[Φαινόμενα] Της ντροπής και της μπουνιάς

Εμφυλιοπολεμικό κλίμα; Πολιτικά πάθη; Ή απλώς πολλή τηλεόραση, που σημαίνει επικράτηση μιας εικονικής πραγματικότητας στη θέση των σκληρών, αντικειμενικών συνθηκών ενός τόπου που βιώνει την πιο άγρια κρίση πολιτισμού και αξιών της ιστορίας του; Ισως και όλα αυτά μαζί να είναι η αιτία της απίστευτης, αλλά εντέλει αναμενόμενης σκηνής ξυλοδαρμού της Λιάνας Κανέλλη από τον Ηλία Κασιδιάρη της Χρυσής Αυγής στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη την περασμένη Πέμπτη το πρωί. Και όχι μόνον, πριν από το γρονθοκόπημα προηγήθηκε η κατάβρεξη της Ρένας Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ με ένα ποτήρι νερό, ενώ εκφράσεις όπως «παλιοκομμούνι» δεν άφηναν καμιά αμφιβολία για την ποιότητα των πολιτικών επιχειρημάτων του στελέχους της Χρυσής Αυγής.

Ωστόσο δεν θα μπορούσε να είναι και κανείς παραπλανημένος ως προς αυτά, καθώς ουδέποτε τα έκρυψαν στελέχη και αρχηγός της Χρυσής Αυγής, προβάλλοντας ως κύρια πολιτική τους πρόταση τον «τσαμπουκά». Εναντίον «κακών μεταναστών»; Υπέρ απροστάτευτων γιαγιάδων τις οποίες συνόδευαν στις τράπεζες να πάρουν με ασφάλεια τη σύνταξή τους; Δεν έχει σημασία. Ο «τσαμπουκάς» είναι νοοτροπία. Και επομένως δεν είναι ποτέ α λα καρτ. Αλλωστε ο ίδιος ο κ. Μιχαλολιάκος τη βραδιά των εκλογών της 6η Μαΐου φώναζε μπροστά στις κάμερες σαν να εκτοξεύει σαφή απειλή «ερχόμαστε». Εγινε σαφές τι ακριβώς εννοούσε.

Αλλά η τηλεοπτική «αξιοποίηση» της άγριας και ντροπιαστικής σκηνής, οι αλλεπάλληλες προβολές της, άπειρες φορές, από όλες σχεδόν τις εκπομπές, μέχρι να μοιάζει στο τέλος με διαφημιστικό σποτ, που αναπαράγει σε συνθήκες εργαστηρίου και με τη δέουσα υπερβολή μια τετριμμένη σκηνή της καθημερινότητας, αρκεί για να επιβεβαιώσει ότι τελικώς όλο αυτό παρήγε κυρίως τηλεόραση. Την τηλεόραση που ξέρουμε. Την τηλεόραση της ηδονοβλεψίας και της σύγχυσης. Την τηλεόραση που ταυτίζει την υψηλή τηλεθέαση με υψίστη δημοκρατική λειτουργία, ώστε να καθαγιάζονται επιλογές της που γίνονται με όρους θεάματος και υπηρετούν τον λαϊκισμό.

Κάπως έτσι χάιδεψαν εκπομπές και παρουσιαστές την «αγανάκτηση» της μούντζας και των γιαουρτωμάτων. Προς εκτόνωση του λαϊκού αισθήματος. Μήπως και αυτό δεν ήταν ένα κλίμα λαϊκού τσαμπουκά που αίφνης απελευθερωνόταν βάζοντας στόχο από πολιτικούς μέχρι καλλιτέχνες, διαμορφώνοντας κλίμα τρομοκρατίας και φίμωσης; Πόσος καιρός πέρασε από εκείνες τις επιθέσεις κατά του Γιώργου Νταλάρα που κατάφεραν να ακυρώσουν τις συναυλίες του, τις οποίες αν δεν επαινούσαν δικαιολογούσαν απολύτως ουκ ολίγοι «μαχητικοί» αγωνιστές της δημοκρατίας. Πόσες φορές δεν αναφέρθηκε και η ίδια η Λιάνα Κανέλλη στα γιαουρτώματα κατά πολιτικών συναδέλφων της, από τα οποία υποτίθεται η ίδια εξαιρούνταν, επιδοκιμάζοντας εμμέσως πλην σαφώς αυτού του είδους την «αγνή λαϊκή μαχητικότητα»;

Αλλά και προχθές, μετά το άγριο περιστατικό στο πάνελ του ΑNT1, η πρώτη εύκολη καταγγελία ήταν εναντίον του ΕΣΡ επειδή επιβάλλει κανόνες δημοκρατικής εκπροσώπησης όλων των πολιτικών χώρων. Επιχειρήθηκε μια σύγχυση, στην οποία συχνά καταφεύγουν επαγγελματίες της τηλεόρασης όταν θέλουν να αποτινάξουν από τους ώμους τους κάθε ευθύνη για το προϊόν που παράγουν και που προβάλλουν.

Μήπως οι ίδιοι ακριβώς κανόνες δεν είχαν γίνει άλλοθι από την επομένη των εκλογών της 6ης Μαΐου για να βομβαρδιστεί καθ’ υπερβολή το φιλοθέαμον με συνεντεύξεις του αρχηγού και στελεχών της Χρυσής Αυγής; Για την τήρηση της δημοκρατίας. Αλλά και για την υψηλή τηλεθέαση των εν λόγω συνεντεύξεων. Που δεν παύουν να τη θεωρούν «σουξέ» των εκπομπών τους οι παρουσιαστές. Παρότι το ενδιαφέρον του τηλεοπτικού κοινού ήταν απολύτως αναμενόμενο επειδή είχε δημιουργηθεί ένας «μύθος» γύρω από τους χρυσαυγίτες και λόγω του πρότερου τηλεοπτικού τους αποκλεισμού, αλλά και λόγω προκλητικών δηλώσεων και συμπεριφορών τους, οι οποίες δημιούργησαν μια «αναμονή για την έκπληξη» – και εντέλει τη δικαίωσε ο κ. Κασιδιάρης.

Το θέμα δεν είναι να πέσουμε για μια ακόμη φορά από τα σύννεφα οι «αθώοι» φιλοθεάμονες. Το χειρότερο στάδιο μιας κρίσης είναι αυτό της υποκρισίας και η τηλεόραση τη διευκολύνει. Καθώς είναι εύκολο στα πάνελ όλοι να παριστάνουν τους πιο… δημοκράτες από τους διπλανούς, μέχρι να εμφανιστούν εκείνοι που δεν ορρωδούν να καταπατήσουν κάθε δημοκρατικό κανόνα και ξαφνικά διαπιστώνεται ότι δεν έχουν απομείνει δυνάμεις σε αυτήν την πολύ τηλεοπτική δημοκρατία να προστατεύσει οποιονδήποτε, γιατί ουδείς την εμπιστεύεται.