Παιχνίδι με τη διγλωσσία κάνει ο Τσίπρας

Τι θα κάνει τελικά ο Αλ. Τσίπρας αν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας; Θα καταργήσει το Μνημόνιο ή θα διαπραγματευτεί; Θα αποδείξει ότι το ευρώ δεν είναι φετίχ ή θα αλλάξει γνώμη; Θα υπογράψει για να εκταμιευτεί η δόση των 30 δισ. τέλος Αυγούστου ή θα δοκιμάσει να κυβερνήσει τη χώρα χωρίς τα κονδύλια των Βρυξελλών; Αυτή είναι η απάντηση του… ενός εκατομμυρίου για τους ψηφοφόρους που θα κληθούν αύριο στις κάλπες ν’ αποφασίσουν για την επόμενη κυβέρνηση της χώρας και την έχει – ίσως – μόνο ο ίδιος o κ. Τσίπρας. Από τις δηλώσεις του – και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ – πάντως προκύπτει πλήρης σύγχυση. Και σαφής διγλωσσία.

Την Κυριακή των εκλογών της 6ης Μαΐου ο Αλ. Τσίπρας στο μήνυμά του ήταν ξεκάθαρος. Η μεγάλη άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι επιβράβευση ενός κόμματος ή ενός προσώπου, αλλά επιβράβευση μιας πρότασης, είπε. «Της πρότασης για κυβέρνηση της Αριστεράς που με τη στήριξη του λαού θα ακυρώσει το Μνημόνιο».

Εναν μήνα μετά (12/6), στη διακαναλική συνέντευξη του έδωσε στο Ζάππειο ο ίδιος, είπε, πάλι με το ίδιο κατηγορηματικό ύφος: «Δεν θα πάμε με τσαμπουκά στις Βρυξέλλες για να διαπραγματευτούμε με τους εταίρους αλλά με διάθεση συνεννόησης. Θέλουμε να τους πείσουμε ότι μια χώρα της ευρωζώνης διαλύεται».

Κατά τη διάρκεια των διερευνητικών εντολών, το βασικό στοιχείο που προέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ για να ΜΗΝ κάνει κυβέρνηση με κανέναν από τα άλλα κόμματα και ένα από τα περίφημα πέντε σημεία ήταν η «αναγνώριση της ανάγκης ακύρωσης των μέτρων του Μνημονίου και των επαίσχυντων νόμων που περικόπτουν περαιτέρω τους μισθούς και τις συντάξεις».

Εναν μήνα μετά, στο Ζάππειο, όταν ρωτήθηκε εάν θα πάει στη Σύνοδο Κορυφής στις 28 Ιουνίου, έχοντας ακυρώσει τους νόμους του Μνημονίου, ο κ. Τσίπρας δήλωσε: «Και να θέλαμε, δεν θα προλαβαίναμε να το κάνουμε διότι υπάρχουν διαδικασίες συγκεκριμένες. Η Βουλή πρέπει ν’ ανοίξει, να συγκροτηθεί, να ορκιστεί. Αλλωστε, εμείς δεν έχουμε καμιά βιάση ιδιαίτερη. Εχουμε συγκεκριμένους στόχους, σταθερές επιλογές, είμαστε μια ήρεμη δύναμη που ξέρει τι θέλει και τι θα κάνει».

Η διπλή γλώσσα, με την οποία πορεύτηκε σε αυτή την προεκλογική περίοδο το κόμμα της Κουμουνδούρου, φαίνεται πως δεν ήταν μια τυχαία επιλογή.

Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζαν, μετά και τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών της 6ης Μαΐου, πως τα πράγματα είναι πλέον πολύ διαφορετικά για το κόμμα-άθροισμα των δώδεκα συνιστωσών και τριών τάσεων.

Η βάση δεν ήταν πια μόνο το γνωστό άθροισμα απόψεων «έξω από το ευρώ», «έξω από το ΝΑΤΟ» και «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», αλλά και άνθρωποι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ που «δεν συμφωνούν με ορισμένες θέσεις».

Στελέχη του στενού ηγετικού πυρήνα της Κουμουνδούρου αντιλήφθηκαν εγκαίρως τα οφέλη της διπλής γλώσσας, αφού έβλεπαν πως οι πολίτες και η βάση στην οποία πλέον απευθύνεται το κόμμα είναι εντελώς διαφορετικοί από το γνωστό, συμπαγές μέχρι πρότινος, κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλο στέλεχος της Κουμουνδούρου αποδίδει την πολυγλωσσία στην ανάγκη σταδιακής απαγκίστρωσης του κόμματος από «ακραίες απόψεις» προκειμένου να μη χρειαστεί να κάνει τη «μεγάλη κωλοτούμπα» και την ξαφνική στροφή «ν’ αδειάσει από ψηφοφόρους και στελέχη, όπως συνέβη με την περίπτωση Σαμαρά που οδήγησε στο κόμμα Καμμένου».

