«Ο,τι αγαπάω εγώ πεθαίνει»

Στον κόσμο των φυσικών επιστημών, το momentum είναι η ορμή και ορίζεται ως το προϊόν της μάζας ενός σώματος και της ταχύτητας με την οποία κινείται. Από εκεί δανείστηκε τον όρο η πολιτική επικοινωνία για να περιγράψει την ορμητική πορεία ενός πολιτικού, την οποία τίποτε και κανείς δεν φαίνονται ικανά να ανακόψουν. Σε αυτή την περίπτωση, το momentum είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων. Είναι όταν εκτός από το ρεύμα, που σε πηγαίνει μόνο του, έχεις μαζί σου την τύχη, που για έναν ανεξήγητο λόγο απορροφά σαν σφουγγάρι από τις πιο μικρές αστοχίες σου έως τις πλέον μεγαλειώδεις γκάφες σου. Και κάπου εκεί, σε μια γωνιά, στέκεται και η ιστορική συγκυρία να σου κλείνει το μάτι. Αυτό το momentum εξηγεί την απρόσμενη εκτόξευση του Μπαράκ Ομπάμα από το Σικάγο και την απίθανη προσγείωσή του στην Ουάσιγκτον. Το momentum κοντράρει με μια απίστευτη επιμονή τα προγνωστικά – κι όποιος δεν το πιστεύει ας ρωτήσει τη Χίλαρι Κλίντον για να θυμηθεί ποιος κερδίζει. Αντίθετα με την ορμή στη φυσική, η ορμή στην πολιτική μπορεί να παραβιάσει όλους τους κανόνες της λογικής.

Θα έπρεπε να ταξιδέψει κανείς στη μακρινή Λαπωνία για να μην πάρει απάντηση στην ερώτηση «ποιος έχει το momentum στην Ελλάδα;». Ο Αλ. Τσίπρας μοιάζει άφθαρτος απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που κουβαλάει στις πλάτες του όλες τις αμαρτίες της μεταπολιτευτικής μας δυστοπίας. Μπορεί να φλερτάρει με την παλαβή εκδοχή της ελληνικής Δεξιάς και να μην ανοίγει ρουθούνι, να βγάζει από το τσεπάκι του το φάντασμα του Εμφυλίου όταν κάνει ανήθικες προτάσεις ενότητας στην αγνή παρθένα Αριστερά και να μην τρέχει τίποτε. Δεν έχει καμία σημασία να απαντάς υπομειδιώντας ότι «εάν, όμως, παρ’ όλ’ αυτά, εμείς, ως Αριστερά, καταθέσουμε την πρότασή μας και χρειαζόμαστε πέντε ψήφους του Καμμένου και έρθει να μας τις δώσει ως ανοχή ή ως στήριξη, δεν θα τον πετάξουμε…». Ούτε να εγκαλείς το ΚΚΕ ότι η άρνησή του αποτελεί «ιστορικό λάθος αντίστοιχου μεγέθους με τα λάθη που έγιναν μετά το αντάρτικο, όπου παραδώσανε τα όπλα και χάσαμε την ευκαιρία να δοθεί μια άλλη προοπτική στη χώρα μας». Εχεις μαζί σου το momentum.

Η ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ. Ή μήπως είναι μόνο momentum «εσωτερικού»; Μπορεί εκείνη η παλιά κατάρα της διάσπασης να ακολουθεί και την ορμή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως λείπει εκείνο το momentum «εξωτερικού» που θα παρασύρει τους λαούς της Ευρώπης στη μέθη μιας επανάστασης ικανής να τους βγάλει από την κρίση, όπως τους υπόσχεται ο ίδιος; Η αλήθεια είναι ότι το ρεύμα είναι ανύπαρκτο κι εκείνη η ρημάδα η τύχη μοιάζει όχι μόνο να μην έχει χτυπήσει την πόρτα, αλλά να γυρίζει και την πλάτη της. Κι όπου δεν υπάρχει ρεύμα και τύχη, μπορεί να αρχίσει το δούλεμα. «Ο Τσίπρας θα καταγγείλει τα δύο γκολ», ήταν το σχόλιο στο μπλογκ της «Γκάρντιαν» μετά το ματς της Ελλάδας με την Τσεχία. Με την απαραίτητη δόση κακεντρέχειας, οι εγχώριοι παρατηρητικοί έβαλαν κάτω τα κομπιουτεράκια: επτά λεπτά πριν από τις επτά, ο Αλ. Τσίπρας βιάζεται να κλείσει τη διακαναλική συνέντευξη Τύπου για «τους διεθνείς που σε λίγη ώρα πατάνε χορτάρι». Τους εύχεται καλή τύχη. Στο τρίτο λεπτό μπαίνει το πρώτο γκολ, στο έκτο το δεύτερο. Ο πειρασμός των συνειρμών είναι μεγάλος και στη δημοκρατία του twitter αφήνει το άχτι του ελεύθερο.

Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Οταν, όμως, χάνεις ακόμη και τους λιγοστούς φίλους σου δεν έχει καθόλου πλάκα. Ο Αλ. Τσίπρας χτύπησε την πόρτα εκείνης της ριζοσπαστικής Αριστεράς που πίστευε ότι θα ανέβαινε στο άρμα του για να φτάσουν όλοι μαζί, με τη δική του ορμή, στις πύλες της ευρωπαϊκής Βαστίλλης. Η διαδρομή ήταν Αθήνα – Βερολίνο με μια ενδιάμεση στάση στο Παρίσι. Μόνο που το momentum «εξωτερικού» τον πρόδωσε. Εκείνη η υπέροχη παρέα μοιάζει με τους γενναίους του Μπρανκαλεόνε. Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, ο ηγέτης του Μετώπου της Αριστεράς, με τον οποίο είχαν μοιραστεί το αστείο του «Ολαντρέου», απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής την περασμένη Κυριακή. Το 11,11% που είχε αποσπάσει το κόμμα στις προεδρικές εκλογές έγινε 6,91% στις βουλευτικές. Δεν είναι αμελητέο, αλλά πρόκειται για καραμπινάτη ήττα. «Η Αριστερά της Αριστεράς δεν κατάφερε να πείσει τις λαϊκές τάξεις», διαπίστωνε μελαγχολικά το «Νουβέλ Ομπζερβατέρ».

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Ακόμη χειρότερη φαίνεται να είναι η μοίρα της γερμανικής Αριστεράς που ενώνει στις τάξεις της κομμουνιστές της πρώην Ανατολικής Γερμανίας και δυσαρεστημένους Σοσιαλδημοκράτες. Το Die Linke, που το 2009 έλαμπε με διψήφια ποσοστά, βυθίζεται και κινδυνεύει με διάσπαση. Στις 22 Μαΐου, ο κ. Τσίπρας είχε συναντηθεί στο Βερολίνο με τους δύο επικεφαλής, τον Κλάους Ερνστ και τον Γκρέγκορ Γκίζι. Δέκα μέρες μετά, το δίδυμο θα παρέδιδε με θυελλώδη τρόπο τα ηνία στην Κάτια Κίπινγκ και τον Μπερτ Ράξινγκερ. Μπορεί ό,τι πιάνει κανείς κάπου και γίνεται χρυσός να γίνεται άνθρακας αλλού; Υπάρχει μια λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει τον Γκαστόνε από τον «ακατονόμαστο»; Αν ναι, αυτά που θα μείνουν είναι τα 15 λεπτά δημοσιότητας, το συμπαθές παραλήρημα του Σλάβοϊ Ζίζεκ και μια αβάσταχτη εθνική μοναξιά.