Αν δεν ήταν η γυναίκα του Λένον θα ξέραμε τη Γιόκο Ονο;
H Γιόκο Ονο σε ζωντανή περφόρμανς στα εγκαίνια έκθεσης στην Αυστρία
τον περασμένο Μάρτιο
Ο Τζον Λένον την είχε χαρακτηρίσει κάποτε ως την «πιο διάσημη άγνωστη καλλιτέχνιδα». Και στα 79 της χρόνια σήμερα η Γιόκο Ονο συνεχίζει να κάνει τέχνη, να δημιουργεί και να παρουσιάζει τη δουλειά της, στα εικαστικά και στη μουσική, έστω και αν το κοινό συνεχίζει να αναρωτιέται: «Αν δεν ήταν η γυναίκα του Τζον, θα είχε ο κόσμος μάθει ποτέ για τη Γιόκο;».
Η απάντηση είναι «ναι» γράφουν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» που συνάντησαν τη Γιόκο με αφορμή την έκθεσή της στην Γκαλερί Σέρπεντάιν στο Λονδίνο από τις 19 του μήνα ώς τις 9 Σεπτεμβρίου, με τίτλο «Γιόκο Ονο: Προς το φως».
Οταν η Γιόκο Ονο συνάντησε τον Τζον Λένον για πρώτη φορά το 1966 στην γκαλερί Ιντικα, στο Λονδίνο, είχε ήδη ένα όνομα στον χώρο της αβάν γκαρντ εννοιολογικής τέχνης. Μάλιστα η ίδια επιμένει πως δεν είχε ιδέα για το ποιος ήταν ο Λένον και τι έκανε. «Απλώς είδα έναν σχετικά ωραίο άνδρα να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα έργα μου».
Για την ποπ μουσική, η Γιόκο επίσης δεν ήξερε τίποτε. «Ούτε καν τον Ελβις Πρίσλεϊ. Ακουγα μόνο λίγο τζαζ». Ούτε λόγος για τη θύελλα της μπιτλομανίας που περίμενε να τη «χτυπήσει» στη γωνία. «Ημουν αφελής. Και εκείνος το ίδιο. Πιστέψαμε ότι θα ήταν καταπληκτικά». Αλλά δεν ήταν και τόσο.
«Η δουλειά μου εξαφανίστηκε εντελώς. Και ο Τζον, παρ’ όλη τη δύναμη που είχε, θα βυθιζόταν κι αυτός» σταματάει για λίγο σαν να σκέφτεται κάτι. Και συνεχίζει: «Νιώθω πολύ άσχημα, αν ίσως ευθυνόμουν εγώ γι’ αυτό». Λέει επίσης πως οι δυο τους αισθάνονταν κάπως σαν το ζεύγος Κιουρί που προσπαθούσαν να αλλάξουν τον κόσμο. «Οσο και αν ακούγεται αυτό αλαζονικό» συμπληρώνει.
Θυμάται όμως τις όμορφες δημιουργικές στιγμές τους. Οπως εκείνη τη νύχτα που τέλειωναν τη δουλειά για το πρώτο άλμπουμ «Plastic Ono Band», «γεμάτο από πράγματα που δεν είχαν γίνει ποτέ πριν».
Αραγε ύστερα από τόσα χρόνια μήπως έφτασε η ώρα να εισπράξει την αγάπη και από τον κόσμο; Η Γιόκο έχει απόλυτη συνείδηση πως πολλοί εξακολουθούν να τη θεωρούν υπεύθυνη για τη διάλυση του πιο μεγάλου συγκροτήματος όλων των εποχών και πως ένα μεγάλο μέρος της πληγωμένης γενιάς των 60s δεν θα της το συγχωρήσει ποτέ. Ακόμη νιώθει εχθρικά βλέμματα να την καρφώνουν.
Πλησιάζοντας τα 80 της χρόνια, με μια εντυπωσιακή ενεργητικότητα και το νεανικό της πνεύμα, ξέρει πως το πιο πολύτιμο πράγμα που δεν αγοράζεται πουθενά είναι ένα χαμόγελο, και είναι αυτό που την οδηγεί κάθε φορά στην επόμενη μέρα.