Μια άλλη άποψη λέει πως ο Αλ. Τσίπρας θα πρέπει να ισορροπήσει μεταξύ των ακραίων απόψεων καταξιωμένων στελεχών του κόμματος, όπως οι Π. Λαφαζάνης και Γ. Μπαλάφας, και της εικόνας σοβαρότητας και μετριοπάθειας που πρέπει να εκπέμψει ο ΣΥΡΙΖΑ στους ευρωπαίους εταίρους!

Το αποτέλεσμα όλων αυτών παρουσιάζεται ως το απόλυτο αλαλούμ.

«Συμφωνώ απόλυτα! Δεν είναι φετίχ το νόμισμα. Από πότε είναι φετίχ; Εχει σημασία το αν είναι δραχμή ή ευρώ; Να μείνουμε στην Ευρώπη, το μέλλον μας είναι εκεί. Αν συνεχιστούν όμως τα Μνημόνια, μας οδηγούν εκτός ευρώ και μας κάνουν Αφρική. Μια χώρα με 1,5 εκατ. ανέργους, διαλυμένα σχολεία και νοσοκομεία, τα παιδιά μας να πεινάνε στους δρόμους και μισθούς 300 ευρώ είναι εικόνες που παραπέμπουν σε χώρα της Αφρικής», δήλωσε την Τετάρτη ο κ. Τσίπρας.

«Και τι θα πάθουμε;». Δήλωση η οποία ικανοποίησε όχι μόνο τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, αλλά και τον Μανώλη Γλέζο που έλεγε «είτε είμαστε στο ευρώ είτε είμαστε στη δραχμή, δεν έχει σημασία». Αλλά και την υποψήφια βουλευτή της μονοεδρικής Κεφαλονιάς Αφροδίτη Θεοπεφτάτου, η οποία αναρωτιόταν στον Βήμα FM: «Και τι θα πάθουμε αν πάμε στη δραχμή;». Αλλά και τον Νίκο Βούτση που υπογράμμιζε (ΝΕΤ FM) ότι «το πρώτο μέλημα οποιασδήποτε αριστερής δύναμης, προοδευτικής ή και λαϊκής δύναμης ευρύτερα είναι αυτός ο λαός να υπάρχει, να μην υπάρξει ανθρωπιστική καταστροφή και να έχει αξιοπρέπεια. Αν αυτό επιτευχθεί – και θέλουμε να επιτευχθεί – μέσα στην ευρωζώνη και στο ευρώ, θα είναι ό,τι καλύτερο».

Την ίδια στιγμή, στελέχη της «φιλοευρωπαϊκής πλευράς», όπως οι Δημήτρης Παπαδημούλης, Γιάννης Δραγασάκης και Γιώργος Σταθάκης, κρατάνε τα μπόσικα. Ο κ. Παπαδημούλης (Βήμα FM) δήλωνε αυτή την εβδομάδα: «Δεν έχουμε κανένα σκοπό τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, παρότι έχει μειοψηφικές απόψεις σε ορισμένα θέματα, να τον στείλουμε σπίτι του. Ισα ίσα, τον θεωρούμε εξαιρετικά άξιο και χρήσιμο στέλεχος. Βέβαια ο Παναγιώτης έχοντας αυτή την προσωπική άποψη δεν θα είναι ο άνθρωπος που θα εκφράζει την πολιτική μας σε θέματα οικονομικής πολιτικής ή των σχέσεων με την Ευρώπη. Είναι αντιληπτό». Στο ίδιο πνεύμα ο Γιάννης Δραγασάκης και ο Γιώργος Σταθάκης – στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που χειρίζονται την οικονομική πολιτική – εμμένουν σταθερά στην άποψη πως «δεν πρόκειται να γίνει καμία μονομερής καταγγελία του Μνημονίου, θα γίνει διαπραγμάτευση».

Παράλληλα ο Δημήτρης Στρατούλης (Σκάι) υποστήριζε: «Με την κόλαση δεν διαπραγματεύεσαι. Δεν μπορείς να διαπραγματεύεσαι να κάνεις ομορφότερη την κόλαση. Εμείς θα του πούμε ότι η άποψή μας είναι ότι πρέπει να καταγγείλουμε τα Μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις. Δεν συζητάμε να διαπραγματευτούμε…». Και υπερθεμάτιζε μιλώντας (Αnt1) για την Επανάσταση του ’21: «Το γεγονός επίσης ότι ένας μικρός λαός τα έβαλε τότε με όλους τους ισχυρούς της εποχής (σουλτάνο, Οθωμανική Αυτοκρατορία, Ιερή Συμμαχία, κοτζαμπάσηδες) και νίκησε, αποδεικνύει ότι και σήμερα ο λαός μας έχει τη δυνατότητα να τα βάλει με τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, την τρόικα, τα Μνημόνια και τις αποικιοκρατικές δανειακές συμβάσεις τους, να τους διώξει και ν’ ανοίξει τον δρόμο για μεγάλες αλλαγές».