Δημοκρατία» που τυπωνόταν στη Δυτική Γερμανία και έφτανε στην Ελλάδα μέσω ταχυδρομείου με τυπωμένο πλαστό πρόσθετο εξώφυλλο εντός φακέλων.

Η δράση δεν περιοριζόταν σε αυτά: μέχρι τα τέλη του 1968 η φοιτητική οργάνωση στην οποία συμμετείχε ο νυν υπουργός Οικονομικών πραγματοποίησε επτά βομβιστικές επιθέσεις, από την είσοδο μιας διεύθυνσης στο υπουργείο Εξωτερικών την ώρα που ο αδελφός του δικτάτορα Παπαδόπουλου μιλούσε σε ξένους ανταποκριτές έως τους εκρηκτικούς μηχανισμούς στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και στον ΣΕΒ.

Η δράση των φοιτητών εντάθηκε τον επόμενο χρόνο, όταν η οργάνωση μετονομάστηκε σε Ελληνικό Δημοκρατικό Κίνημα. Στους στόχους των σαμποτάζ περιλήφθηκαν η βιομηχανική ζώνη Ελευσίνας, ο αγωγός Υλίκης – Μαραθώνα, ο πύργος της γραμμής ηλεκτρικού ρεύματος Χαλκηδόνας – Αλιβερίου και πολλά ακόμη. Ιδιαίτερη αναστάτωση είχε προκληθεί από τη βόμβα που έσκασε στην Βασιλέως Κωνσταντίνου την ώρα που περνούσε η αυτοκινητοπομπή του Παπαδόπουλου: εκείνη την ημέρα είχαν σκάσει άλλες έξι βόμβες και ο δικτάτορας έβγαλε τα τανκς στην Αλεξάνδρας και την Κηφισίας.

Τελικά, η ομάδα συνελήφθη στα τέλη Οκτωβρίου του 1969 στο Κουκάκι «έπειτα από κάρφωμα που έγινε με τηλεφώνημα από το εξωτερικό», αναφέρεται στα ιστορικά αρχεία του κ. Ανωμερίτη. Ο Βασίλης Ράπανος και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας έπειτα από πολυήμερη ανάκριση, χωρίς δικηγόρους, οδηγήθηκαν στο στρατοδικείο. Οι ποινές που τους επιβλήθηκαν κυμαίνονταν ανάμεσα σε 1 χρόνο με αναστολή και 145 χρόνια και 6 μήνες που μειώνονταν στα 25 χρόνια κάθειρξης. Ο κ. Ράπανος καταδικάστηκε σε «8 χρόνια κατά συγχώνευση».