Τον έσωσε ένα «Τραγούδι»

Θεωρείται απίθανο ο Τζορτζ Ρ.Ρ. (Ρέιμοντ-Ρίτσαρντ) Μάρτιν να είχε γνώση του αποφθέγματος «πενία τέχνας κατεργάζεται» που είχε πει πριν από 2.300 χρόνια ο ποιητής Θεόκριτος. Για τον γεννημένο το 1948 στο Νιου Τζέρσι, τον Τζορτζ, ήταν καθημερινότητα. Ο γιος του εκφορτωτή πλοίων μεγάλωσε με στερήσεις. Οπως όλη η οικογένεια, άλλωστε, που έμενε σε εργατικές κατοικίες κοντά στις αποβάθρες.

Ο μικρός τότε Τζορτζ «δραπέτευε» από τη σκληρή πραγματικότητα βρίσκοντας καταφύγιο στη φαντασία του: έγραφε ιστορίες με τέρατα και γενναίους και τις πωλούσε στα παιδιά της γειτονιάς του, στους φίλους και στους συμμαθητές του. Ανάμεσα στα παραμύθια που έγραψε ήταν κι εκείνο για ένα βασίλειο όπου κατοικούσαν χελώνες, εμπνευσμένο από το κατοικίδιο που είχε στο σπίτι του. Στο γυμνάσιο πια τον μάγευαν οι ιστορίες των κόμικς και ήταν φανατικός συλλέκτης τους. Μάλιστα είχε τιμηθεί με βραβείο από τους φανατικούς αναγνώστες των κόμικς για την ιστορία «Powerman Vs The Blue Barrier».

Με πτυχίο δημοσιογραφίας από το Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν Εβαστον του Ιλινόι, συνέχισε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 να γράφει ιστορίες επιστημονικής φαντασίας και η πρώτη απόπειρά του ήταν υποψήφια για βραβείο Hugo, ενώ το 1973 δημοσιεύθηκε στο περιοδικό επιστημονικής φαντασίας «Analog». Η συγγραφή φαίνεται να τον είχε κερδίσει. Αλλά το 1983 η απροσδόκητη αποτυχία του τέταρτου βιβλίου επιστημονικής φαντασίας «The Armageddon Rag» «ουσιαστικά κατέστρεψε την καριέρα μου ως μυθιστοριογράφου», θυμάται. Τότε στράφηκε στην τηλεόραση και από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 έγραψε δεκάδες σενάρια για επεισόδια σίριαλ, με πιο γνωστό από όλα το περιβόητο «Στη ζώνη του λυκόφωτος», υπογράφοντας τα σενάρια πέντε επεισοδίων του.

Στο μεταξύ είχε μετακομίσει στο Χόλιγουντ γράφοντας ξανά βιβλία. Εκεί του δημιουργήθηκε η ιδέα για τον κύκλο μυθιστορημάτων υπό τον τίτλο «Το τραγούδι του Πάγου και της Φωτιάς».

Αυτό που ήθελε να γράψει ήταν «ένας συγκερασμός των σειρών “Ο πόλεμος των Ρόδων” και “Ιβανόης”», όπως το περιγράφει και ο ίδιος. Αρχισε τη συγγραφή το 1991 χωρίς να σκέφτεται την τηλεόραση – «απλώς έγραφα ένα βιβλίο», τονίζει -, όμως τα παράτησε και ασχολήθηκε ξανά το 1994 όταν η εμπλοκή του στο Χόλιγουντ «ήταν σε φθίνουσα πορεία».

«Κάθε φορά που έδινα προσχέδιο για ταινία μεγάλου μήκους εισέπραττα την απάντηση “είναι πολύ μεγάλο και πανάκριβο”, η οποία είχε ως επωδό: “Τζορτζ, είναι σπουδαίο το σενάριό σου, αλλά είναι τρεις φορές πάνω από τον προϋπολογισμό μας. Πρέπει να κόψεις”. Ετσι κι έκανα, αλλά κουράστηκα να κόβω και επέστρεψα σε αυτό που αγαπούσα, στη συγγραφή βιβλίων. Είπα μέσα μου: “Θα γράψω το καλύτερο βιβλίο που μπορώ· αλλά, ακόμη και αν δεν συμβεί, εγώ θα τα ‘χω καλά με τον εαυτό μου”».

Και εδώ είναι η ειρωνεία της τύχης: «Από το 1990 έως το 1995 προσπαθούσα, παράλληλα, να κάνω κάτι για την τηλεόραση. Εγραψα τα σενάρια για έξι πιλότους σειρών. Δεν άρεσε κανένα. Αλλά μοιάζει νομοτελειακό: μόλις εγκαταλείπεις την προσπάθεια, τότε η τύχη σού χτυπά την πόρτα».