Μηχανισμός

Οπως όταν μπει μια χώρα σε μηχανισμό «βοήθειας» είναι δύσκολο να βγει, έτσι και όταν δεχτεί δυο γκολ στα έξι πρώτα λεπτά είναι σχεδόν αδύνατο να νικήσει. Οταν η χώρα αυτή είναι η Ελλάδα, μπορεί κάποια στιγμή να δώσει την εντύπωση ότι θα ξεφύγει από τους νόμους της φύσης. Κάτι που κάνει ακόμα πιο πικρή την παραδοχή της ήττας.

Ας κρατήσουμε από το δεύτερο παιχνίδι της Εθνικής Ελλάδας το πείσμα, την προσπάθεια και την επιμονή του δεύτερου ημιχρόνου. Ολα τα άλλα είναι για να τα ξεχάσουμε και πάντως για να προσπαθήσουμε να τα αλλάξουμε: το παραπάνω από μουδιασμένο ξεκίνημα, τον παραπάνω από σκουριασμένο τερματοφύλακα, την παραπάνω από μονότονη «ανάπτυξη» – και μάλιστα σε όλο το παιχνίδι, άρα και στο «καλό» δεύτερο ημίχρονο. Υπό τέτοιες γενικές συνθήκες, μια σειρά από ειδικά ερωτήματα σχεδόν χάνουν τη σημασία τους: γιατί παίκτες που έλαμψαν με τις ομάδες τους έγιναν ξαφνικά αδύναμοι κρίκοι (Χολέμπας), γιατί όλοι οι προπονητές αρχίζουν και τελειώνουν, χρόνια τώρα, στον Καραγκούνη (πάλι καλά που σταμάτησε μόνος του ο Μπασινάς), γιατί δεν αλλάζει το αγωνιστικό καλούπι, γιατί οι διαιτητές απέκτησαν, φέτος ειδικά, τη συνήθεια να μας ακυρώνουν οριακά γκολ.

Η Τσεχία, μια αδύνατη ομάδα που έκανε τα πάντα για να μας βοηθήσει (αλλαγή του οργανωτή της, σούπερ γκάφα του θεωρητικού της κέρβερου), έμοιαζε μεγαθήριο για κάποια διαστήματα στο πρώτο ημίχρονο – και αυτό τα λέει όλα.

Στριμωγμένοι στα σκοινιά στα οποία μόνοι μας βρεθήκαμε, θα προσπαθήσουμε λοιπόν, όπως και στην κανονική ζωή, για το θαύμα. Που δεν θα εξαρτάται, για μια ακόμα φορά, από εμάς.