[Διαστάσεις] Οταν η Ισπανία τράκαρε με τη Φεράρι

Ο Ζόρντι Πουζόλ θέτει το ζήτημα ως εξής: η Ισπανία μοιάζει με έναν άνδρα που του άρεσε πάντα να ξοδεύει και που για να επιδειχθεί στον πλούσιο γείτονά του (την Καταλωνία) αγοράζει μια Φεράρι. Το κακό είναι ότι δεν ξέρει να οδηγήσει ένα σπορ αυτοκίνητο, τρακάρει και καταλήγει στο νοσοκομείο. Αν και έχει τραυματιστεί σοβαρά, θα επιβιώσει, έχει μια πολύ καλή νοσοκόμα που τον φροντίζει, την κυρία Μέρκελ, έναν καλό προσωπικό γιατρό, τον Ντομινίκ Στρος-Καν (που στη συνέχεια έδωσε τη θέση του στην Κριστίν Λαγκάρντ) και αρκετούς ακόμη φίλους γιατρούς, περιλαμβανομένου του κ. Τρισέ (πρώην διοικητή της ΕΚΤ). Ολοι του λένε, «μην ταράζεσαι, κάνε αυτό, κάνε εκείνο». Στην πραγματικότητα, από το 2010 η ισπανική κυβέρνηση δεν διαχειρίζεται πια την οικονομία της. Ακολουθεί τις οδηγίες της νοσοκόμας και των γιατρών. Ο Ραχόι δεν πρόκειται να κάνει κάτι διαφορετικό. Θα κάνει ακριβώς ό,τι του πουν οι Βρυξέλλες.

Ογδόντα ενός ετών σήμερα, ο Πουζόλ εγκατέλειψε το 1974 την Ιατρική για την πολιτική και ίδρυσε το κόμμα Σύγκλιση και Ενότητα. Κυβέρνησε την Καταλωνία από το 1980 έως το 2003. Αν και το 1984 αναγορεύτηκε Ισπανός της Χρονιάς από τη συντηρητική εφημερίδα «ABC», δεν έπαψε να λέει ότι είναι Καταλανός, ότι θέλει να είναι Καταλανός και ότι πάνω απ’ όλα είναι Καταλανός. Σήμερα, με την Ισπανία να έχει βυθιστεί στην οικονομική κρίση, υποστηρίζει την ανεξαρτησία της Καταλωνίας περισσότερο από ποτέ. «Δίνουμε το 8%-9% του ετήσιου Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος μας, κάπου 17 δισ. ευρώ τον χρόνο, σε φτωχότερες περιοχές της Ισπανίας όπως η Ανδαλουσία», λέει στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». «Αυτό είναι μεγαλύτερο ποσοστό και από εκείνο που δίνουν οι πιο πλούσιες περιοχές της Γερμανίας στις πιο φτωχές. Αν υπερβούμε το 9%, θα έρθει η καταστροφή».

Με άλλα λόγια, ο Πουζόλ χρησιμοποιεί το ίδιο επιχείρημα που χρησιμοποιεί και ο πλούσιος ευρωπαϊκός Βορράς για τους τεμπέληδες του Νότου. Δεν είναι όμως κάπως ξεπερασμένο να διεκδικείς την ανεξαρτησία σου στους κόλπους μιας Ενωσης που διέρχεται σοβαρή οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση; Και στο κάτω κάτω, οι «μικροί» – η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία – δεν είναι εκείνοι που χρειάστηκαν βοήθεια από την ΕΕ και το ΔΝΤ; Ο έμπειρος πολιτικός δεν πέφτει στην παγίδα: «Υπάρχουν μικροί που τα πήγαν πολύ καλά όπως η Δανία, η Φινλανδία, η Αυστρία. Και μικροί που τα πήγαν σχετικά καλά, αν και ήταν νέοι, όπως η Εσθονία, η Σλοβενία και η Σλοβακία. Δεν είναι λοιπόν θέμα μεγέθους, είναι θέμα σοβαρότητας».

Αυτό του είχε πει και ο τότε υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Τέο Βάιγκελ πριν από δέκα χρόνια, όταν η Μαδρίτη προσπαθούσε να πείσει τους Βόρειους ότι ήταν έτοιμη για το ευρώ: «Αμφιβάλλω για τη σοβαρότητα της Ισπανίας». Και όπως λέει σήμερα ο Πουζόλ, «μεταξύ μας δεν είχε άδικο».