Γιατί, κ. Σάντος;

Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι προπονητές κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν και με νωπή την ήττα από την Τσεχία, είναι φυσικό ο Φερνάντο Σάντος να έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Και όχι μόνο για όσα έγιναν (ή δεν έγιναν) χθες στο Βρότσλαφ, αλλά και για τις επιλογές του τόσο στα πρόσωπα όσο και στην τακτική.

Στην εθνική ομάδα δεν χωρούν συναισθηματισμοί. Μπορεί ο Κώστας Χαλκιάς να είχε πάει σε δύο Euro και ένα Μουντιάλ χωρίς να αγωνιστεί ούτε λεπτό, αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως κάτι του όφειλε ο Σάντος και θα έπρεπε να τον έχει βασικό στην Πολωνία. Ο πορτιέρο του ΠΑΟΚ έχει όλη την ευθύνη για το δεύτερο γκολ (και σημαντικό μερίδιο στο πρώτο) και η αντικατάστασή του στο 23′ έδειξε πως ήταν αποτέλεσμα μάλλον της κακής κατάστασης στην οποία βρισκόταν και λιγότερο τραυματισμού. Και σε ό,τι αφορά την επιλογή του Χαλκιά, ο Σάντος είχε δεχτεί έντονη κριτική από την πρώτη στιγμή που ανακοίνωσε την αποστολή για το Euro. Ο Καρνέζης, ακόμη και ο Καπίνο έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται αδικημένοι έπειτα από τα χθεσινά.

Αν δεχτούμε ότι ο Φωτάκης ήταν η μόνη ανταγωνιστική λύση που είχε ο Σάντος στη φαρέτρα του μετά την οπισθοχώρηση του Κατσουράνη, μάλλον ο Πορτογάλος έκανε σοβαρό λάθος στις επιλογές παικτών για την 23άδα. Γιατί δεν μπορεί να αφήνεις εκτός τον Τζιόλη, κορυφαίο παίκτη της Εθνικής στο Μουντιάλ 2010 και να παίρνεις τον Μάκο, τον οποίο δεν υπολογίζεις παρά μόνο ως λύση για τις προπονήσεις. Σε αυτή την ομάδα, ο Τζιόλης έστω και αν δεν βρισκόταν στην καλύτερη φόρμα της καριέρας του είχε θέση.

Ο Χοσέ Χολέμπας έκανε κακό πρώτο ημίχρονο στον αγώνα με την Πολωνία και συγχρόνως του χρεώνεται σημαντικό μερίδιο ευθύνης για το γκολ του Λεβαντόφσκι. Δεν χρειαζόταν τίποτα περισσότερο για τον Μπίλεκ από το να δει στιγμιότυπα εκείνου του αγώνα. Και αυτό φαίνεται ότι έκανε αφού χτύπησε από την πλευρά του Χολέμπας και έβαλε από το ξεκίνημα του αγώνα την Εθνική στο κανναβάτσο.

Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε ο Σάντος την Εθνική έδειξε πως θέλει να καθιερώσει ένα σύστημα το οποίο να ακολουθεί η ομάδα σε κάθε παιχνίδι της, ασχέτως του ονόματος και της δυναμικότητας του αντιπάλου. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ποδοσφαιρική σκέψη του Σάντος. Αυτό όμως που μπορεί κάποιος να του χρεώσει είναι ότι σε μεγάλα τουρνουά, όπου ουσιαστικά η Εθνική ομάδα πάει να «κλέψει» το αποτέλεσμα, το πρώτο που πρέπει να διασφαλίσει είναι η άμυνά της. Και αυτό δεν έγινε ούτε με την κακή Πολωνία, ούτε πολύ περισσότερο χθες με την Τσεχία.

Μια ομάδα σαν την Ελλάδα, που δεν μπορεί να επιβάλει το παιχνίδι της στον αντίπαλο, θα έπρεπε απέναντι σε ισχυρότερα συγκροτήματα να προσαρμόζει το παιχνίδι της σε αυτόν. Ισως κάτι τέτοιο θα έπρεπε να είχε κάνει και χθες ο ομοσπονδιακός προπονητής, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι ο αντίπαλος παίζει με πέντε χαφ. Κάτι που θα του έδινε την υπεροπλία στον νευραλγικό χώρο της μεσαίας γραμμής (όπως κι έγινε), όπου διαθέτει πιο ποιοτικούς ποδοσφαιριστές και σαφώς καλύτερα πατήματα στο τερέν.

Αν η Ελλάδα έχει βρεθεί να αγωνίζεται σε τρία συνεχόμενα Euro και ένα Μουντιάλ τα τελευταία οκτώ χρόνια, το οφείλει εν πολλοίς στη λογική του Ρεχάγκελ: πρώτα η άμυνα και μετά όλα τα υπόλοιπα. Οταν η Ελλάδα ξεφεύγει από αυτή τη λογική, τότε τα αποτελέσματα θα είναι σαν το χθεσινό.